Dance Theater

Μωσαΐκό: Arc For Dance Festival 2016 (Ναταλία Κουτσούγερα)

Η μη-κερδοσκοπική εταιρία DAN.C.CE που αποτελεί μέλος πολλών Ευρωπαϊκών δικτύων όπως το ΙΕΤΜ, the Spider Expand και Aerowaves, διοργάνωσε και φέτος με την βοήθεια των εθελοντών της το Αrc For Dance Festival για 8η συνεχόμενη χρονιά. Η Φρόσω Τρούσα που με υπομονή και επιμονή διατηρεί την ψυχή του Φεστιβάλ ζωντανή – με την υποστήριξη του Δημήτρη Νασιάκου αλλά και άλλων γνωστών υποστηριχτών του Φεστιβάλ – μας υποδέχτηκε στο Σύγχρονο Θέατρο όπως πάντα, με το καλόκαρδο και ζεστό χαμόγελό της, παρουσιάζοντας το πρόγραμμα της κάθε ημέρας και μεταφέροντάς μας μια αίσθηση γιορτής.

Με τον τίτλο Mosaic να τονίζει την διαχρονική έμφαση που προδίδει το Φεστιβάλ στην διαφορετικότητα και πολυπολιτισμικότητα, το Arc for Dance του 2016 υποδέχτηκε ένα ετερόκλητο κοινό με κύρια έμφαση στο νεανικό χορευτικό κοινό, ενώ η φετινή χρονιά αποτέλεσε την πιο δυνατή σε προσέλευση. Το πρόγραμμα όπως και κάθε χρόνο εμπεριείχε διεθνώς καταξιωμένες και βραβευμένες performances σε διάφορους διαγωνισμούς αλλά και απόπειρες χορογραφίας υπό την επίβλεψη της χορογράφου Πατρίσια Απέργη, που συνεργάστηκε με έλληνες νεαρούς χορογράφους. Η έμφαση φέτος δόθηκε στα ντουέτα και σε εννοιολογικές συλλήψεις που αφορούσαν στο παιχνίδι ανάμεσα στην ταύτιση και την ατομική ταυτότητα, αλλά και στην εμφυλοποίηση και την κοινωνική κατασκευή της έμφυλης ταυτότητας. Όπως πάντα δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στο κωμικοτραγικό στοιχείο, στον σουρεαλισμό και την αφαίρεση που με τη σειρά τους συνέβαλαν στη δημιουργία μιας εορταστικής, καλοκαιρινής ατμόσφαιρας. Επειδή το πάρτι είναι απαραίτητο πάντα στο Arc for Dance, το Φεστιβάλ έκλεισε με τους Bananaboys και γλέντι στο Flamme Rouge.

Την πρώτη ημέρα 27/5 η αυλαία άνοιξε «ελληνικά» με την ενδιαφέρουσα μινιμαλιστική χορογραφία της Αναστασίας Μπρουζιώτη Race to Grace σε ερμηνεία του Σταύρου Αποστολάτου (που έχουμε απολαύσει στο παρελθόν στο Στρώμα της Μαρίας Γοργία) και της ίδιας της χορογράφου. Οι δυο χορευτές σε άψογο συντονισμό εκκινούν από διαφορετικές τοποθετήσεις χεριών και κατευθύνσεων, συντονίζοντας και αποσυντονίζοντας τα σώματά τους σε ελαφρούς κιθαριστικούς ήχους, συνιστώντας ένα γνώριμο μετανεωτερικό ζευγάρι που λειτουργεί με βάση την ατομικότητα και την αποστασιοποίηση καθώς ο χρόνος το διαπερνά.

Η συνέχεια της πρώτης ημέρας ήρθε με την απόπειρα χορογραφίας του Κολαρίτζ Αντριάν, το Απλώς Εκεί με τρείς γυναίκες ερμηνεύτριες την Φωτεινή Ζούμα, την Αναστασία Κελέση και την Αλεξάνδρα Κωστοπούλου να στήνουν μια εξίσου μινιμαλιστική χορογραφία παίζοντας με τις παλάμες τους ξαπλωμένες στο έδαφος, δημιουργώντας, ανάμεσα σε γέλια, αφηρημένα αφηγηματικά τοπία στους ήχους της φύσης που μας συνδέουν ασυναίσθητα με την υλικότητά μας ως έμβια όντα. Το Lara γερμανικής προέλευσης σε ερμηνεία και χορογραφία της Mirjam Sögner που ακολούθησε, ήταν ιδιαίτερα σκοτεινό και καθηλωτικό, καθώς η performer διαμορφώνει ένα παγωμένο, πένθιμο τοπίο στην σταδιακή εξέλιξη της χορογραφίας, που αποτελείται από διάφορες σκοτεινές σκηνές προς το τέλος της. Αν και η ιδέα της βασίζεται στην μίμηση ενός φυσικού σώματος που είναι παγιδευμένο στον ψηφιακό κόσμο, η performance μας ταξιδεύει σε διάφορες μεταφράσεις και μεταφορές και η σκέψη του θεατή προχωρά σε διάφορου τύπου παγιδεύσεις, φυσικές ή νοερές. Έτσι πολλές φορές η Sögner μας θυμίζει κωφάλαλη, άρρωστη ή ανάπηρη, όταν βρίσκεται καθηλωμένη σε μια καρέκλα ή όταν χορεύει σε γεωμετρικές κατευθύνσεις στους διαστημικούς ήχους. Οι σκηνές όπου τα φώτα αναβοσβήνουν και μετουσιώνει διάφορες οντότητες και αντικείμενα, μεταμορφώνοντας τον εαυτό της μέχρι και σε Παναγία, ήταν ιδιαίτερα ευρηματικές. Στο τέλος εξαφανίζεται εντελώς μέσα στο μαύρο φόρεμα της αποδίδοντας την απόλυτη αφαίρεση.

Η βραβευμένη παράσταση των υπερταλαντούχων Λίντα Καπετανέα και Jozef Fruček (RootlessRoot) με τίτλο Collective Loss of Memory (μια απώλεια μνήμης προς χάριν της θεαματικής ανδρικότητας) έκλεισε την πρώτη ημέρα του Φεστιβάλ. Οι ευλύγιστοι και διαφορετικοί, στιλιστικά και ιδιοσυγκρασιακά, άντρες performer – Nathan Jardin, Joona Kaakinen, Knut Vikstrom Precht, Daniel Racek, Tom Weksler – αναπτύσσουν μια χαρακτηριστική λικνιστική, επαναλαμβανόμενη κίνηση, σε διαρκή ροή, που θυμίζει κολύμπι στο νερό και χαρακτηρίζει την κινησιολογική τυπολογία και κατεύθυνση των RootlessRoot τα τελευταία χρόνια. Η χορογραφία εμπνέεται από τις διαδικασίες της ανδρικής ομοκοινωνικότητας και τις βίαιες πρακτικές που αυτή εμπεριέχει. Αναφέρεται στον ανδρισμό ως εγχάραξη μιας συλλογικής έξης επάνω σε συμβολικές αρχές (Bourdieu 2002) που εμπεριέχουν συμβολική βία, δηλαδή τη βία που εγγράφεται ανεπαίσθητα στα σώματα και αποτελεί προϊόν καθημερινής εκμάθησης και ασυνείδητης συνενοχής, εκπαιδεύει και εκπαιδεύεται. Όπως μας λέει ο Pierre Bourdieu (2002) στην καθημερινότητα μας η ανδρική κυριαρχία ενσωματώνεται μέσα από μια σειρά ανεπαίσθητων σχημάτων σκέψης που κατηγοριοποιούν, παράγουν συνδηλώσεις και αξιολογικά ιεραρχικά συστήματα, που «φυσικοποιούν» έμφυλες διαφορές, εγγράφοντας σε ένα σύστημα διαφορών τις αντιλήψεις για τα 2 φύλα. Η ανδρική ομοκοινωνικότητα και κυριαρχία ενεργοποιούνται μέσα από καθημερινά παιχνίδια και αθλήματα που αρρενοποιούν το ανδρικό σώμα (τα αντίστοιχα για τις γυναίκες συντελούν στην εκθήλυνση του σώματος) και συγκροτούν την ανδρική ιδιοσυγκρασία και για αυτό στην παράσταση κυριαρχεί μια έντονη παιγνιδιστική ατμόσφαιρα και φράσεις όπως «be a man», «manly» που εκφέρονται από τους performer.

Η παράσταση χωρίζεται σε έντονα physical μέρη και σε άλλα περισσότερο θεατρικά. Οι performer εξασκούνται σε ανδρικά αθλήματα και η κινησιολογία τους περιλαμβάνει εκτός από την διαρκώς ρευστοποιημένη κίνηση, στοιχεία Capoeira, ελληνορωμαϊκής πάλης, breakdance και popping μαχών, ενώ στην πορεία της παράστασης περισσότερες θηλυπρεπείς κινήσεις που εμπνέονται από χορό της κοιλιάς και τις χορογραφίες του Michael Jackson. Τα επιφωνήματα που παραπέμπουν σε εκδηλώσεις φιλάθλων, αθλητών ποδοσφαίρου ή και χορευτών παραδοσιακών χορών και ανατολίτικης μουσικής, ενισχύουν την υπερβολή στο ανδρικό. Η γεύση ωστόσο που λαμβάνει κανείς στην εξέλιξη της παράστασης είναι η σταδιακή αφυλοποίηση των σωμάτων. Στο πιο θεατρικό μέρος της, οι χορευτές μας συστήνονται σαν να βρίσκονται σε talent show και χρησιμοποιούν διάφορα σεξουαλικά λογοπαίγνια και υπονοούμενα που γελοιοποιούν τον κανονιστικό ανδρισμό αλλά και τις ανθρώπινες καθημερινές φοβίες (my name is small cancer). Ο λαλίστατος Joona Kaakinen, που παίρνει τον πρωτεύοντα ρόλο στην ενορχήστρωση της παράστασης, προσπαθεί να οργανώσει σαν ένας σαμάνος του επιδεικτικού ανδρισμού, τις δράσεις των υπολοίπων. Είναι προκλητικός και κρατά ένα ψεύτικο πέος στο χέρι του, φτιαγμένο από μια κάλτσα με ρύζι. Περιαυτολογεί για τον ίδιον και για το μέγεθος του σεξουαλικού οργάνου του. Στη συνέχεια σωματοποιεί την ίδια τη γελοιοποίηση και συντονίζεται άρτια με την ρευστή κίνηση των υπόλοιπων performer. Εξαιρετικές στιγμές της παράστασης ήταν η σκηνή της μετατροπής ενός χορευτή σε εσταυρωμένο Ιησού, ένα ειρωνικό σχόλιο για την υπερφίαλη δραματοποίηση της ζωής από κάποιους άντρες, καθώς και τα άλματα μέσα στους κύκλους που σχημάτιζαν τα χέρια ενός performer κάθε φορά που κάποιος άλλος πηδούσε. Εντυπωσιακή ήταν και η άρτια κίνησή τους καθώς και οι στρατηγικοί σχηματισμοί των σωμάτων τους. Μας έλειψε ωστόσο λίγο, η έμμεση αναφορά στην κατηγορία γυναίκα σε σχέση με την ανδρική επιβολή. Το τέλος συγκλονιστικό και σοκαριστικό, τονίζοντας την καταστροφική και χαοτική συνέπεια του σιωπηρού εξαναγκασμού σε πράξεις επιβεβαίωσης ανδρισμού και απόδειξης ανδρικής ηγεμονίας. Στο video wall προβάλλεται η δολοφονία ενός νεαρού άντρα από μια αγέλη αντρών, ενώ ένας performer σωματοποιεί τις τελευταίες πνοές του. Ο κανονιστικός και κανονικοποιητικός ανδρισμός προβάλλεται έτσι ως ένα βαρύ και νοσηρό φορτίο.

Η δεύτερη ημέρα 28/5 ξεκίνησε με την Τζένη Αργυρίου και το αφαιρετικό Somata 3 που εξερευνά αλληλένδετες σωματικές και χωρικές ποιότητες. Την απόσταση, το συνωστισμό, την παύση, το ρυθμό και το συγχρονισμό. Ο Ερμής Μαλκότσης, η Μαριάνα Καβαλλιεράτου και η Σταυρούλα Σιάμου μας παρασύρουν στο ρυθμό ενός ιδιόμορφου (σχεδόν) κυκλικού χορού που στήνεται επάνω σε ήχους scratching – στις βάσεις ελληνικών παραδοσιακών χορών – και κάθε άλλο παρά παραδοσιακός είναι. Οι performer αρχικά φτιάχνουν ένα ηχητικό τρίγωνο με τα χτυπήματα των παλαμών τους στο πάτωμα και σταδιακά στήνουν ένα υβριδικό χορικό και τοπίο που ακροβατεί ανάμεσα στο βουκολικό και το μεταμοντέρνο στοιχείο. Η συνύπαρξη αυτή ενισχύεται με διάφορους ήχους όπως τα χτυπήματα από καμπάνες και η Ιαπωνική μουσική. Την περισσότερη ώρα της παράστασης τα πόδια των χορευτών πατούν ανάλαφρα στο πάτωμα και επιδίδονται σε ένα ελαφρύ σύρσιμο. Προς το τέλος της το τρίο ξεφεύγει από τον κύκλο και διαμορφώνει χορευτικά ντουέτα, ενώ η κίνηση απελευθερώνεται και γίνεται πιο έντονη και ανεξέλεγκτη. Έτσι μέσα από αυτή την λιτή σύνθεση, η παράσταση της Αργυρίου μας έκανε να επανεκτιμήσουμε την δυναμική των παραδοσιακών χορών και τις πολλαπλές δυνατότητες που επιφέρει η υβριδοποίησή τους.

Στην επόμενη χορογραφία το Trajectory: A Tragedy of a Victory της Μαργαρίτα Τρίκκα, η Κάντυ Καρρά και η Χαρά Κότσαλη ερμηνεύουν δυο δίδυμες κοπέλες με κοτσίδες και τιράντες, σε μια συνεχόμενη ροή να συμπαρασύρουν η μία την άλλη. Η χορογραφία αναφέρεται στην παγιδευμένη σκέψη και στις σχέσεις μίσους, ανταγωνισμού, αγάπης, ταύτισης, συναισθαντικότητας και συμφιλίωσης. Αναλύει τις σύμφυτες και παράλληλες σχέσεις εξουσίας και ταύτισης, αλλά και τα στάδια της γυναικείας φιλίας, μέσα από μια επαναλαμβανόμενη, τυποποιημένη κίνηση. Σχεδόν κολλημένες μεταξύ τους, σαν να παίζουν τσιγκολελέτα, στροβιλίζονται γύρω γύρω σε βιομηχανικούς ήχους, χωρίς να μπορούν να απεγκλωβιστούν η μία από την άλλη. Η αγάπη έτσι αποδεικνύεται ως μια δύσκολη πορεία (trajectory) που περιλαμβάνει αντιθέσεις, αποποιήσεις και αλληλοεξαρτήσεις. Η χορογραφία αυτή μας άφησε ένα θετικό, γλυκόπικρο συναίσθημα, θα μπορούσε ωστόσο να ήταν λιγότερο μακροσκελής με περισσότερες κορυφώσεις. Στο A Naked Feeling του Στέφανου Μπιζά που χορεύει με την αέρινη Alba Nadal συνδυάζονται αρμονικά στοιχεία σύγχρονου χορού και κλασικού μπαλέτου, με διακριτικές δόσεις πειραματισμού. Στην χορογραφία αυτή παρουσιάζεται η αναποφασιστικότητα ενός ζευγαριού που μεταφέρεται στην χορογραφία με μια διστακτική και ανάλαφρη κίνηση και από τους δυο. Αν και η άρτια κίνηση και του Μπιζά και της Nadal μας μάγεψαν, θα θέλαμε να δούμε κάποιες ρωγμές στην αρμονία που θα έσπαγαν τον συνεχόμενο συγχρονισμό των σωμάτων τους. Η δεύτερη ημέρα έκλεισε με το ξέφρενο ΒΟΚΚΟ των εξτρεμιστικών Karel Van Laere & Vanja Rukavina που συνδυάζει την performance με το ιαπωνικό animation, τα manga cartoons, την trans-electro ασιατική μουσική σε μια φαντασμαγορική αισθητική ιαπωνικού reality show και trash culture. Ο χορός τους ήταν ένα περίεργο μείγμα ελεγχόμενου ρομποτισμού και ανεξέλεγκτης αυτονομίας. Περάσαμε πράγματι πολύ όμορφα συμμετέχοντας στο εκρηκτικό πάρτι τους και γελάσαμε πολύ με την συμμετοχή τριών εθελοντών στη σκηνή, θα περιμέναμε ωστόσο ένα διαφορετικό κλείσιμο για το τέλος, με τους ίδιους τους performer.

Την τρίτη ημέρα 29/5 ήρθε η κορύφωση του φεστιβάλ με ενδιαφέρουσες απόπειρες χορογραφίας με την συμβολή της Απέργη και την Μάρθα Πασακοπούλου σε ένα υπέροχο σόλο. Η πρώτη απόπειρα της ημέρας, το Compost της Πέπης Ζαχαροπούλου, συνδύασε την πρωτότυπη μουσική σύνθεση και ερμηνεία του Φώτη Μυλωνά με τις ανάλαφρες παρουσίες της Φωτεινής Ζούμα, της Εύας Μιχαλά και της Νατάσας Φουσέκη που αποτέλεσαν και τους συνδημιουργούς της παράστασης. Η κομποστοποίηση χρησιμοποιεί συνθετικά την ανακύκλωση ως μέσον επαναπροσδιορισμού και λύτρωσης. Στην χορογραφία αυτή χρησιμοποιούνται οι κινήσεις που έχουμε απορρίψει, οι πιο απέριττες και λιτές κινήσεις που αποτελούν παρόλα αυτά τη βάση της επιβίωσης και συνέχειάς μας. Οι ερμηνεύτριες στη μουσική φλάουτου και μαντολίνου σε live εκτέλεση από τον Μυλωνά, με σομόν, ανάλαφρα ρούχα συγκροτούν ένα αέρινο, αφηρημένο σύνολο μέσα από τις κινήσεις αυτές. Εξίσου αέρινη ήταν και η δεύτερη απόπειρα, το ΑΝ.GA.LA της Χαρέμη Μαρίλια που ερμηνεύει μαζί με τον Στάθη Δογάνη (συνδημιουργό), που χρησιμοποιεί λιτές, υπνωτιστικές, επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Το ζευγάρι σχεδόν ενωμένο γυρνά τα χέρια του σε συγκεκριμένη κυκλική φορά αγγίζοντας απαλά ο ένας τον άλλον και μοιάζει σαν να ζογκλάρει, αποδίδοντας έτσι τις εύθραυστες ποιότητες του αγγίγματος και της ανθρώπινης επαφής. Τα όρια μεταξύ τους είναι λεπτά και η ροή συνεχόμενη, ωστόσο στο τέλος αποστασιοποιούνται.

Η πρώτη επίσημη παράσταση που άνοιξε την τρίτη ημέρα, το σουρεαλιστικό και υπεραφαιρετικό Ιdiot Syncrasy των ακούραστων Igor Urzelai & Moreno Solinas εμπνέεται από την αδαή τάση τους να «αλλάξουν» τον κόσμο και από τις λαϊκές παραδόσεις της Σαρδηνίας και της Χώρας των Βάσκων. Σε ένα σκηνικό τοπίο με δυο λευκά πανιά και με αθλητικά ρούχα, οι δυο συνδημιουργοί μπαινοβγαίνουν στη σκηνή τραγουδούν, χτυπούν τα πόδια τους, αλλάζουν κατευθύνσεις, μας κερνούν μαστίχα αλλά κυρίως... χοροπηδούν ακατάπαυστα σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Το ενδιαφέρον εντείνεται στο δεύτερο μισό της παράστασης και προς το τέλος της, όπου η δυο performer διαμορφώνουν μέσα από τους χαμηλούς φωτισμούς και μια τρομακτική βοή, μια παράξενη μινιμαλιστική ατμόσφαιρα καθώς συντονίζονται και αποσυντονίζονται ή μετατρέπονται σε σβούρες. Η χορογραφία εξερευνά την σύγχρονη τάση για ομογενοποίηση και απομίμηση, αλλά και την αδυνατότητα αυθυπαρξίας και αυτονομίας της ταυτότητας. Μετά από ένα χοροπηδηκτό ταγκό τα φώτα κλείνουν καθώς κοιτούν με νόημα τον κόσμο. Ήταν μια αρκετά δυνατή χορογραφία όπου ο θεατής χρειάζεται χρόνο και υπομονή για να εξοικειωθεί και να προχωρήσει βαθύτερα στα νοήματα. Και μόνο από αυτή την άποψη αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για τη θαρραλέα τους προσπάθεια.

Για τον επίλογο του φεστιβάλ μας περίμενε η εξαιρετικά πρωτότυπη παράσταση από τη Μ.Βρετανία και δικαίως φιναλίστ στο Place Prize του 2013: η αφαιρετική χορογραφία της Eva Recacha, The Wishing Well, σε θαρραλέα performance της Μάρθας Πασακοπούλου που μας άφησε άφωνους/νες. Όπως φαίνεται και από τον τίτλο, η χορογραφία επεξεργάζεται τον διαρκή αγώνα μιας γυναίκας, της Μάρθας, να διεκδικήσει τα όνειρα και τις ευχές της αλλά κυρίως αποτυπώνει το σωματικό ταξίδι προς αυτό το δρόμο. Το ταξίδι της προς το ανεκπλήρωτο, το ανέγγιχτο και το ουτοπικό που την κρατά ζωντανή. Η σκηνή μετατρέπεται σε ένα τεράστιο τετράγωνο με ένα φωτεινό περίγραμμα και η Πασακοπούλου με ένα κίτρινο φουστάνι σε ρόλο αθλήτριας ενόργανης γυμναστικής ξεδιπλώνει ένα δύσκολο σόλο σωματοποιώντας κείμενα της Recacha, οδηγίες, αγωνιστικά ελληνικά τραγούδια (του Μίκη Θεοδωράκη), ισπανικούς μονολόγους, φυσήματα αέρα και μεθυστικές μελωδίες όπως το Macarena σε διάφορες version. Στην αρχή θα ξεκινήσει με σκληρές και άφυλες κινήσεις και σταδιακά θα αναπτύξει μια κινησιολογία κατεστημένης θηλυκότητας. Ακροβατεί στις μύτες των ποδιών της και στο κεφάλι, συρρικνώνεται ή εξαπλώνεται χορεύοντας στην κυριολεξία επάνω στις αμέτρητες ευχές της. Μας παρουσιάζει τον δικό της ουτοπικό κόσμο, απομακρυσμένο από τα καθημερινά προβλήματα έως ότου θα γεράσει και θα αποχωρήσει κουβαλώντας μια ανεκπλήρωτη επιθυμία. Ήταν μια συγκινητική ερμηνεία με έμφαση στην θηλυκή επιθυμία που χτίζεται μέσα στην ουτοπία και στα στερεότυπα των γυναικείων ρόλων: της γυναίκας που πρέπει να ξεχωρίσει, να παλέψει, να ξεπεράσει όλες τις αντιξοότητες και να παραμείνει προπάντων αισθησιακή (το οποίο βγαίνει και στο χορό της στο κομμάτι Macarena) με μόνη παρηγοριά το όνειρο. Πρόκειται για μια θηλυκή παρουσία που καθοδηγείται από εξωτερικά στερεότυπα, ορισμούς και κανόνες και προσπαθεί να αυτονομηθεί μέσα στον ετεροπροσδιορισμό της. Η γυναίκα αυτή θα κάνει τα πάντα για τις ευχές της, θα θυσιάσει στο βωμό αυτό, πρόσωπα και σχέσεις, αλλά στο τέλος θα μείνει μόνη, όπως ξεκίνησε. «She will dance again and again» μέχρι και το τέλος. Μια από τις καλύτερες γυναικείες περφόρμανς της χρονιάς, όπου το πολιτικό αναδύεται ανάλαφρα και αβίαστα πλάι στην καθημερινή, ανθρώπινη υπόστασή μας και την αδυναμία μας να ζήσουμε με το πραγματικό και το αδιανόητο, αναζητώντας ταυτόχρονα τα ρευστά όρια αυτού του «πραγματικού».

Nαταλία Κουτσούγερα
Bourdieu, P. (2002). Η Ανδρική Κυριαρχία. Αθήνα: Πατάκη.
Το Arc For Dance Festival 2016 διενεργήθηκε στο Σύγχρονο Θέατρο από τις 27 έως τις 29 Απριλίου 2016.

Share this post

Last modified on
Greek English French German Italian Spanish
Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Παραστάσεις χορού σήμερα

.

Πες ό,τι θες

History
admin: Τον μήνα Ιούλιο η επισκεψιμότητα του Dancetheater.gr ξεπέρασε τις 95.000 επισκέψεις!
admin: Τον μήνα Ιούνο η επισκεψιμότητα του Dancetheater.gr ξεπέρασε τις 94.500 επισκέψεις!
admin: Τον μήνα Μάιο η επισκεψιμότητα του Dancetheater.gr ξεπέρασε τις 96.500 επισκέψεις!
annakiii: καλησπερα!! μηπως ξερει κανεις αν παραδιδονται μαθηματα twerk στην αθηνα?
admin: Για να προμηθευτείτε την κάρτα πατήστε στο banner στην κορυφή του site.
admin: admin: Εννοείτε να προμηθευτείτε την κάρτα ή να εντάξετε το μαθημα σας στην κάρτα?
psycorps: καλησπέρα πως μπορώ να ενταχθώ στην κάρτα dance theatre plus?
admin: Η κάρτα Dancetheater Plus είναι πλέον διαθέσιμη.
Margianna: Υπαρχει καποια ανακοιωση για την καρτα dancetheatre plus?
evoulatisvroxis: καλημερες. Πως αποκτουμε τη καρτα dancetheater plus?
3 τελίτσες: Η Elizabeth Harrod 5 μέρες πριν γεννήσει!!! «link»
3 τελίτσες: Η Elizabeth Harrod, σολίστ του Βασιλικού Μπαλέτου (Royal Ballet), 3 εβδομάδες πριν γεννήσει!!! «link»
3 τελίτσες: φωτο: 7 μηνών έγκυος Elizabeth Harrod, σολίστ του Royal Ballet «link»
3 τελίτσες: RAD's new Advanced 1 & 2 male syllabi. «link»
admin: Τις θέσεις για τα σεμινάρια του Akropoditi κερδίζουν: ΚΙΤΣΙΟΥ ΓΙΩΤΑ, Αρέστη Εύη, Τσαλκιτζογλου Μαριτα, Ηρώ Μητρούτσικου, Σπύρος Πετρίτης. Καλή διασκέδαση και καλά μπάνια!
something: Tiny Dancers Among Us «link»
drakaki: Γιούπι!!!!! Ευχαριστωωωώ dancetheatre για τη θέση στο εργαστήριο φωνής της Καζαντζίδη στο Dance fest Akropoditi
something: ''Σε κάθε περίπτωση, ο χορευτής που θέλει να γίνει καλός στο μοντέρνο πρέπει να έχει βάσεις κλασικού μπαλέτου.'' ~ Yolanta Zaharieva, χορογράφος και καθηγήτρια μπαλέτου
admin: Στο Acroplane θα πάνε οι: Παναγιωτακοπούλου, Καπετανάκη, Χριστίδη. Καλή διασκέδαση!
ernper: Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση για την "Ωραία Κοιμωμένη¨" Ερνέστος Περάκης
admin: Τις προσκλήσεις για την Ωραία Κοιμωμλενη κερδίζουν οι: Αρβανίτη Μικέτα, Κατερίνα Κορμπή, Ερνέστος Περάκης. Καλή διασκέδαση!
admin: Τα ονόματα για τις 24/4 για τον Αντώνη Φωνιαδάκη είναι: Κωνσταντοπούλου, Χαϊδά, Βασιλείου, Κόντες, Λεγάκη, Λέκκας. Καλή διασκέδαση.
amira17: σας ευχαριστώ πολύ. Κάλή σας μέρα
admin: Σε ό,τι αφορά την Σωματοψυχοπαιδαγωγική έχει δημοσιευθεί. Για το ερώτημα της creo-reon αν δεν μας πείτε για ποια καταχώρηση μιλάτε δεν μπορούμε να ξέρουμε αν την έχουμε λάβει ή όχι. Πάντως δεν υπάρχουν τόσο παλιές εκκρεμότητες στις Καταχωρήσεις που έχουμε λάβει.
amira17: στειλτε μου μειλ και στο evangelia.marougka@gmail.com .αυτό σας έχω στείλει. Ευχαριστώ πολύ
amira17: Καλησπέρα, σας έχω στείλει ένα εργαστήριο κίνησης βασισμένο στην πανεπιστημιακή μέθοδο της Σωματοψυχοπαιδαγωγικής. Δεν γνωρίζω αν το λάβατε. μηπως κατι δεν έκανα σωστά. θα γίνει στο Horos στις 25 Απριλίου. Θα εκτιμούσα μια απάντησή σας
creo-reon: αγαπητέ admin, θα θελα να ρωτήσω αν λαμβάνετε τις καταχωρήσεις μου, γιατί τη μία φορά δεν δημοσιεύτηκε καθόλου και τώρα είχα κάνει μια πριν το πάσχα. Αναρωτιέμαι αν κάτι δεν πάει καλά με το λογαριασμό μου. φιλία
admin: Πατήστε "Καταχώρηση" και στείλτε αρχείο κειμένου με τα στοιχεία. Στον τίτλο γράψτε Στοιχεία Ομάδας. Στην κατηγορία επιλέξτε Καταχώρηση Στοιχείων Σχολής (θα καταλάβουμε). Προσέξτε, η ομάδα θα πρέπει να έχει Καταστατικό προκειμένου να καταχωρηθεί.
κιραν: Καλημέρα!πως μπορούμε να καταχωρήσουμε την ομάδα μας?
admin: Στο Betelgez στις 13/3 θα πάνε: Αφροδίτη Ντρισμπιώτη, Μαρία Μαντούκου.
admin: Στο Medula στις 14 και 15/3 θα πάνε:ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΣΤΑΣΙΝΟΥ, Αλεξανδρος Μπαμπαρακος, Μαρία Τσίχλη, Ναυσικά Θεοδωρίδου
admin: Βέβαια όταν αποκαλώ "εκπληκτική" την Τζοκόντα της Λυρικής, τότε τι να πω για τα Nederlands? Από άλλο πλανήτη..
admin: Εκπληκτικό το Χαμόγελο της Τζοκόντας χθές στην Λυρική. Πολύ καλή δουλειά από την Στελλάτου και εξαιρετική η ορχήστρα υπό την διεύθυνση της Γουρζή.
admin: Προς ενημέρωσή όλων, ο αριθμός των οι ενδιαφερόμενων που έχουν δηλώσει μέχρι τώρα υποψηφιότητα, δεν επαρκεί για την πραγματοποίηση των εκλογών του Σ.Ε.ΧΩ.ΧΟ. Θα σας παρακαλούσαμε, να σκεφτείτε πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να δηλώσετε υποψηφιότητα για το Δ.Σ, την ελεγκτική επιτροπή ή την εκπροσώπηση του σωματείου μας στην Π.Ο.Θ.Α, προκειμένου το σωματείο μας να συνεχίσει να αγωνίζεται για τα δικαιώματα όλων μας.
admin: Υπήρχε ένα πρόβλημα στο σύστημα εγγραφής το οποίο πλέον διορθώθηκε.
admin: Οι τελευταίες προσκλήσεις για το Αέναον πάνε στα μέλη: 2/2 Ψαρρού, Ζαγορίτη, 3/3 Αναργύρου, Παράσχου,4/2 Γεωργίου, Τσόπογλου-Γκίνα, 5/2 Ξανθοπούλου, ΚΟΡΖΑΜΠΑΣΑΚΗ. Καλή διασκέδαση!

Only registered users can send messages, register or login

Στοιχεία Επισκεψιμότητας

Αριθμός επισκεπτών χθες:3173
Επισκέψεις αυτού του μήνα:83046
Top Visiting Day: 09-15-2017 : 7129
Αριθμός μελών σε σύνδεση: 2
Επισκέπτες τώρα: 702
Εγγεγραμένα μέλη: 4119
Τώρα σε σύνδεση:
Sofin, Tassos_sid,
Dancetheater.gr. All rights reserved 2010-2016

Login or Register

LOG IN