4o Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων: Συνέντευξη στο Dancetheater.gr

Οι Hannes Langolf και Ερμίρα Γκόρο, Άρια Μπουμπάκη, Ειρήνη Παπανικολάου και Ηρώ Αποστολέλλη απαντούν στις ερωτήσεις της Ναταλίας Κουτσούγερα για το 4ο Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων και για τα έργα τους.
Το 4ο Φεστιβάλ Νέν Χορογράφων πραγματοποιείται στις 1 και 2 Απριλίου εντός και εκτός της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση.

Συνέντευξη: Ναταλία Κουτσούγερα (Dancetheater.gr)
4o Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων

Hannes Langolf και Ερμίρα Γκόρο | Παράσταση "DANDELION"

• Ποια είναι η γνώμη σας για το Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων γενικότερα; Γιατί το θεωρείτε σημαντικό;
Θεωρούμε πολύ σημαντικό ότι η Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών δίνει την ευκαιρία σε δημιουργούς, μεταξύ αυτών και εμείς, να δημιουργήσουν νέα έργα κάτω από πραγματικά άρτιες επαγγελματικές συνθήκες. Η πλατφόρμα αυτή του Φεστιβάλ έδωσε σε μας το κίνητρο αλλά και το υπόβαθρο να πειραματιστούμε, να εξερευνήσουμε νέες καλλιτεχνικές προσεγγίσεις πάνω στη δουλειά μας, τόσο ως χορογράφοι όσο και ως συνεργάτες. Αυτό έχει επιφέρει για τους δυο μας ως δημιουργούς ένα ταξίδι που χρειάστηκε ανοιχτό μυαλό, καθαρό πνεύμα, και την επανατοποθέτηση της επικοινωνίας μας στην ανθρώπινη επαφή.

• Μιλήστε μας λίγο για το έργο σας.
Απ' την έναρξη της δημιουργίας του Dandelion ακολουθήσαμε μία συγκεκριμένη διαδρομή συλλογής ιστοριών, μνημών και εμπειριών από εμάς τους ίδιους και από τους ερμηνευτές, μία διαδρομή που οδήγησε σ' ένα κράμα όμοιων θεματικών επεξεργασμένων ή αναγνωσμένων με διαφορετικό τρόπο. Ένα από τα βασικά θέματα συζήτησης στο έργο υπήρξε ο τρόπος με τον οποίο μέσω ειλικρινών σχέσεων μπορεί κανείς να ξεπεράσει τις δικές του ανασφάλειες, τα εμπόδια που αντιμετωπίζει, και να βγει προς τα έξω πιο θαρραλέος, πιο ολοκληρωμένος και πιο έτοιμος να ζήσει τη ζωή λίγο πιο ένδοξα! Συνειδητοποιήσαμε σταδιακά ότι ζούμε σ' έναν κόσμο απ' τον οποίο όλο και περισσότερο εκλείπει ο χρόνος και η υπομονή που απαιτούν οι ανθρώπινες σχέσεις, με αποτέλεσμα ο καθένας από εμάς να στρέφεται προς τον εαυτό του και να χάνει σταδιακά τη διάθεση αλληλεπίδρασης ή εξωτερίκευσης.

• Οι παραστάσεις σας αποτελούν μορφές σχολίων ως προς το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της εποχής μας; Αν ναι με ποιον τρόπο;
Η τέχνη της κίνησης και του χορού εκφράζει από μόνη της πολλά σε σχέση με το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι. Ειδικά στην εποχή που ζούμε, μικρές ανθρώπινες χειρονομίες, συνδέσεις και απόπειρες επικοινωνίας μπορούν να ερμηνευθούν ως πολιτικές πράξεις. Φυσικά από ένα σημείο κι έπειτα χρειάζεται να εισέλθει ο λόγος, σε πολιτικά ή κοινωνικά ζητήματα σαφώς πιο πολύπλοκα, σε κάθε περίπτωση όμως η κίνηση αποσιωπημένη έχει μία δυναμική να απευθυνθεί συναισθηματικά στο θεατή, προτάσσοντας τη συναισθηματική εμπειρία παρά τη διά λόγου εκλογίκευση ή ανάλυση.

• Ως προς την κινησιολογική, σκηνοθετική και αισθητική δομή τους οι παραστάσεις σας θεωρείτε ότι έχουν να προτείνουν κάτι καινούργιο; Πειραματίζονται με νέα μοτίβα; Αν ναι ποια είναι αυτά;
Και οι δυο μας εμπνευστήκαμε από περιστατικά της ζωής ολόγυρά μας. Φιλοδοξούμε να καταφέρουμε να προσκαλέσουμε το κοινό σε ένα συναισθηματικό ταξίδι μέσω του Dandelion, το οποίο προτάσσει ανθρώπινες ιστορίες που δυνητικά μπορούν να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης και σκέψης για παράλληλες ιστορίες που το κοινό θα είχε να πει. Ευελπιστούμε στην προσπάθειά μας αυτή να έχουμε βρει το σπόρο μιας θεματικής που διαρκώς υπάρχει στο έργο σαν να αιωρείται, σα να χρειάζεται κάποιος να χρησιμοποιήσει ένα μεγεθυντικό φακό έτσι ώστε να την αντιληφθεί στο έπακρο. Ελπίζουμε όλη αυτή η διαδρομή να μας αποκαλύψει κάτι που δεν έχει ακόμα ειπωθεί.


Άρια Μπουμπάκη | "162 dance meetings"

• Ποια είναι η γνώμη σας για το Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων γενικότερα; Γιατί το θεωρείτε σημαντικό;
Δίνει ένα σημαντικό βήμα στους νέους δημιουργούς να ξεκινήσουν την ερευνητική τους πορεία και να τη μοιραστούν με μεγάλο κοινό.

• Μιλήστε μας λίγο για τα έργα σας. Θεωρείτε ότι η εννοιολογική σύνθεση και η θεματική τους σχετίζονται με τον χαρακτήρα του συγκεκριμένου Φεστιβάλ;
Το 162 dance meetings είναι ένα χορευτικό πρότζεκτ που στηρίζεται στην ανθρώπινη, σωματική συνάντηση και ερευνά πώς ένα χορευτικό έργο μπορεί να συνδεθεί με την κοινωνία που το περιβάλλει, το γεννάει και το παρακολουθεί. Συνάντησα πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους της Αθήνας έχοντας σαν κυρίαρχη βάση την κίνηση και τον χορό. Ψάχνοντας αυτό που αποκαλώ «ανθρώπινο χορό», ξεκίνησε η δημιουργία ενός έργου που διαμορφωνόταν από μέρα σε μέρα, μέσω των σωμάτων και των εμπειριών τους κατά τη διάρκεια των συναντήσεων. Η τελική παράσταση-σόλο δεν είναι τίποτε άλλο παρά το απόσταγμα ενός μεγάλου χορευτικού ανταμώματος. Επίσης, στον ίδιο χώρο που θα πραγματοποιηθούν οι παραστάσεις και τις 2 ημέρες, 11:00 – 18:00 θα λειτουργεί η έκθεση του 162 dance meetings που λειτουργεί ως συμπληρωματικό στοιχείο της παράστασης και περιέχει όλο το καταγεγραμμένο υλικό της έρευνας (προβολές βίντεο, κείμενα, αντικείμενα, ηχογραφήσεις, συνεντεύξεις, εικαστικά περιβάλλοντα). Δίνει στους θεατές –αλλά και σε όσους δεν καταφέρουν να δουν την παράσταση– την ευκαιρία να κατανοήσουν τη διαδικασία δημιουργίας του έργου.

• Τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσετε από την εμπειρία της συμμετοχής σας σε αυτό το Φεστιβάλ;
Το μεγαλύτερο κέρδος όλης αυτής της διαδικασίας είναι η εμπιστοσύνη που απέκτησα ξανά στο σώμα και τις εκφραστικές του ικανότητες μέσω όλων αυτών των ανθρώπων που γενναία στάθηκαν απέναντι στο σώμα και τις ανάγκες του.


Ειρήνη Παπανικολάου | "Ανθεμόεσσα"

• Ποια είναι η γνώμη σας για το Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων γενικότερα; Γιατί το θεωρείτε σημαντικό;
Το φεστιβάλ Νέων χορογράφων της Στέγης είναι ένα από τα πιο αξιόλογα φεστιβάλ που αφορούν τους νέους δημιουργούς τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας. Έχοντας παρακολουθήσει ανελιπώς τις παραγωγές που έχει φιλοξενήσει, θεωρώ ότι προσφέρει το ιδανικό περιβάλλον για να δημιουργήσει ο κάθε χορογράφος. Παράλληλα, το πιο σημαντικό είναι ότι πρόκειται για ένα φεστιβάλ που ανοιχτό σε όλους, κι όχι μόνο στην χορευτική κοινότητα, με θέματα που αφορούν και αγγίζουν το ευρύ κοινό.

• Μιλήστε μας λίγο για τα έργα σας. Θεωρείτε ότι η εννοιολογική σύνθεση και η θεματική τους σχετίζονται με τον χαρακτήρα του συγκεκριμένου Φεστιβάλ;
Η "Ανθεμόεσσα", το έργο που δημιούργησα για το Φεστιβάλ, βασίζεται στον μύθο των Σειρήνων από την Ελληνική Μυθολογία, υπό μια σύγχρονη όμως οπτική, με βάση τα όσα με προβληματίζουν στην Αθήνα του σήμερα, στην οποία ζω και κινούμαι. Είναι ένα σύγχρονο έργο λοιπόν με έντονη σύνδεση με το παρελθόν μας και τους μύθους μας. Το φεστιβάλ έχει φιλοξενήσει έργα με μεγάλη ποικιλία στη θεματική, που συνήθως όμως αφορούν την κοινωνική και πολιτική μας ζωή, θέματα που μας αφορούν και μας προβληματίζουν όλους. Υπό αυτή την άποψη θεωρώ ότι η "Ανθεμόεσσα" σχετίζεται άμεσα με τον χαρακτήρα του συγκεκριμένου Φεστιβάλ.

• Οι παραστάσεις σας αποτελούν μορφές σχολίων ως προς το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της εποχής μας; Αν ναι με ποιον τρόπο;
Η "Ανθεμόεσσα" είναι κατά βάση ένα κοινωνικό έργο με ποιητική θα έλεγα διάθεση. Αφορά τους "ταξιδιώτες" αυτής της πόλης και τα μικρά ταξίδια που εκτελούν καθημερινά προκειμένου να φτάσουν στον εκάστοτε προορισμό τους. Στο έργο αμφισβητώ την αξία αυτών των στόχων που θέτουμε στον εαυτό μας συνέχεια και εμμονικά, και καλώ ουσιαστικά τους "ταξιδιώτες" να επανεξετάσουν τις διαδρομές τους στην πόλη και να επιστρέψουν στα "ταξίδια" που έχουν πραγματική ουσία.

• Ως προς την κινησιολογική, σκηνοθετική και αισθητική δομή τους οι παραστάσεις σας θεωρείτε ότι έχουν να προτείνουν κάτι καινούργιο; Πειραματίζονται με νέα μοτίβα; Αν ναι ποια είναι αυτά;
Στην "Ανθεμόεσσα" χρησιμοποιούμε απλά κυκλικά μοτίβα τα οποία έχουν μια υπνωτιστική επίδραση στον θεατή. Σκοπός μου είναι ο θεατής να συμμετέχει με όλες του τις αισθήσεις στο έργο και σχεδόν να βιώνει το ταξίδι που λαμβάνει χώρα στη σκηνή.


Ηρώ Αποστολέλλη | "Umbilicus"

• Οι παραστάσεις σας αποτελούν μορφές σχολίων ως προς το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της εποχής μας; Αν ναι με ποιον τρόπο;
Ο δημιουργός είναι κομμάτι της κοινωνίας. Ζει μέσα σε αυτή και αλληλεπιδρά με αυτή. Επομένως τα ερεθίσματα και η έμπνευση μας προέρχονται αναγκαστικά από την κοινωνία και από αυτό που ζούμε, και άρα συνειδητά η ασυνείδητα κάθε έργο αποτελει ένα κοινωνικό ή πολιτικό σχολιασμό, ακόμα και όταν δε λέει τιποτα.
Ακόμα και στην περίπτωση που κάποιος καλλιτέχνης ισχυριστεί το αντίθετο επικαλούμενος πχ την απομόνωση από τα κοινωνικά δρώμενα, ουσιαστικά «αντιδρά» σε ερεθίσματα της κοινωνίας επιλέγοντας την απόσυρση.
Τώρα, όσον αφορά το συγκεκριμένο έργο "Umbilicus" η πρόθεσή μου ξεκινώντας δεν ήταν ο κοινωνικός σχολιασμός, αλλά η έρευνα πάνω σε μία συγκεκριμένη τεχνική. Ολοκληρώνοντας το έργο συνειδητοποίησα την αντίστιξη με αυτό που ζούμε: την επανάληψη, την έλλειψη αφήγησης και τις επιλογές μας, οι οποίες προέρχονται απο ένα συγκεκριμένο μοτίβο και όχι από τη βούληση του κάθε υποκειμένου.
Παρ' όλα αυτά αυτή είναι μία δική μου ερμηνεία του έργου. Η ανάγνωση του είναι υποκειμενική και ελεύθερη σε διαφορετικές προσεγγίσεις.

Ως προς την κινησιολογική, σκηνοθετική και αισθητική δομή τους οι παραστάσεις σας θεωρείτε ότι έχουν να προτείνουν κάτι καινούργιο; Πειραματίζονται με νέα μοτίβα; Αν ναι ποια είναι αυτά;
Η επανάληψη η οποία αποτελεί δομικό στοιχείο της παράστασης δεν είναι κάτι πρωτοφανές στο χώρο της τέχνης.
Το ερώτημα που θέτω σχετικά με την επανάληψη στο χώρο και το χορό είναι πώς και πότε κάποιο υποκείμενο αποφασίζει να σταματήσει την επαναληπτική κίνηση και τί έπεται;
Η πρόταση που για μένα απαντά αυτό το ερώτημα και αποτελεί το "καινούριο" στη δική μου τέχνη είναι η χρήση της τεχνικής Paradiddle, η οποία οριζει το επαναληπτικό μοτίβο και την αποδόμησή του.

• Τι πιστεύετε ότι θα αποκομίσετε από την εμπειρία της συμμετοχής σας σε αυτό το Φεστιβάλ;
Αυτο που νομίζω ότι θα αποκομίσω με τη συμμετοχή σε αυτό το φεστιβάλ, είναι η επαφή μου με ένα μεγαλύτερο κοινό και η συνεπαγόμενη προβολή της δουλειάς, και πιθανόν η δυνατότητα να παρουσιαστεί το έργο και σε άλλες σκηνές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

 

Read 1370 times