Dance Theater

Πολιτικές του Σώματος στη Στέγη (Ναταλία Κουτσούγερα)

Body Politics. Πολυφορεμένα μεν, πάντα επίκαιρα δε και ποτέ τετριμμένα ή απαράβλεπτα. Με τη θεωρητική και αναλυτική στροφή στις επιτελέσεις και επιτελεστικότητες του σώματος, το σώμα εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες έχει μπει στο προσκήνιο των παραστατικών τεχνών, πολύ περισσότερο μάλλον, έχει αποτελέσει το κύριο αντικείμενο ανάλυσης και αποδόμησης κατεστημένων παραδοχών. Ως πυρήνας των παραστατικών τεχνών, οι «πολιτικές του σώματος» έχουν εμπλουτιστεί με νέα εργαλεία και κατευθύνσεις που αποκαλύπτουν τις επιστρώσεις του πολιτικού και συνδέονται σπλαχνικά με τον μετα-αποικιοκρατικό λόγο και τη διαθεματικότητα, τις πολλαπλές τοποθετήσεις του υποκειμένου ανάμεσα σε διαφορετικούς πόλους και επίπεδα εξουσίας.

Αυτή τη χρονιά οι καλλιτέχνες που υποδέχεται η Στέγη για να τιμήσουν το Φεστιβάλ της «Body Politics» ανταποκρίνονται ακριβώς σε αυτήν την πληθωρικότητα και πολλαπλότητα, την πολυεπίπεδη διαστρωμάτωση και διαπερατότητα. Ανταποκρίνονται στο ανθρωπολογικό πρόταγμα μιας πολυφυλετικής και πολυπολιτισμικής ανάγνωσης μέσα από διαφορετικά πρίσματα όπως το φύλο, η φυλή, η σεξουαλικότητα, η ηλικία, η επιθυμία, η ηδονή, η αποστέρηση και η ετερονομία. Μέσα όμως και από τα προσωπικά, σαρκικά ή ιδιοσυγκρασιακά, χαρακτηριστικά και βιώματα των ίδιων των περφόρμερ, γεγονός που αυξάνει τον ανθρωπολογικό παλμό της ερμηνευτικής που αναπτύσσουν οι καλλιτέχνες. Γιατί η πολιτική κάθε πράγματος και όχι μόνο του σώματος εκκινεί από το μικρο-επίπεδο για να αγγίξει το μάκρο-επίπεδο και αντιστρόφως. Αυτό σημαίνει ότι το κοκτέιλ ανάμεσα στα δυο επίπεδα συνιστά την επιτυχία ενός παραστατικού δρώμενου, κοκτέιλ το οποίο οι προσκεκλημένοι της Στέγης κατάφεραν να πετύχουν στη σωστή δοσολογία. Το φύλο και η επιτέλεσή του ως επιβλητική ερωμένη της πολιτικής του σώματος δεν έλειψε διόλου από τις παραστάσεις που είδαμε.

Σε αυτό το πνεύμα, οι δυο πρώτες ημέρες του φεστιβάλ, όπου κάθε ημέρα παρουσιάζονται οι 3 πρώτες παραστάσεις, εστιάζονται κυρίως στις διαστάσεις του φύλου και του σώματος που συνδέονται περισσότερο με την επιτελεστικότητα στο φύλο και στη σεξουαλικότητα σε σχέση με συγκεκριμένα κοινωνικά milieu, αλλά και με οριακά συμπαγείς ταυτότητες, είτε αναφέρονται σε ετεροκανονικές ή queer διαστάσεις. Αναλύονται υποκειμενικότητες που μας φαίνονται ίσως πιο «εύπεπτες» και «οικείες». Που αναφέρονται σε πιο γνώριμες αντανακλάσεις ζητημάτων φύλου και σώματος στο πλαίσιο μιας Δυτικής αναγνωρισιμότητας και ορατότητας. Οι δυο επόμενες ημέρες που ακολουθούν διαπερνούν κατά πολύ τις Δυτικοκεντρικές αναπαραστάσεις και διαθεματικότητες του σώματος, με την καταλυτική υπερίσχυση της Αφρικανικής Ηπείρου που αποδομείται ξανά και ξανά και μαζί με αυτήν και το «μιαρό» μαύρο σώμα.Πολιτικές του Σώματος στη Στέγη (Ναταλία Κουτσούγερα)
photo: Giannina Ottiker
 
Το φεστιβάλ ανοίγει λοιπόν με την Mallika Taneja και το Be Careful, μια κωμική και συνάμα δυνατή περφόρμανς για τον φόβο θεατότητας των γυναικών στην Ινδία. Η παράσταση υπερβαίνει μολοταύτα την αποκλειστική περιχαράκωση της έννοιας του φόβου στον τομέα των γυναικών και του φύλου και εξακτινώνεται στην ποιότητα του φόβου ως ευρύτερη πολιτική πειθάρχησης του σώματος και του υποκειμένου. Έτσι η περφόρμανς δεν μιλάει απλώς για τον φόβο της έκθεσης, αλλά ταυτόχρονα και για άλλους φόβουςˑ για τον φόβο της ασθένειας, της απώλειας, του ρίσκου και της παραμικρής διαφοροποίησης από τη νόρμα. Στην αρχή, δεν διστάζει να παρουσιαστεί γυμνή μπροστά μας σε μετωπική και πλάγια θέση για να υποδηλώσει την ουσιαστική και φυσική μας γυμνότητα απέναντι στον κίνδυνο, κάτι που θα έπρεπε να μας γεμίζει δύναμη και όχι μόνο ευθραυστότητα. Σε ένα πολύχρωμο σκηνικό από κρεμασμένα έθνικ ρούχα η Taneja υιοθετώντας την καλλιτεχνική πρακτική των παραδοσιακών θιάσων της Ινδίας, επιδίδεται σε μια ακατάπαυστη λογοδιάρροια και αμφίεση σκιαγραφώντας μια αγχωτική γυναικεία φιγούρα που ελέγχεται διαρκώς (ή νομίζει πώς ελέγχεται διαρκώς), αλλά κυρίως θέλει να ελέγχει τα πάντα. Πρωτίστως θέλει να ελέγχει την εμφάνισή της, η οποία κατά παράδοξο τρόπο παραμένει ανεξέλεγκτη από το υπερβολικό άγχος της για επικάλυψη. Καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης μεταμφιέζεται διαρκώς ενώ με μια σωματική σπασμωδικότητα και νευρικότητα, πνίγεται σχεδόν κυριολεκτικά από τα ρούχα σε έντονα χρώματα.

Ο έλεγχος και ο τρόμος για έλεγχο ξεπερνούν κάθε αισθητική. Μέσα από αυτήν την επιτελεστική παλινδρόμηση ένδυσης και απέκδυσης, καλαισθησίας και ακαλαισθησίας, μας μεταφέρει πώς ο φόβος μπορεί να σωματοποιείται, να κουβαλιέται από τους οικογενειακούς και συγγενικούς δεσμούς και να αναπαράγεται αέναα. Μέσα από ειρωνικό, χιουμοριστικό και διαδραστικό τρόπο σχολιάζει τον πειθαρχικό έλεγχο του τόπου της τονίζοντας παράλληλα τον παγκοσμιοτοπικό χαρακτήρα της τάσης για πειθάρχηση και έλεγχο, υπερβαίνοντας το δίπολο Δυτικού και μη Δυτικού πολιτισμού. «Υou have to be careful» είναι η φράση που επαναλαμβάνει σε κάθε της πρόταση, όπως και η λέξη «responsibility». Λίγο πριν το τέλος μεταμορφώνεται σε μια γκροτέσκα μορφή παραδοσιακής ινδής ηλικιωμένης που φορά ένα κράνος μοτοσικλέτας, συνδέοντας εικαστικά το παραδοσιακό με το queer στοιχείο και ολοκληρώνει την περφόρμανς με τη φράση «at the end of the day Ι can say that it wasn't my fault» αποκαλύπτοντας τον ενδότερο σκοπό του ελέγχου που είναι η απενοχοποίηση. H Taneja, επιδιώκει να θέσει ερωτήματα για να αναδείξει τη δύναμη του ατομικού ευάλωτου σώματος, που συνδέεται αναπόφευκτα με το συλλογικό, παρά να «διαδηλώσει» όπως λέει. Δεν πιστεύει στην πολιτική σημασία της διαδήλωσης, με τη μορφή του επιτηδευμένου στις παραστατικές τέχνες. Δεν πιστεύει επίσης στην ανατρεπτικότητα της έκδηλης μετωπικής σύγκρουσης, αλλά είναι υπέρμαχος μιας αγωνιστικής διαδικασίας μετατόπισης του υποκειμένου μέσα από καθιερωμένες ή μη καθιερωμένες καλλιτεχνικές πρακτικές.

Το επόμενο περφόρμανς διαδραματίζεται επάνω σε μια διαγωνιστική χορευτική σκηνή/πασαρέλα και αποτελεί μια απόλυτα butch περφόρμανςˑ μια εντυπωσιακή σωματική αποκάλυψη της αρρενωπής θηλυκότητας ή θηλυκής αρρενωπότητας, ενός θηλυκού ρόμποκοπ. Είναι το Macho Dancing της εντυπωσιακής Eisa Jocson από τις Φιλιππίνες που χρησιμοποιεί τις ατμόσφαιρες από τραγούδια των 80s και 90s, όπως το Careless Whisper, το Total Eclipse of the Heart και το επιθετικό Devil's Dance των Metallica για να αποδώσει σωματικά την ωμότητα και το συναισθηματικό αδιέξοδο της σύγχρονης ετεροφυλόφιλης ή ομοφυλόφιλης butch γυναίκας. Αναφορικά με το τοπικό πλαίσιο που αντανακλά πραγματοποιεί μια ιδιόμορφη αντιστροφή. Το macho dancing αποτελεί μια τοπική πρακτική διασκέδασης στις Φιλιππίνες που επιτελείται αποκλειστικά από άντρες σε κλαμπ για γυναίκες ή ομοφυλόφιλους. Η Jocson αντιστρέφει τους όρους και φορώντας κοντό σορτσάκι και καουμπόικες μπότες επιδίδεται σε τραχιές και macho κινήσεις χορεύοντας σε σκληρούς metal ρυθμούς και αναπαριστώντας αρσενικές θέσεις σεξουαλικής συνεύρεσης. Αποζητά το βλέμμα του κοινού για να ταυτιστεί αγωνιωδώς τυλίγοντάς το με απάθεια και ψυχρότητα και καταλύει κάθε θηλυκό ρομαντισμό που εκπέμπουν τα τραγούδια των Wham και της Bonnie Tyler. Υβριδοποιεί χορούς της κοιλιάς και σκληρά head backings σε μια ενδιαφέρουσα κινησιολογία που ενισχύεται από την κίνηση των μαλλιών και των μυών της πλάτης της. Καλλιεργεί μια έντονη ατμόσφαιρα «μίσους» που διαχέεται και κλιμακώνεται σε όλη τη διάρκεια της επιτέλεσης. Στόχος της να ασκήσει σφοδρή κριτική στην ενσωμάτωση πατριαρχικών δομών εξουσίας και πειθάρχησης μέσα από την οικειοποίηση του ανδρικού στοιχείου από τις γυναίκες. Η κορύφωση έρχεται με την χορευτική επιτέλεση του careless whisper όπου η εκδήλωση της αρρενωπότητας σε τρυφερούς ρυθμούς προκαλεί ένα βραχυκύκλωμα αναπαράστασης φύλου σε ένα σώμα που ρευστοποιείται, απομακρύνεται και αποχωρεί καθώς τυλίγεται από τον καπνό.

Ο/η Sorour Darabi με το έργο του/της Farci.e επιχειρεί μια γλωσσολογική αποδόμηση των πολλαπλών έμφυλων δυνατοτήτων του εαυτού στο πλαίσιο του πανοπτικού προτύπου επιτήρησης και ετεροκανονικότητας. Εισέρχεται στη σκηνή διασταυρώνοντας τα πόδια του/της σε μια επιτηδευμένα αποτυχημένη μπαλετική εξισορρόπηση που επιδιώκει να συμβολίσει και να εικονοποιήσει την οντολογία της ίδιας της διαθεματικότητας. Κατά τη διάρκεια μιας ατελούς, έκκεντρης, λανθασμένης και ασυνεχούς πορείας στο χώρο αγκιστρώνεται θα έλεγε κανείς σε θηλυκούς ρόλους και ταυτίσεις, παρότι η εμφάνισή του/της με έντονη τριχοφυΐα στα πόδια και στο πρόσωπο παραπέμπει στο αρσενικό. Πίνει νερό από το μπουκάλι αλλά ποτέ δεν ολοκληρώνει την πόση, ξεκινάει να λέει κάτι αλλά τελικά δεν το εκφράζει. Χαζογελάει διαρκώς προκλητικά και εκνευριστικά, βρίσκεται στον κόσμο του/της, αποτελεί ένα υποκείμενο αποκεντρωμένο, διαχεόμενο, λανθασμένο, ατελές, ασυνεχές και σε διαρκή μετάβαση. Σε κάποιες στιγμές μια μορφή γλώσσας μοιάζει να πάει να σχηματιστεί δειλά, αλλά παραμένει πιστά ανολοκλήρωτη και ατελής και δεν θυμίζει τίποτα από τις μορφές γλώσσας που έχουμε συνηθίσει. Κλείνει το μάτι του/της για να επιδείξει κάποια εξυπνακίστικη ανωτερότητα προς το κοινό που παρακολουθεί τη δράση του/της με εκνευρισμό, έτοιμο να εγκαταλείψει τη σκηνή από ανυπομονησία και αμηχανία. Προς το τέλος της περφόρμανς, ο/η Darabi αποφασίζει με χαρά και φαινομενική ροπή προς την κανονικότητα να γράψει κάτι. Αφού λερώνεται με το μπλε μελάνι τελικά καταλήγει να φουσκώσει τα μάγουλά του/της με το χαρτί, να το μασήσει και να το καταπιεί. Η κατάποση αυτή συμβολίζει τον ενσώματο καταναγκασμό της αποδοχής φύλου, του όποιου φύλου, προς χάριν της κανονικότητας. Μια επιτέλεση αγωνιστικής ειρωνείας και αποταύτισης από συμμετρικότητες και μορφολογίες που επιδιώκουν να περιγράφουν ακόμα και το queer ως κάτι απτό, μια κατάρριψη οποιασδήποτε ταυτολογίας. Στο τέλος ο/η περφόρμερ θα φύγει όπως ήρθε με διστακτικές διασταυρώσεις ποδιών.

Ίσως η πιο εντυπωσιακή περφόρμανς του Φεστιβάλ, στη διασταύρωση του αφροφουτουρισμού, της μετα-αποικιοκρατικής κριτικής και της queer θεωρίας, ήταν το And So You See της άκρως πειραματικής χορογράφου από την Νότια Αφρική Robyn Orlin. Μέσα από τη δημιουργία μιας αυτοσχέδιας εγκατάστασης από βίντεο, έθνικ αντικείμενα, αφρικανικά κουστούμια και λάιβ κινηματογράφηση, όπου οι μπλε και χρυσοί ιριδισμοί επικρατούν, ο/η χορευτής/τριά της, ο/η αντισυμβατικός/κή Albert Silindokuhle Ibokwe Khoza, καταδύεται στα βαθιά σπήλαια της διαθεματικότητας, με κέντρα το αποποιημένο και εκτοπισμένο αφρικανικό σώμα, αλλά και το γκροτέσκο ηδονικό queer σώμα εντός και εκτός Δυτικού πλαισίου. Το σώμα αυτό αποτελεί ένα κράμα μελαγχολίας και γελοιότητας, δύναμης και ευαλωτότητας και κουβαλά τα τραύματα ολόκληρης της υφηλίου. Ο/η Albert Silindokuhle Ibokwe Khoza περιγράφει μέσα από την δύσκολη περφόρμανς του/της ένα σωματικό ταξίδι προσωπικού και συλλογικού τραύματος που συνδέεται με την παιδική του/της ηλικία και τη ζωή των παιδιών του πολέμου στην Αφρική, με την χριστιανική και παγανιστική του/της οντότητα, με την ιδιοτητά του/της ως εθνικό υποκείμενο αλλά και υποκείμενο της μαύρης παράδοσης. Μπροστά από ένα video wall όπου προβάλλονται αγελάδες της Αφρικής, κείτεται ωσάν μεταξοσκώληκας τυλιγμένος/η με μια πλαστική επιφάνεια. Σταδιακά ξεπροβάλλει τραγουδώντας Μότσαρτ και πολύ γρήγορα μας παρουσιάζει το αμφιλεγόμενο του φύλου του/της. Καθώς κόβει σιγά σιγά το σελοφάν που συμβολίζει τον δυτικό νέο-αποικιοκρατικό λόγο, διακρίνουμε τους πλούσιους μαστούς του/της Καταπιάνεται με παιχνιδίσματα της θηλής του/της και των γεννητικών του/της οργάνων και μιμείται οργασμούς από αναπαραστάσεις θηλυκών και αρσενικών θέσεων στη σεξουαλική επαφή. Το στοιχείο της ηδονής και της διεμφυλικότητας καθώς απενοχοποιούνται, συμπλέκονται με το στοιχείο του πόνου και της βίας (τον βλέπουμε να αυτοτραυματίζεται και να παίζει με κοφτερά μαχαίρια) αλλά και το άγριο (savage) μέσα από την μίμηση ζώων. Πραγματοποιεί έτσι ένα αιχμηρό σχόλιο για την Δυτική επιμιξία του αφρικανικού σώματος με την αγριότητα σε αντίθεση με το «πολιτισμένο» λευκό σώμα.

Τα υγρά του σώματος ρέουν και ο/η Αlbert Silindokuhle Ibokwe Khoza παίζει με τις καμπύλες και το λίπος του σώματός του/της, με τους καθρέφτες που εστιάζουν στα σημεία αυτά την ώρα που προβάλλονται στο video wall. Με τέτοιους εικαστικούς τρόπους συνδέει την κανονικότητα με το queer και αποδομεί την διαφοροποίησή τους διαμέσου της οικουμενικότητας της ηδονής, ενώ παράλληλα μας κάνει οικείο το ανοίκειο και αντίστροφα. Η διαδραστική φάση με την πρόσκληση δυο θεατών στη σκηνή αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τους αντιμετωπίζει με χιούμορ αλλά και ελαφρά ειρωνεία, εκφράζοντας την αδυναμία ουσιαστικής κατανόησης του αφρικανικού πολιτισμού από τον Δυτικό κόσμο και την τάση εξωτικοποίησής του. Φορώντας διαμάντια στα χέρια του/της τα οποία επιδεικνύει στο κοινό, αρχίζει να εκστομίζει έναν afrobeat ρυθμό. Τραγουδά τους στίχους «Europe are you jealous me» (βάζοντας και άλλες χώρες στο παιχνίδι ακόμα και τη χώρα μας), υπενθυμίζοντάς μας την απαγωγή της μουσικότητας από την Αφρική. «In Africa we learn to dance with our weapons» μας λέει στη συνέχεια. Μεταμορφώνεται οδεύοντας προς το τέλος σε μια Nubian Queen, βάφοντας τον εαυτό του/της με μπλε χρώμα και τραγουδά ένα μελαγχολικό αφρικάνικό τραγούδι που θυμίζει gospel κλείνοντας συγκινητικά την αυλαία με την προβολή ενός παιδιού από την Αφρική που φορά φτερά στους ώμους δίπλα σε ένα όπλο.

Η Αφρικανική Ήπειρος και τα τραυματικά, θραυσματικά υποκείμενα που παράγει αποτελεί και το επίκεντρο της θεματικής της επόμενης πεφρόρμερ, της Nadia Beugré με το διαδραστικό περφόρμανς της Quartiers Libres. Η Beugré αποζητά να χτίσει κάποιους χώρους ελευθερίας για τον εαυτό της και το κοινό και να μιλήσει για την ενοχοποίηση, τη συμβολική μιαρότητα και κυριολεκτική εκμετάλλευση του μαύρου, γυναικείου σώματος. Αρχικά δεν μας προδιαθέτει καθόλου για το δυναμικό σόλο που πρόκειται να ακολουθήσει. Περιφέρεται αμέριμνα ανάμεσα στο κοινό μόνο με ένα πουκάμισο σε ψηλά τακούνια, τραγουδώντας ένα αφρικανικό τραγούδι, προτρέποντάς τους θεατές να το τραγουδήσουν μαζί της. Γελά τρανταχτά και ξεκαρδιστικά, ένα γέλιο που έχουμε συνηθίσει να ακούμε και να ταυτίζουμε με την μαύρη Ήπειρο. Σύντομα όμως το χαλαρό τοπίο διασκέδασης θα αλλάξει για να το διαδεχτεί μια ατμόσφαιρα τρόμου και θρίλερ καθώς η περφόρμερ θα ξεκινήσει ένα κοπιώδες και γεμάτο οδύνη περφόρμανς, χρησιμοποιώντας τεχνικές release, πάνω και κάτω από τον εκκεντρικό βατήρα στο κέντρο του χώρου. Ένα βιομηχανικό ηχοτοπίο από σειρήνες και υπόκωφους ήχους διαπερνά το αφτί μας. Με το πουκάμισο και τα τακούνια που φορά θυμίζει μαύρη πόρνη που κάλλιστα θα μπορούσε κανείς να έχει συναντήσει σε κάποιο κονσομασιόν μπαρ ή σε κάποιο σκοτεινό σοκάκι του κέντρου της Αθήνας. Απομονώνοντας το σώμα της σε διάφορα σημεία και εγκαταστάσεις του χώρου, όπως τοίχοι, μεγάλη κατασκευή με πλαστικά μπουκάλια, μικροί βατήρες και χορεύοντας σε εξαιρετικές μουσικές συνθέσεις αστικής μουσικής, τα σόλο της περιγράφουν τη σεξουαλικότητα ως σωματική έξη και ως δυναμικό εργαλείο πολιτικής κριτικής και δράσης. Μας συνδέει με εικαστικό τρόπο με τη σωματοποιημένη σκλαβιά αιώνων, χαραγμένη στο habitus της μαύρης φυλής. Το κοινό την ακολουθεί σε κάθε της δράση και συμμετέχει σε αυτό το βαθύ ενδοσκοπικό ταξίδι με έντονη συναισθαντικότητα. Χορογραφικά, συνδέει το μαύρο σώμα με τον σύγχρονο χορό, κάτι που το μάτι μας δεν έχει συνηθίσει αρκετά και μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε τη βαθιά τους σύνδεση. Στο τέλος της περφόρμανς η ένταση κορυφώνεται καθώς την βλέπουμε να μασά μια μαύρη σακούλα, μια συμβολική κατάποση της περιθωριοποίησης της και καθώς το σώμα της εκτινάσσεται με κρότο στο έδαφος ανάμεσα στα πλαστικά μπουκάλια, κάνει αισθητή την πορεία της προς την απελευθέρωση εξιλεώνοντάς και εμάς από το βάρος της «λευκής» καταπίεσης.

Η περφόρμανς που κλείνει το φεστιβάλ το Rest On A Slope της Λιβανέζας χορογράφου Danya Hammoud διαφοροποιείται εντελώς από το προηγούμενο κλίμα έντασης και κίνησης, μιας και διερευνά τις δυνατότητες ανάπαυσης του κορμιού. Το κοινό της σημείο με τις προηγούμενες περφόρμανς έγκειται μάλλον στην ατελή, ασυνεχή και υβριδική κινησιολογία που αναπτύσσει όπως π.χ οι μεταλλαγμένοι χοροί της κοιλιάς. Ως προς τη θεματολογία της απομακρύνεται αρκετά από το φύλο και θα μπορούσε να πει κανείς ότι προσανατολίζεται προς τις πολιτικές του θανάτου και της αρρώστιας. Σκιαγραφεί κατά πολύ ένα ασθενικό σώμα που δομείται γύρω από την ακινησία σε ένα πολύ σκοτεινό ηχητικά και σκηνοθετικά τοπίο. Είναι αλήθεια ότι η δυναμική του σε σχέση με τα προηγούμενα έργα από την πλευρά της πολιτικής του έντασης ήταν μικρότερη. Υπερβολικά αφαιρετικό, λιτό και αργό, μια αργοπορία που δεν είχε να κάνει με την επικέντρωση στις τροπικότητες της αργής κίνησης αλλά με τη δυσκολία συνάρθρωσης και επικοινωνίας του εννοιολογικού περιεχομένου της χορογραφίας. Μας θύμισε χορογραφικές προτάσεις που έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν που μελετούν τις εκφάνσεις της στατικής κίνησης. Ενδεχομένως το έργο της να είχε περισσότερα να μας πει αν είχε παρουσιαστεί ως μέρος κάποιας άλλης θεματικής ή προσωπικής της δουλειάς.

Ναταλία Κουτσούγερα

Το «Body Politics» παρουσιάστηκε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στις 26-30 Οκτωβρίου 2018.

Share this post

Last modified on
Greek English French German Italian Spanish
Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Παραστάσεις χορού σήμερα

Στοιχεία Επισκεψιμότητας

Top Visiting Day: 10-24-2018 : 1948
Αριθμός μελών σε σύνδεση: 3
Επισκέπτες τώρα: 1979
Εγγεγραμένα μέλη: 4347
Τώρα σε σύνδεση:
orientalexpression
Vana
plieschool
Dancetheater.gr. All rights reserved 2010-2016

Login or Register

LOG IN

resources