Dance Theater

7o Arc for Dance Festival 2015 (της Ναταλίας Κουτσούγερα)

Φέτος η άνοιξη μας βρήκε πάλι σε κίνηση με το Arc for Dance να ανοίγει τις πόρτες του στο Σύγχρονο θέατρο (7 έως 10 Μαΐου) για 7η συνεχή χρονιά και να μας μεταδίδει την φρεσκάδα των νέων χορογραφικών αισθητικών και εναλλακτικών ιδεών στο χώρο του σύγχρονου χορού. Η κύρια διοργανώτρια του Φεστιβάλ, Φρόσω Τρούσσα, η οποία καταβάλλει ιδιαίτερη προσπάθεια τα τελευταία χρόνια για να διατηρήσει το πνεύμα του Φεστιβάλ ζωντανό με ελάχιστη χρηματοδότηση, φανερά συγκινημένη, μας παρουσίασε το πρόγραμμα σε κάθε του ημέρα. Εκτός από τους εθελοντές και τους στενούς φίλους και συνεργάτες της όπως ο Δημήτρης Νασιάκος, ο Άρης Τζιάβας, ο Νίκος Βλασόπουλος και άλλοι, σημαντική συμμετοχή αυτή τη φορά είχε η Πατρίσια Απέργη, δημιουργώντας από κοινού μια καινούργια πειραματική πλατφόρμα, τις «απόπειρες χορογραφίας», που δίνει βήμα και φωνή σε πρωτοεμφανιζόμενους χορογράφους. Η πλατφόρμα αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα του χορογραφικού σεμιναρίου που διενεργήθηκε στη σχολή χορού της Τρούσσα (Dance Cultural Centre) και διαιρέθηκε σε τρεις περιόδους (εξερεύνηση προσωπικής κίνησης, σύνθεση, εφαρμογή ιδεών που αποκομίσθηκαν). Το κεντρικό πρόγραμμα δομήθηκε ωστόσο από τις ελληνικές συμμετοχές καταξιωμένων χορογράφων και όπως πάντα από τις συμμετοχές των πειραματικών και ανήσυχων καλλιτεχνών του δικτύου Aerowaves. Συν τοις άλλοις, μια δροσερή νότα στο δρομάκι της Ευμολπιδών, έξω από το θέατρο, μας προσέφεραν οι σπουδαστές της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, με κύριο υπεύθυνο τον Γιάννη Τσιγκρή, πραγματοποιώντας ομαδικές, παιχνιδιστικές χορογραφίες.
Λίγες ήταν εκείνες οι απόπειρες χορογραφίας που δεν μας ικανοποίησαν και αναμφίβολα θαυμάσαμε το θάρρος του νέου αίματος, στο να τολμήσει να πειραματιστεί με καινούργιες φόρμες, να εισάγει καινούργιες έννοιες και τεχνικές, όπως και την λεπτομέρεια που έδωσαν οι άρτιοι χορευτές/χορογράφοι στην απόδοση των προσπαθειών αυτών. Κάποιες από αυτές τις χορογραφίες μας άφησαν άναυδους και θα μπορούσαμε κάλλιστα να τις συγκρίνουμε με πειραματικές επαγγελματικές δουλειές. Η επιρροή της αισθητικής της Πατρίσια Απέργη ήταν προφανής, μέσα από την επιτέλεση του τρεμάμενου σώματος, τις διαρκείς εναλλαγές στις ομαδικές τοποθετήσεις των σωμάτων, τις επαναλήψεις, τις φωνές, τους ψιθύρους και τις έντονες αναπνοές που τις περισσότερες φορές υποδήλωναν αβεβαιότητα, ρευστότητα και μεθοριακότητα. Η επιρροή αυτή δεν ήταν σαρωτική ωστόσο· η φωνή και η ιδιοσυγκρασία των χορογράφων κατάφερε να επικρατήσει. Σε γενικές γραμμές η έμφαση δόθηκε σε αντιθετικά δίπολα όπως η ζωή και ο θάνατος, το γκροτέσκο και το τραγικό και εννοιολογικά στην λειτουργία της κοινωνικότητας και του συνόλου, καθώς και στην μετατροπή του σώματος σε εργαλείο, αντικείμενο, μηχανή και την αποτίναξη των καλαισθητικών του στοιχείων και της αρμονίας στην κίνηση. Γνωρίζοντας ότι θα αδικήσω ενδεχομένως κάποιες από τις απόπειρες θα αποπειραθώ και εγώ με τη σειρά μου να σκιαγραφήσω αυτές που μου τράβηξαν περισσότερο την προσοχή.
Το μινιμαλιστικό και λιτό Anthemoessa της Ειρήνης Παπανικολάου που άνοιξε και την πρώτη ημέρα του φεστιβάλ σε μια ταξιδιάρικη διάθεση ξεδιπλώνει μια ομαδική χορογραφία που περιλαμβάνει ποζαρίσματα (θυμίζοντας φωτογραφίες της δεκαετίας του 20), κυκλικές κινήσεις και συνδυασμούς υλικών και σωμάτων, όπως σελίδες και σώματα που παρασύρονται στο φύσημα του ανέμου. Το Fωρέ της Ευαγγελίας Κιμπιζή ήταν ένα παράξενο γυναικείο τρίο που παλεύει ανάμεσα σε διχασμούς, αλλάζει τοποθετήσεις και διαθέσεις μέσα από μια ριζοσπαστική κίνηση που είναι πότε ενωτική πότε διασπαστική, πότε συλλογική και πότε ατομικιστική, πότε αισθαντική και πότε απρόσωπη. Ενδιαφέρον ήταν και το πιο «αρσενικό» και σκοτεινό Landscape capsule του Παναγιώτη Καλυβίτη, με το υπαρξιακό κενό και το τραύμα στο προσκήνιο, τις μισοτελειωμένες προτάσεις επάνω στις οποίες χορογραφούνται οι σχιζοειδείς κινήσεις των performer, οι συνεστιάσεις και απομονώσεις τους. Από την πρώτη ημέρα με γοήτευσε ιδιαίτερα η τελευταία χορογραφία της Βίκης Σπάχου, Οι γυναίκες του Κουρμπέ. Σε μια πολύ οικεία κοριτσίστικη καλοκαιρινή εικόνα, στους ήχους τζιτζικιών και αργότερα τυμπάνων, τρεις γυναίκες ξεδιπλώνουν τις σωματικές τους υποκειμενικότητες επάνω σε λευκά στρώματα. Σε αυτά κοιμούνται, ποζάρουν, αναπολούν, αλλάζουν κατευθύνσεις, στροβιλίζονται, συντονίζονται και αποσυντονίζονται. Την Παρασκευή 8 Μαΐου, ξεχώρισαν οι παραστάσεις της Κατερίνας Φώτη, της Στέλλας Σπύρου και της Νεφέλης Γιώτη. Το Χτύποι στο Βάθος της πρώτης, στην οποία ερμηνεύει και η ίδια μαζί με τη Μαρία Πασχαλίδου, δυο performer αναπτύσσουν αφηρημένες περιμετρικές κινήσεις και κινούν χέρια και πόδια κυκλικά εξετάζοντας το βάρος της απώλειας, ενώ στο OMNIRA της δεύτερης, μια ομάδα από πέντε χορεύτριες χρησιμοποιούν τους ψιθύρους σαν εναρκτήρια βάση για τις σωματικές τους διαδρομές και κατασκευάζουν επίσης κάτι πολύ αφηρημένο. Η δεύτερη ημέρα έκλεισε με την χορογραφία της Νεφέλης Γιώτη, Whoops με τους χορογραφικούς πειραματισμούς επάνω σε τουβλάκια και την μουσική υπόκρουση του Perfect Day (without lyrics). Κάποιες από τις χορογραφίες που έκαναν αίσθηση τις δυο επόμενες ημέρες ήταν το αφαιρετικό Vortex της Μαριάννας Βαρβιάνη με τις ομαδικές κυκλικές τροχιές και τις αποκεντρώσεις να διερευνά την σημασία της υπέρβασης, το Προσωπεία της Ερατώς Χατήρα που βάζει στο παιχνίδι εκτός από την κίνηση του σώματος και την κίνηση του προσώπου και έκλεισε γλυκά και εύθυμα με το On the Spot της Νάντης Γώγουλου, με μια εύπεπτη, γκροτέσκα – μολοταύτα καθόλου απλή – χορογραφία που αποτελείται από ένα σκηνικό με πολύχρωμες μπάλες και ροζ-καρό τραπεζομάντηλο, αστεία επιφωνήματα και ένα παιδικό παιχνίδι ανάμεσα στη Βάγγη Κιμπιζή, τον Ανδρέα Λάμπνερ και τη Λία Χαμηλοθώρη που κατέληξε σε ένα ξεκαρδιστικό μπουγέλωμα.
Σχετικά με τις χορογραφίες του δικτύου Aerowaves, νομίζω ότι φέτος ήταν μια από τις καλύτερες χρονιές του Φεστιβάλ και είχαμε την ευκαιρία να εμπνευστούμε από την δύναμη και την πρωτοπορία κίνησης και σύλληψης των χορογράφων. Τα ελληνικά έργα διέθεταν έντονα «πειραματικά» και καλοδουλεμένα αφαιρετικά στοιχεία κάτι που έκανε τη σύγκριση ισότιμη με τις ξένες παραγωγές, αλλά αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, εκείνες υπερτερούσαν ως προς την διαχείριση του χρόνου, της επανάληψης, της εννοιολογικής ροής και της αφαιρετικότητας. Από την άλλη οι παραστάσεις των ελλήνων χορογράφων αναμετρήθηκαν κατά πολύ με το δύσκολο εγχείρημα της επανάληψης και ήταν επόμενο να αντιμετωπίσουν περισσότερες δυσκολίες. Τα ζητήματα ρευστότητας του φύλου ήταν στα φόρτε τους φέτος, οι διαδικασίες της ροής και του ρήγματος στην πορεία της ζωής, καθώς και η ομαδική επαναληπτική κίνηση σωμάτων που αποστερούνται τα αμιγώς ανθρώπινά τους χαρακτηριστικά.
Το υπερ-σουρεαλιστικό Forestillinger του Kasper Daugaard Poulsen, το οποίο παρουσιάστηκε την πρώτη ημέρα του Φεστιβάλ, με τις αδίστακτες Δανές performer Mari Matre Larsen & Anette Asp Christensen, μας έβαλε για τα καλά στο πνεύμα του σκανδιναβικού μινιμαλισμού, αποδίδοντας την πρέπουσα σοβαρότητα που αρμόζει στο κωμικό στοιχείο. Οι δυο performer αφού εξηγούν με άνεση και σοβαρότητα την πρόθεση της χορογραφίας τους για αποκέντρωση μπροστά σε έναν πίνακα και μεταξύ τριών φάσεων, επιδίδονται σε άγαρμπες, αντι-ερωτικές κινήσεις και σε παραμορφώσεις προσώπου, τη μια ντυμένες με σπορ ρούχα και την άλλη με αισθησιακές στολές και βίτσες όπου χορεύουν σαν παρλιακά go-go girls. Στην τελική σκηνή γελάμε πολύ βλέποντάς τες να μεταμφιέζονται σε χαρούμενα panda και λαγουδάκια. Το μήνυμά τους είναι απλό αλλά συνάμα τόσο σημαντικό. Θέλουν να μας θυμίσουν ότι το γελοίο διαθέτει μια θεραπευτική δύναμη, αποσυντονίζοντας το μυαλό και το σώμα και προστατεύοντας το υποκείμενο από την επικίνδυνη σοβαρότητα του εκλογικευμένου στόχου. Η δεύτερη παράσταση της πρώτης ημέρας How to overcome the great tiredness, του μικρόσωμου και ακούραστου Eduardo Fukushima από τη Βραζιλία, μας εντυπωσίασε με την πρωτότυπη ακατάπαυστη κινησιολογία του που πραγματοποιείται κυρίως με μια γειωμένη κίνηση που μοιάζει με μπουσούλημα στο πάτωμα. Ο Fukushima, με πρόσωπο που εκπέμπει κακουχία, επιστρατεύει εξαντλητικές κινήσεις χωρίς να σηκώνεται από την άσπρη επιφάνεια, σε μουσική που θυμίζει χτύπους βηματοδότη και διακόπτεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Στα διάκενα αυτά ο χορευτής ανασυντάσσεται και σκέπτεται, έως ότου ο ήχος να σταματήσει εντελώς μαζί με την κίνηση. Παρά τις διαρκείς επαναλήψεις η performance δεν μας κούρασε ούτε λεπτό και αυτό από μόνο του είναι μια μεγάλη επιτυχία του καλλιτέχνη που υπερβαίνει επί της ουσίας την κόπωση εαυτού και κοινού.
Την Παρασκευή 8 Μαΐου η Ιταλία άνοιξε την αυλαία του Φεστιβάλ με το 40.000 Centimetri Quadrati και την αέρινη Claudia Catarzi, η οποία σε ένα μινιμαλιστικό σόλο επάνω σε μια ξύλινη επιφάνεια αναπτύσσει μια διττή χορογραφία, ντυμένη με ρούχο που μοιάζει με πιτζάμα σε γκρι χρώμα με κόκκινους ρόμβους στο επάνω μέρος της. Στην αρχή η μουσική είναι υπόκωφη, χτυπά τα παπούτσια της έντονα στο ξύλο και επιδίδεται σε άκαμπτες, διασπασμένες κινήσεις, διατάσεις, τεντώματα και βαθιά πλιε. Η επιρροή της Yvonne Rainer είναι προφανής στη κίνησή της η οποία υποθάλπει μια δυσκαμψία και δυσκολία προσαρμογής. Κάποια στιγμή αποφασίζει να βγάλει τα παπούτσια της και καθώς ακούμε το τραγούδι του Philip Glass "Mr. Bojangles" σηματοδοτείται η αλλαγή της αφήγησης. Οι κατακερματισμένες κινήσεις αντικαθιστώνται από ένα αδιάκοπο πατινάρισμα επάνω στην επιφάνεια, ένα γλίστρημα που δεν ξεχωρίζεις αν μοιάζει με στροβιλισμό η κολύμπι. Εξαιρετικό σημείο της παράστασης ήταν, όταν η Catarzi βγαίνει έξω από την επιφάνεια, κρατιέται από μια άκρη της και μοιάζει να πετάει σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων μαζί με το κουκλόσπιτό της. Η performance αυτή εξερευνά και αποδίδει με ανάλαφρο τρόπο την διαδικασία της αλλαγής, της μεταμόρφωσης, του απεγκλωβισμού και της νέας αρχής μέσω της υπέρβασης της δυσκολίας. Την ίδια ημέρα ο Φώτης Νικολάου με την παράσταση I am and I am not συγχωνεύει το ελληνικό με το ανατολίτικο στοιχείο, εξερευνά την υβριδική ταυτότητα και αναζητά την κοινή βιωματική εμπειρία που προκύπτει από τη συλλογική μνήμη. Το επιχειρεί μέσα από μια ερωτική ιστορία δυο εραστών και την απέκδυση των χορευτών/χορευτριών του, σε ένα εντυπωσιακό εικαστικό σκηνικό από καταρράκτες που δεν επισκιάζει την ποιότητα της εκδραμάτισης. Άνδρες και γυναίκες χορεύουν ντυμένοι με κουστούμια που μοιάζουν με φουστανέλες, σε μουσική βιολιού. Η αλήθεια είναι ότι θα περιμέναμε από την παράσταση αυτή λιγότερες επαναλήψεις και περισσότερη εκφραστικότητα και ενδεχομένως ένα πιο σαφές μήνυμα. Ο επίλογος είχε ενδιαφέρον με την συμμετοχή των υπόλοιπων χορευτών στο δίδυμο που εμπνέει το κοινό να μοιραστεί το θέμα με έντονη συναισθαντικότητα.
Το Σάββατο άνοιξε το Φεστιβάλ αυτή τη φορά μια ελληνική συμμετοχή, το Man-Oeuvres του Χάρη Κούσιου από την Κύπρο. Οι πέντε παράξενοι μαυροντυμένοι χορευτές με καλογερικά κουρέματα, εξελίσσουν σε μυστηριακή, ηλεκτρονική μουσική, μια χορογραφία σε φουτουριστική ατμόσφαιρα Star trek που αποτελείται από αφηρημένους σχηματισμούς, στρατιωτικές παρατάξεις και γραμμικές φόρμες, δίνοντας έμφαση στην τυποποίηση και την προσομοίωση. Τα αλουμίνια που κρατούν οι χορευτές και ο καπνός, κάνουν πιο έντονο το διαστημικό τοπίο που στήνεται. Σε ένα πένθιμο, κωμικοτραγικό τέλος, οι χορευτές πεθαίνουν αφού έχουν κατασκευάσει έναν τάφο από αλουμίνιο. Η κορύφωση του Φεστιβάλ πραγματοποιείται την ίδια ημέρα με το πολυβραβευμένο Boys Who Like to Play with Dolls των εκπληκτικών Τσέχων ερμηνευτών-χορογράφων, Tereza Ondrovà και Peter Savel, αποσταθεροποιώντας τα έμφυλα στερεότυπα. Οι δυο ερμηνευτές, με χένες σε όλο τους το σώμα, ανταλλάσουν έμφυλες ενσωματότητες και επιτελέσεις επάνω σε καρέκλες και μέσα από πορείες στο χώρο, συντονίζονται σε κοινές κατευθύνσεις, προχωρούν σε μοντελίστικους βηματισμούς κοιτώντας με μοιραία βλέμματα το κοινό, χορεύουν voguing και ενίοτε επιδίδονται σε άφυλα ερωτικά παιχνίδια που φλερτάρουν με το μη-κανονικό. Υπέροχη στιγμή της χορογραφίας τους, οι σκηνές τρυφερότητας μεταξύ τους σε στατικές πόζες, υπό τους ήχους καθολικών ψαλμωδών, εικόνες που παραπέμπουν σε πίνακα ζωγραφικής της αναγέννησης. Πατούν κατά πολύ στη μουσική για να συνθέσουν την χορογραφία και γι αυτό στο τέλος τραγουδούν ένα τσέχικο τραγούδι με το οποίο αποχαιρετούν το κοινό.
Η άλλη υπέροχη παράσταση που κατά τη γνώμη μου αξίζει πολλά συγχαρητήρια ήταν το Bruit de Couloir του Γάλλου Clément Dazin, ο οποίος μέσα από τον συνδυασμό street dance, σύγχρονου χορού και ιδιότυπου juggling μας ξεναγεί στον τρυφερό και συνάμα σκοτεινό συναισθηματικό του κόσμο μέσα από μια διαδρομή στο ημίφως με τις αγαπημένες του πολύχρωμες μπάλες. Μέσα από καθημερινές ομιλίες στον αστικό χώρο, θορύβους μέσων συγκοινωνίας, μια μουσική διάνοιξης προς το τέλος και με την επικέντρωση του φωτισμού στις μπάλες και στα χέρια του ή σε διάφορα σημεία που σχηματίζονται θραύσματα, ξετυλίγεται μια συνηθισμένη πορεία ζωής, με τα ρήγματα και τα τραύματά της αλλά και τις ευχάριστες στιγμές της. Το συγκλονιστικό σε αυτή την performance δεν ήταν απλώς η φοβερή επιδεξιότητα του Dazin – που δεν χάνει ούτε στιγμή τον συντονισμό του με τις μπάλες κάνοντας τες να φαίνονται ζωντανές – αλλά η ίδια η εννοιολογική στοιχειοθέτηση της χορογραφίας, με αρχή, μέση και τέλος μιας πολύ «ανθρώπινης» διαδρομής ενός καθημερινού πλάνητα. Ήταν επίσης η εύθραυστη εσωτερικότητα που αναδύθηκε μέσα από τη συναισθαντική σχέση του με τις μπάλες που συμβόλιζαν τη θέληση για ζωή, τους στόχους και τις προθέσεις και εν τέλει τη ζωτικότητα που γεννιέται, πεθαίνει και αναγεννιέται. Στο τέλος αποχωρεί, περίπου όπως ξεκίνησε στην αρχή, προχωρώντας ζογκλάροντας στην ευθεία, μιλώντας έτσι για την «συνέχεια» που κουβαλάει μέσα της τα καινούργια στοιχεία από την προηγούμενη εμπειρία. Το ίδιο βράδυ της Κυριακής, το Φεστιβάλ ολοκληρώθηκε με τις βιομηχανικές μουσικές του Coti K και τις διαρκείς επαναλήψεις κίνησης στο Elvedon του Χρήστου Παπαδόπουλου. Η αρχή δεν μας προδιαθέτει καθόλου για το τέλος με τα οπίσθια των έξι χορευτών προταγμένα να κινούνται ρυθμικά. Στη συνέχεια οι χορευτές αλλάζουν διαρκώς τοποθετήσεις μπρός και πίσω, δεξιά και αριστερά, σχηματίζοντας σμήνη, αλλάζοντας παράλληλα και την φορά των ταλαντεύσεων. Μετά από πολλές απομονώσεις, συγκεντρώσεις και επικαλύψεις των σωμάτων που βλέπουμε, στο τέλος πέφτουν ο κάθε ένας στο πάτωμα και συνεχίζουν τις ταλαντεύσεις ατομικά στο έδαφος. Ωστόσο ο Χρήστος Παπαδόπουλος καταφέρνει να ξεπεράσει τη μονοτονία που θα μπορούσε να είχε προκαλέσει η επαναληπτική δομή της χορογραφίας του και σε αυτό συμβάλλει κατά πολύ η εκφραστικότητα των χορευτών/τριών που στρέφονται προς το κοινό με βαθιά βλέμματα γεμάτα νόημα.

Ναταλία Κουτσούγερα

Το 7o Arc For Dance Festival παρουσιάστηκε στις 7,8,9 και 10 Μαΐου 2015 στο Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπιδών 45, Γκάζι)

Share this post

Last modified on
Greek English French German Italian Spanish
Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

Παραστάσεις χορού σήμερα

Πες ό,τι θες

History
Vana: Τις προσκλήσεις για την παράσταση Sasha Waltz & Guests | "Kreatur" κερδίζουν οι: Ελένη Ζαχαροπούλου, Ίνα Βάρκα , Μαρία Αρβανιτάκη.
admin: Πατήστε "Δημοσίευση Κειμένου" επάνω δεξιά.
Alice Kyriakidou: γεια σας!πως μπορω να δημοσιευσω μια αγγελια?ευχαριστω
admin: Τον μήνα Σεπτέμβριο είχαμε ρεκόρ επισκεψιμότητας στο Dancetheater.gr με περισσότερες από 98.500 επισκέψεις! Σας ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη.
admin: Τον μήνα Ιούλιο η επισκεψιμότητα του Dancetheater.gr ξεπέρασε τις 95.000 επισκέψεις!
admin: Τον μήνα Ιούνο η επισκεψιμότητα του Dancetheater.gr ξεπέρασε τις 94.500 επισκέψεις!
admin: Τον μήνα Μάιο η επισκεψιμότητα του Dancetheater.gr ξεπέρασε τις 96.500 επισκέψεις!
annakiii: καλησπερα!! μηπως ξερει κανεις αν παραδιδονται μαθηματα twerk στην αθηνα?
admin: Για να προμηθευτείτε την κάρτα πατήστε στο banner στην κορυφή του site.
admin: admin: Εννοείτε να προμηθευτείτε την κάρτα ή να εντάξετε το μαθημα σας στην κάρτα?
psycorps: καλησπέρα πως μπορώ να ενταχθώ στην κάρτα dance theatre plus?
admin: Η κάρτα Dancetheater Plus είναι πλέον διαθέσιμη.
Margianna: Υπαρχει καποια ανακοιωση για την καρτα dancetheatre plus?
evoulatisvroxis: καλημερες. Πως αποκτουμε τη καρτα dancetheater plus?
3 τελίτσες: Η Elizabeth Harrod 5 μέρες πριν γεννήσει!!! «link»
3 τελίτσες: Η Elizabeth Harrod, σολίστ του Βασιλικού Μπαλέτου (Royal Ballet), 3 εβδομάδες πριν γεννήσει!!! «link»
3 τελίτσες: φωτο: 7 μηνών έγκυος Elizabeth Harrod, σολίστ του Royal Ballet «link»
3 τελίτσες: RAD's new Advanced 1 & 2 male syllabi. «link»
admin: Τις θέσεις για τα σεμινάρια του Akropoditi κερδίζουν: ΚΙΤΣΙΟΥ ΓΙΩΤΑ, Αρέστη Εύη, Τσαλκιτζογλου Μαριτα, Ηρώ Μητρούτσικου, Σπύρος Πετρίτης. Καλή διασκέδαση και καλά μπάνια!
something: Tiny Dancers Among Us «link»
drakaki: Γιούπι!!!!! Ευχαριστωωωώ dancetheatre για τη θέση στο εργαστήριο φωνής της Καζαντζίδη στο Dance fest Akropoditi
something: ''Σε κάθε περίπτωση, ο χορευτής που θέλει να γίνει καλός στο μοντέρνο πρέπει να έχει βάσεις κλασικού μπαλέτου.'' ~ Yolanta Zaharieva, χορογράφος και καθηγήτρια μπαλέτου
admin: Στο Acroplane θα πάνε οι: Παναγιωτακοπούλου, Καπετανάκη, Χριστίδη. Καλή διασκέδαση!
ernper: Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση για την "Ωραία Κοιμωμένη¨" Ερνέστος Περάκης
admin: Τις προσκλήσεις για την Ωραία Κοιμωμλενη κερδίζουν οι: Αρβανίτη Μικέτα, Κατερίνα Κορμπή, Ερνέστος Περάκης. Καλή διασκέδαση!
admin: Τα ονόματα για τις 24/4 για τον Αντώνη Φωνιαδάκη είναι: Κωνσταντοπούλου, Χαϊδά, Βασιλείου, Κόντες, Λεγάκη, Λέκκας. Καλή διασκέδαση.
amira17: σας ευχαριστώ πολύ. Κάλή σας μέρα
admin: Σε ό,τι αφορά την Σωματοψυχοπαιδαγωγική έχει δημοσιευθεί. Για το ερώτημα της creo-reon αν δεν μας πείτε για ποια καταχώρηση μιλάτε δεν μπορούμε να ξέρουμε αν την έχουμε λάβει ή όχι. Πάντως δεν υπάρχουν τόσο παλιές εκκρεμότητες στις Καταχωρήσεις που έχουμε λάβει.
amira17: στειλτε μου μειλ και στο evangelia.marougka@gmail.com .αυτό σας έχω στείλει. Ευχαριστώ πολύ
amira17: Καλησπέρα, σας έχω στείλει ένα εργαστήριο κίνησης βασισμένο στην πανεπιστημιακή μέθοδο της Σωματοψυχοπαιδαγωγικής. Δεν γνωρίζω αν το λάβατε. μηπως κατι δεν έκανα σωστά. θα γίνει στο Horos στις 25 Απριλίου. Θα εκτιμούσα μια απάντησή σας
creo-reon: αγαπητέ admin, θα θελα να ρωτήσω αν λαμβάνετε τις καταχωρήσεις μου, γιατί τη μία φορά δεν δημοσιεύτηκε καθόλου και τώρα είχα κάνει μια πριν το πάσχα. Αναρωτιέμαι αν κάτι δεν πάει καλά με το λογαριασμό μου. φιλία
admin: Πατήστε "Καταχώρηση" και στείλτε αρχείο κειμένου με τα στοιχεία. Στον τίτλο γράψτε Στοιχεία Ομάδας. Στην κατηγορία επιλέξτε Καταχώρηση Στοιχείων Σχολής (θα καταλάβουμε). Προσέξτε, η ομάδα θα πρέπει να έχει Καταστατικό προκειμένου να καταχωρηθεί.
κιραν: Καλημέρα!πως μπορούμε να καταχωρήσουμε την ομάδα μας?
admin: Στο Betelgez στις 13/3 θα πάνε: Αφροδίτη Ντρισμπιώτη, Μαρία Μαντούκου.
admin: Στο Medula στις 14 και 15/3 θα πάνε:ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΣΤΑΣΙΝΟΥ, Αλεξανδρος Μπαμπαρακος, Μαρία Τσίχλη, Ναυσικά Θεοδωρίδου
admin: Βέβαια όταν αποκαλώ "εκπληκτική" την Τζοκόντα της Λυρικής, τότε τι να πω για τα Nederlands? Από άλλο πλανήτη..

Only registered users can send messages, register or login

Στοιχεία Επισκεψιμότητας

Επισκέψεις αυτού του μήνα:9772
Top Visiting Day: 07-12-2018 : 2117
Αριθμός μελών σε σύνδεση: 0
Επισκέπτες τώρα: 300
Εγγεγραμένα μέλη: 4294
Τώρα σε σύνδεση:
-
Dancetheater.gr. All rights reserved 2010-2016

Login or Register

LOG IN

national cpr association