Dance Theater

Φεστιβάλ Αθηνών 2018: Πρόγραμμα Χορού

O καλλιτεχνικός διευθυντής Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος ανακοίνωσε το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών 2018.
Κλασικός προσανατολισμός με ιδιαίτερη έμφαση στις μεγάλες ορχήστρες και τους διάσημους σολίστ στο Ηρώδειο, σύγχρονη αισθητική και νέες τάσεις στο θέατρο και στο χορό με μετακλήσεις ομάδων της διεθνούς πρωτοπορίας και αναθέσεις σε ταλαντούχους έλληνες καλλιτέχνες στην Πειραιώς 260. 


Όπως δήλωσε αναφερόμενος στο χορό, ο προγραμματισμός κινείται σε ένα ευρύ πλαίσιο από μεγάλες παραγωγές, όπως το έργο enfant του Boris Charmatz μέχρι έργα δωματίου όπως οι ελληνικές παραγωγές• από διαφορετικές φόρμες όπως η παράσταση-συναυλία των Γιάννη Μανταφούνη και Manon Parent μέχρι το συνδυασμό street dance και σύγχρονου χορού του Bruno Beltrão και της ομάδας του Grupo de Rua. Το εύρος αυτό υποδεικνύει τον πλούτο και την ποικιλομορφία του χορού σήμερα, το πλάτος της σκέψης και της αναζήτησης των καλλιτεχνών αλλά κυρίως τονίζει ένα βασικό χαρακτηριστικό της φετινής μας φιλοσοφίας: ο χορός δεν είναι απλά μια τέχνη, είναι ένα πεδίο πολλαπλών δυναμικών και επιλογών, μέσα στο οποίο ο καθένας (θεατές και καλλιτέχνες) μπορεί να νιώσει οικεία και να βρει αυτό που αναζητά.

Ένα επιπλέον χαρακτηριστικό είναι η παρουσίαση έργων χορού που δεν εμπίπτουν στην στενή του έννοια αλλά διευρύνουν τα όριά του, κάτι το οποίο φυσικά δεν είναι καινοφανές. Το έργο της ομάδας El Conde de Torrefiel ή η διάλεξη-παράσταση του Arkadi Zaides δεν κομίζουν απλά ένα παράδειγμα της διευρυμένης έννοιας της χορογραφίας. Είναι μια ματιά που αναδεικνύει λεπτομέρειες και αποχρώσεις όπως όταν κοιτά κανείς σε ένα μικροσκόπιο.

Ιδαιίτερη μνεία αξίζει η Marlene Monteiro Freitas, η οποία επανέρχεται μετά την περσινή της πρώτη γνωριμία με το αθηναϊκό κοινό. Μετά τη βράβευσή της στην Μπιενάλε της Βενετίας ως ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της γενιάς της, θα παρουσιάσει στο Φεστιβάλ ένα παλαιότερο έργο της για όσους πέρσι δεν είχαν την ευκαιρία να τη δουν και για όσους γοητεύτηκαν από το ιδιαίτερο σύμπαν της.

Οι εκπαιδευτικές δραστηριότητες για το χορό περιλαμβάνουν νέες συνεργασίες του Φεστιβάλ, όπως με το Πάντειο Πανεπιστήμιο, και προσκαλούν κοινό και καλλιτέχνες να μοιραστούν στην Πειραιώς 260 μια μέρα γεμάτη χορό. Ανοιχτά μαθήματα, συζητήσεις, παρουσιάσεις, φαγητό και φυσικά πάρτι, που δίνουν αφορμή να βιώσουμε, να σκεφτούμε, να διασκεδάσουμε, να μοιραστούμε.

Θα πρέπει επισης να σημειωθεί ότι φέτος θα έχουμε αγγλικούς υπέρτιτλους και σε όλες τις ελληνικές παραστάσεις. Επίσης, για πρώτη φορά, θα υπάρχουν για όλες τις ελληνικές παραστάσεις υπέρτιτλοι στα ελληνικά για κωφούς.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΧΟΡΟΥ

23 - 25 Ιουνίου (ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 Δ)
Κωνσταντίνος Ρήγος

Πορνοστάρ – Η αόρατη βιομηχανία του σεξ, της Έλενας Πέγκα
Εμπνευσμένο από δύο ιστορίες του Ρομπέρτο Μπολάνιο

Με πυκνή, λογοτεχνική γλώσσα, το έργο ξεδιπλώνει τις ιστορίες πρωταγωνιστών του «πλαστικού» κόσμου του πορνό, ενός κόσμου γεμάτου κλισέ, καθρέφτη του μοναχικού σώματος του καθενός. Προσπαθώντας να δει πέρα από στερεότυπα και χαρακτηρισμούς, η Πέγκα φωτίζει τα πρόσωπα πίσω από μια απρόσωπη βιομηχανία, υποβάλλοντας στην αναζήτηση της αληθινής τους ταυτότητας και της αληθινής τους καταγωγής μιαν ατμόσφαιρα μυστηρίου και συγκίνησης.


4 - 6 Ιουνίου (ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 Ε)
Arkadi Zaides | TALOS (Ισραήλ / Γαλλία, 2015)

Ο Αρκάντι Ζαΐντες γεννήθηκε στη Λευκορωσία, μετανάστευσε στο Ισραήλ και ζει πλέον στη Γαλλία. Το συγκεκριμένο έργο είναι αποτέλεσμα διετούς έρευνας του ίδιου και των συνεργατών του χορογράφων, δραματουργών, καλλιτεχνών βίντεο και ειδικών στην τεχνητή νοημοσύνη. Διερευνά τη σχέση ανάμεσα στην κίνηση, τις νέες τεχνολογίες παρακολούθησης και το μέλλον των συνόρων, και προέκυψε ως αποτέλεσμα της μελέτης του TALOS, αυτοματοποιημένου συστήματος παρακολούθησης που χρηματοδοτήθηκε από δέκα χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την προστασία των ευρωπαϊκών συνόρων. Το έργο έχει τη μορφή της διάλεξης-παράστασης. Όπως και οι προηγούμενες δουλειές του καλλιτέχνη, εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους οι περιορισμοί των συνόρων και οι στρατηγικές παρακολουθήσης χειραγωγούν το ανθρώπινο σώμα και γεννούν μια νέα χορογραφία. Σε μια οθόνη στο πίσω μέρος της σκηνής ζωντανεύουν στιγμιότυπα βασισμένα σε πραγματικό και σε επινοημένο υλικό. Το TALOS παραπέμπει στον μηχανικό φύλακα της Ευρώπης στην αρχαία ελληνική μυθολογία, Τάλω.


11 & 12 Ιουνίου (ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 Ε
Χριστίνα Γουζέλη & Paul Blackman (Ομάδα Jukstapoz)
The Art of Dying

Η ομάδα Jukstapoz ιδρύθηκε το 2010 με έδρα την Αθήνα και έχει διεθνή παρουσία σε φεστιβάλ και θέατρα ανά τον κόσμο. Το χορογραφικό ύφος της είναι έντονα κινηματογραφικό και διακρίνεται για τη δυναμική σωματική γλώσσα του (physical theatre). Το έργο The Art of Dying είναι ένα σόλο εμπνευσμένο από το τρίπτυχο του Ιερώνυμου Μπος Ο κήπος των επίγειων ηδονών, που με λεπτό χιούμορ και σουρρεαλισμό αποδίδει το εύθραυστο της ανθρώπινης ύπαρξης. Χορός, πολυμέσα και ζωντανή μουσική συνυπάρχουν σε μια παράσταση που εξετάζει τη διαδικασία του «ευ θνήσκειν», αποτυπώνοντας συγχρόνως την ομορφιά της στιγμής ακριβώς πριν επέλθει το τέλος της ζωής. Μέσα σε έναν κήπο στον οποίο κατοικούν τόσο η ζωή όσο και η φθορά, η ερμηνεύτρια συνθέτει ένα τοπίο από μικρόκοσμους σήψης και χαράς. Η μουσική σύνθεση είναι του βραβευμένου λαουτίστα Jozef Van Wissem και θα ερμηνεύεται ζωντανά από τον ίδιο. Ο Wissem είναι Ολλανδός μινιμαλιστής μουσικός με έδρα τη Νέα Υόρκη. Το 2013 κέρδισε το Βραβείο Μουσικής στο Φεστιβάλ των Καννών για την ταινία Mόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί.


13 - 15 Ιουνίου (ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 Η)
Bruno Beltrão - Grupo de Rua
Inoah (Βραζιλία, 2017)

O βραβευμένος με Bessie Award το 2010 Bruno Beltrão και η ομάδα του Grupo de Rua (1996) θεωρούνται από τους σημαντικότερους δημιουργούς που προέρχονται από το hip hop και το street dance, χωρίς όμως να αρκούνται σε μια μεταφορά του είδους από τον δρόμο στη σκηνή. Μέσα από τα έργα του, που έχουν παρουσιαστεί σε μερικά από τα σημαντικότερα φεστιβάλ και θέατρα του κόσμου, ο Beltrão, που έχει σπουδάσει σύγχρονο χορό και φιλοσοφία, αποδομεί συστηματικά τους κώδικες και τη γλώσσα του hip hop. Οι ερμηνευτές προέρχονται από διάφορα είδη χορού του δρόμου και αναπτύσσουν μια στιβαρή όσο και ριψοκίνδυνη σωματική γλώσσα. Στην πραγματικότητα, η Grupo de Rua είναι κάτι παραπάνω από μια ομάδα χορού: ένα εργαλείο κοινωνικής χειραφέτησης.
Με το έργο Inoah ο δημιουργός, που έρχεται πρώτη φορά στην Ελλάδα, ορμώμενος από τα σκάνδαλα διαφθοράς στη Βραζιλία, τοποθετείται απέναντι στις επικρατούσες πολιτικές συνθήκες και διερωτάται πώς συνδεόμαστε με τον περιβαλλόντα χώρο, πώς διαμορφωνόμαστε από συνθήκες και ιδεολογίες. Μέσα σε μια σχεδόν άδεια σκηνή, δέκα χορευτές χτίζουν μια σχέση ανάμεσα στον εσωτερικό και τον εξωτερικό κόσμο και πραγματεύονται τη συνδιαλλαγή, τη σύγκρουση, τη συνύπαρξη, τη συλλογικότητα.


25 - 26 Ιουνίου (ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 Η)
Marlene Monteiro Freitas
of ivory and flesh - statues also suffer (Πορτογαλία / Πράσινο Ακρωτήρι, 2014)

Βραβευμένη με τον Αργυρό Λέοντα για τον Χορό στην Μπιενάλε της Βενετίας (2018), η χορογράφος Μαρλένε Μοντέιρο Φρέιτας έγινε γνωστή στο ελληνικό κοινό για πρώτη φορά πέρυσι με την παράσταση Βάκχες: πρελούδιο κάθαρσης, που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών (συμπαραγωγή). Η παράσταση έγινε δεκτή με μεγάλο ενθουσιασμό από θεατές και κριτικούς. Η Φρέιτας, που στην Μπιενάλε χαρακτηρίστηκε «ένα από τα σπουδαιότερα ταλέντα της γενιάς της», επανέρχεται φέτος με ένα προγενέστερο έργο της, το οποίο εμπεριέχει επίσης ένταση, σουρρεαλισμό, υποδόριο χιούμορ, μια αλλόκοτη και ανοίκεια αίσθηση, στοιχεία που έκαναν τις Βάκχες τόσο ιδιαίτερες. Το of ivory and flesh - statues also suffer είναι το πρώτο έργο της χορογράφου για μεγάλο σύνολο και μουσικούς (κρουστά) και περιγράφεται από την ίδια ως «χορός από μαρμαρωμένες φιγούρες». Τα σώματα-αγάλματα παραδόξως χορεύουν, αψηφώντας τους νόμους που απαιτούν το πετρωμένο σώμα να μένει για πάντα καταδικασμένο στην ακινησία. Με πολλαπλές επιρροές − από τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου, και πιο συγκεκριμένα την ιστορία του Πυγμαλίωνα και του Ορφέα, έως το κινηματογραφικό Statues Also Die (1995) των Alain Resnais, Chris Marker και Ghislain Cloquet, μια κριτική προσέγγιση στην αφρικανική τέχνη και στην αποικιοκρατία − η χορογράφος χτίζει με απόλυτη ακρίβεια το ιδιόμορφο σύμπαν της.


28 & 29 Ιουνίου (ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 Ε)
Ηρώ Αποστολέλλη & Αγνή Παπαδέλη-Ρωσσέτου
Δωμάτια

Η Ηρώ Αποστολέλλη και η Αγνή Παπαδέλη-Ρωσσέτου είναι νέες και ανερχόμενες δημιουργοί στον ελληνικό χορό. Τα Δωμάτια είναι ένα έργο για πέντε χορεύτριες, οι οποίες λειτουργούν ως ομάδα, διατηρώντας και αναπτύσσοντας, όμως, η καθεμιά τη δική της γλώσσα αφήγησης. Εμβαθύνοντας στο προσωπικό της λεξιλόγιο, κάθε χορεύτρια αρθρώνει την κίνηση ως λόγο στο παρόν, ενώπιον των υπολοίπων και πάντα σε σχέση μαζί τους, υπό τη συνοδεία ζωντανής μουσικής.



30 Ιουνίου - 1 Ιουλίου (ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 Δ)
El Conde de Torrefiel
LA PLAZA (Ισπανία, 2018)

Με έδρα τη Βαρκελώνη, η Tanya Beyeler (Ελβετία) και ο Pablo Gisbert (Ισπανία) συναποτελούν το καλλιτεχνικό ζευγάρι El Conde de Torrefiel. Στα έργα τους επιχειρούν μια σύνδεση ανάμεσα στο κείμενο, τις εικαστικές τέχνες και τη χορογραφία. Το νέο τους, έβδομο κατά σειρά έργο, αποτέλεσμα έρευνας ενός έτους, αποτελεί συμπαραγωγή μεγάλων ευρωπαϊκών φεστιβάλ και θεάτρων και θα κάνει πρεμιέρα το 2018. Η παράσταση διερευνά την έννοια του χωροχρόνου μέσα από την ένταση, τη στάση και τη ρήξη που αποτελούν δομικά στοιχεία της βίας. Οι καλλιτέχνες παρατηρούν τα φυσικά όρια που θέτει ο χώρος και τις φυσικές δυνάμεις που καθορίζουν τις ζωές μας. Αντιμετωπίζουν το σκηνικό σαν ένα είδος δημόσιας αγοράς μέσα στο οποίο διευρύνεται η αντίληψη για τον χωροχρόνο, ένα κυκλικό σκηνικό που κατοικείται από ανθρώπους και μνημεία.


12 - 14 Ιουλίου (ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 Δ)
Boris Charmatz
enfant (Γαλλία, 2011)

Ο Μπορίς Σαρμάτς, ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της αβανγκάρντ σκηνής του χορού τα τελευταία χρόνια, διερευνά την έννοια της πολλαπλότητας, θέτοντας μια σχετικά απλή ερώτηση: πώς γίνεται να υπάρξει σωματική κίνηση χωρίς τη χρήση μυϊκής ενέργειας; Συνεχίζοντας την έρευνα πάνω στις μηχανές που ξεκίνησε σε προηγούμενα έργα του, ο Σαρμάτς προτείνει μια χορογραφία παραδομένων σωμάτων χρησιμοποιώντας ένα αμφιλεγόμενο υλικό: τα παιδιά. Ένα εύθραυστο, εύπλαστο, αλλά και μη ελέγξιμο υλικό, που οι χορευτές, με τη συνοδεία ενός μουσικού, μεταφέρουν, τοποθετούν, αποθέτουν στο έδαφος και χειρίζονται δημιουργώντας ένα τοπίο μεταμορφώσεων. Πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η κίνηση, τόσο στην ανθρώπινη όσο και στη μηχανική μορφή της: Ένας τεράστιος γερανός μετακινεί τους ενήλικους χορευτές, οι οποίοι με τη σειρά τους μετακινούν τα παιδιά.

17 - 19 Ιουλίου (ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 Β)
Σταύρος Γασπαράτος
Rage Park

Μια εγκατάσταση-περφόρμανς με βάση το ομώνυμο νέο μουσικό έργο του συνθέτη Σταύρου Γασπαράτου, που χωρίζεται σε τρία μέρη και ερμηνεύεται ζωντανά από πενταμελές σύνολο μουσικών, μέσα σε μια εγκατάσταση η οποία λειτουργεί σαν σκηνικός χώρος αλλά και σαν μουσικό όργανο. Με δεδομένα το μουσικό έργο και την ηχητική/εικαστική εγκατάσταση, ο συνθέτης καλεί τρεις χορευτές/χορογράφους να αλληλεπιδράσουν, να χορογραφήσουν και να ερμηνεύσουν τα τρία μουσικά μέρη. Συνδυάζοντας ζωντανή μουσική και χορευτική περφόρμανς, το έργο επιδιώκει να εκφράσει τη συνεχιζόμενη συσσώρευση οργής σε προσωπικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο. Αφετηρία του ήταν η ανάγκη εξωτερίκευσης αυτής της καταπιεσμένης οργής.


7 Ιουνίου
Μια μέρα γεμάτη χορό
Ανοιχτά μαθήματα, συζητήσεις, παρουσιάσεις, φαγητό, πάρτυ και άλλα
Επιμέλεια: Στεριανή Τσιντζιλώνη & επιμελητική ομάδα

 

Share this post

Last modified on
Greek English French German Italian Spanish
Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Παραστάσεις χορού σήμερα

Στοιχεία Επισκεψιμότητας

Top Visiting Day: 10-24-2018 : 1948
Αριθμός μελών σε σύνδεση: 0
Επισκέπτες τώρα: 939
Εγγεγραμένα μέλη: 4346
Τώρα σε σύνδεση:
-
Dancetheater.gr. All rights reserved 2010-2016

Login or Register

LOG IN

resources