Dance Theater

Dirty Granny Tales | Συνέντευξη στο Dancetheater.gr Featured

Οι Dirty Granny Tales είναι μια σπουδαία περίπτωση καλλιτεχνών. Όχι μόνο γιατί είναι μοναδικοί στο είδος τους στην ελληνική σκηνή, αλλά πρωτίστως γιατί στα έργα που παρουσιάζουν είναι ξεκαθάρο πως υπάρχει μια ιδέα που ξεκίνησε από το μυαλό κάποιου που ήξερε πολύ καλά πώς να την κάνει πράξη. Γιατί το δύσκολο στην τέχνη γενικότερα δεν είναι μόνο να γεννηθεί  η ιδέα στο κεφάλι σου, αλλά και να μπορέσεις να την βγάλεις από εκεί και να την παρουσιάσεις. Τα συναρπαστικά σκοτεινά μουσικά παραμύθια που παρουσιάζουν και το πάντρεμα τους με τον χορό και το κουκλοθέατρο, προσωπικά, κάθε φορά με αφήνουν εμβρόντητο.
Η αλήθεια είναι η εξής: Οι Dirty Granny Tales είναι ένα σχήμα διεθνούς επιπέδου που απλά έτυχε να κατάγονται από την μικρή χώρα στην οποία ζούμε. Αν δεν τους έχεις δει στο παρελθόν, σου προτείνουμε να μην χάσεις την ευκαιρία που σου δίνεται. Με αφορμή τις παραστάσεις τους στις 22 και 23 Φεβρουαρίου και 1 και 2 Μαρτίου 2019 στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, μιλήσαμε μαζί τους.

D.Th: Είστε ένα σχήμα που παντρεύει το χορό, με ζωντανή μουσική, κουκλοθέατρο και animation projection. Πoια είναι η διαδικασία για το χτίσιμο μιας παράστασης σας?

Σταύρος Μητρόπουλος: Στα πρώτα δύο έργα μας η βάση ήταν η μουσική. Οι εικόνες που σχημάτιζαν οι μελωδίες μου έδιναν την ιδέα για την ιστορία. Αφού λοιπόν είχε ολοκληρωθεί η ιστορία και η μουσική, το επόμενο βήμα ήταν να γίνουν οι χορογραφίες, οι κατασκευές (κούκλες, μάσκες και σκηνικά) και το animation για τις προβολές. Αφού οι μουσικοί και οι performers έχουν πια ετοιμάσει τα δικά τους κομμάτια, μετά γίνονται οι γενικές πρόβες για να δέσουν όλα μαζί.
Στις τελευταίες μας δουλειές η διαφορά είναι πως η βάση είναι η ιστορία, η οποία έχει σαν επιρροή κυρίως γεγονότα που χαρακτηρίζουν το σήμερα, όπως η ματανάστευση, ο φανατισμός της θρησκείας, κλπ. Αφού λοιπόν έχει δομηθεί η ιστορία στο μυαλό μου, χωρίζεται ας πούμε σε σκηνές, και πάνω σε αυτές τις σκηνές γίνεται και η σύνθεση της μουσικής, και ακολουθούν οι υπόλοιπες διαδικασίες όπως συνηθίζαμε και παλιότερα.

D.Th: Πείτε δύο λόγια για το έργο που θα παρουσιάσετε στο ίδρυμα Κακογιάννη.
Σταύρος Μητρόπουλος: Το 2011 είχαμε ανεβάσει το έργο "Rejection", μια παράσταση επηρεασμένη από το δημοφιλή serial killer, Ed Gein.
H ιστορία μας περιγράφει τη ζωή ενός παιδιού με μια υπερπροστατευτική μητέρα, όπου τον κρατάει κλειδωμένο στη σοφίτα. Η μόνη του επαφή με τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς, είναι μέσα από ένα παράθυρο. Ενήλικος πια, καταφέρνει να δραπετεύσει από το σπίτι του, αλλά η δίψα του τόσα χρόνια να έρθει σε επαφή με τον άλλο κόσμο τον έχει κάνει επιθετικό και άγαρμπο, με αποτέλεσμα να σκοτώσει ένα μικρό κορίτσι άθελα του. Η δικαιοσύνη τον καταδικάζει σε θάνατο. Το δεύτερο μέρος της ιστορίας μας δείχνει πως τον αντιμετωπίζουν οι ψυχές στον κόσμο των νεκρών.
Η σκηνοθεσία της παράστασης έχει αλλάξει σε σχέση με 8 χρόνια πριν. Τότε οι μουσικοί δεν είχαν θεατρικό ρόλο. Τώρα συμπληρώνουν τα κενά της ιστορίας με κάποια σκέτς, τα οποία δίνουν μια καινούρια νότα στην ταυτότητα της Βρώμικης Γριάς.

D.Th: Γιατί η ιστορία σας έχει σαν θέμα την απόρριψη? Τι θέλετε να μας πείτε με αυτό?
Σταύρος Μητρόπουλος: Θεωρώ πως η αποδοχή από τους άλλους ανθρώπους είναι ίσως και το μεγαλύτερο κίνητρο της ζωής μας. Οι περισσότερες δράσεις μας έχουν σαν στόχο να μας κάνουν να νιώσουμε χρήσιμοι στην κοινωνία που ζούμε. Θέλουμε η ύπαρξη μας να είναι αισθητή. Τα τελευταία χρόνια ειδικά με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η ανάγκη μας να είμαστε αρεστοί έχει μετατραπεί σε μανία, με αποτέλεσμα να προβάλλουμε πολλές φορές μια ταυτότητα που δεν μας αντιπροσωπεύει.
Οπότε η απόρριψη είναι κάτι που πολύς κόσμος δεν μπορεί να διαχειριστεί. Πιστεύω πως είμαστε πιο αδύναμοι σε σχέση με το παρελθόν όσον αφορά αυτό το ζήτημα.

D.Th: Πόσο δύσκολο είναι να σκηνοθετήσετε τις περίπλοκες ιστορίες σας χωρίς πρόζα.
Σταύρος Μητρόπουλος: Δεν θέλουμε να παρουσιάσουμε κάποια ιστορία χωρίς πλοκή, ή μια διασκευή ενός γνωστού έργου που δε χρειάζεται και πολλές εξηγήσεις. Είναι μεγάλη πρόκληση για μας να δώσουμε στο θεατή ένα καινούριο παραμύθι. Και τα παραμύθια για να σε ταξιδέψουν στον κόσμο τους καλό είναι να έχουν πολλές λεπτομέρειες για να ταυτιστείς και να νιώσεις συνοδοιπόρος. Για αυτό και εμείς εκμεταλευόμαστε και τον προτζέκτορα, εξηγώντας με δύο απλά λόγια κάποια πράγματα που οι εικόνες δεν είναι αρκετές να τα περιγράψουν. Και λέω απλά λόγια, γιατί αποφεύγουμε τα δυσνόητα κείμενα που θα βάλουν τον κόσμο σε διαδικασία γρίφου. Θέλουμε να είναι εστιασμένος στη δράση επί σκηνής.

D.Th: Το corpse paint μακιγιάζ των μουσικών σας παραπέμπει περισσότερο στο Black Metal. Πιστεύεις πως αυτό μπορεί να παρεξηγηθεί και να χάσετε μια μερίδα κόσμου στις παραστάσεις σας?
Σταύρος Μητρόπουλος: Αυτό το μακιγιάζ το έχει συνδέσει πολύς κόσμος με το Black Metal. Η ιστορία του βέβαια είναι διαφορετική. Προέρχεται από το Γοτθικό Γιαπωνέζικο Θέατρο. Αυτοί που το εντάξανε στο χώρο της rock, ήταν οι Kiss. 'Οπως πολύ σωστά σκέφτηκες, όντως χάνουμε μια μερίδα κόσμου που φαντάζεται πως είμαστε ένα Black Metal συγκρότημα. Εμείς το βρίσκουμε αισθητικά πολύ ταιριαστό στα παραμύθια της Dirty Granny, και αποφασίσαμε να θυσιάσουμε ένα κοινό το οποίο δρα μέσα από στερεότυπα και προκαταλήψεις και να έχουμε το αποτέλεσμα που επιθυμούμε.


D.Th: Ποιες είναι οι δυσκολίες - προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει ο χορογράφος  στο πλαίσιο μιας τόσο ιδιαίτερης παράστασης όπως αυτή των DGT;

Εριφύλη Δαφέρμου: Ίσως η πιο μεγάλη πρόκληση είναι η αφήγηση μέσω της κίνησης, μιας και με τους DGT αφηγούμαστε 'σκοτεινά' παραμύθια και κάθε φορά η ιστορία είναι σημαντικό να γίνει αντιληπτή. Η αφήγηση κάποιες φορές μπορεί να χωρίζεται με μια λεπτή γραμμή από την περιγραφή, αναζητώ τρόπους να αφηγηθούμε κινησιολογικά, να γίνει αντιληπτή η ιστορία μας, ενώ ταυτόχρονα αυτό που συμβαίνει στην σκηνή να έχει ενδιαφέρον ως εικόνα και ως δράση, να μην περιγράφει αλλά να συμβαίνει.
Η ιδιαιτερότητα της μουσικής σύνθεσης, γιατί στην ουσία χορογραφώ πάνω σε τραγούδια, τα οποία κατά την γνώμη μου εκπέμπουν σε υψηλές συχνότητες έντασης και συναισθήματος, έχει δυσκολίες αλλά και κάποιες ''ευκολίες''. Η Δυσκολία έγκειται στο ότι μια έντονη μουσική δεν έχει πάντα λόγο να συνοδευτεί από οτιδήποτε άλλο, ίσως τα λέει όλα από μόνη της, οπότε τι κάνουμε εμείς πάνω στην σκηνή; Πώς θα στηθεί η δράση μας για να έχει πράγματι λόγο ύπαρξης; Η Ευκολία είναι στο ότι κάποιες φορές η μουσική από μόνη της σκηνοθετεί και χορογραφεί... είναι σαν να μου υπαγορεύει την χορογραφία, σαν να είναι μονόδρομος.

D.Th: Ποιο το χαρακτηριστικό των χαρακτήρων που καλείσαι να ζωντανέψεις επί σκηνής, και ποια η διαδικασία;
Εριφύλη Δαφέρμου: Τα έντονα συναισθήματα. Στα έργα των DGT πρωταγωνιστούν φανταστικοί χαρακτήρες με ανθρώπινα συναισθήματα. Οι περισσότεροι χαρακτήρες έρχονται από ή καταλήγουν σε αλλόκοτους κόσμους, που δεν έχουν σχέση με την ρεαλιστική ζωή. Όμως διέπονται από έντονα συναισθήματα, ίδια με αυτά των ανθρώπων. Βιώνουν απόρριψη, ερωτεύονται, φοβούνται, θυμώνουν, επιβάλλονται ή υποτάσσονται, διεκδικούν, επαναστατούν..
Κατά τη διαδικασία αναζήτησης της εμψύχωσης ενός χαρακτήρα, αρχικά παίζει ρόλο ποια είναι η μορφή του σε σκίτσο, πώς δείχνει η μάσκα του, το πρόσωπό του. Αυτό μας μαρτυράει πολλά κι από κει και πέρα ψάχνω τον τρόπο που στέκεται, το σχήμα του σώματός του, το περπάτημά του, και όλη του την κινησιολογία με βάση τον ψυχοσυναισθηματικό του κόσμο. Αυτή είναι ίσως η πιο χρονοβόρα διαδικασία πριν να συνθέσω χορογραφικά το κάθε δρώμενο. Στη σύνθεση των χορογραφιών η κινησιολογία έχει πολύ να κάνει με τους χαρακτήρες κι έτσι δεν χρησιμοποιεί κάποια συγκεκριμένη τεχνική σύγχρονου ή άλλου χορού. Χρησιμοποιώ τεχνικές από το ευρύ φάσμα του χορού και όχι μόνο, προκειμένου να ζωντανέψω τον κάθε ρόλο.

D.Th: Κούκλες, και χορευτές επί σκηνής. Με ποια διαδικασία επιλέγεται πώς θα αποδοθεί ο κάθε ρόλος.
Εριφύλη Δαφέρμου: Αναλόγως με τη σκηνή και το τι θέλουμε να αφηγηθούμε, άλλες φορές για πρακτικούς λόγους κι άλλες για αλληγορικούς-συναισθηματικούς, πολύ συχνά για την απόδοση της ατμόσφαιρας που θέλουμε να δώσουμε, ο ίδιος χαρακτήρας εμψυχώνεται με κούκλα ή ερμηνεύεται από χορευτή-ηθοποιό, ή εμφανίζεται σε video animation. Η διαφορετική απόδοση ενός ρόλου εξυπηρετεί αφενός την αφήγηση της ιστορίας αφετέρου φωτίζει τις διαφορετικές πτυχές του ίδιου χαρακτήρα. Όπως επίσης και το τι είδος και μέγεθος κούκλας θα φτιαχτεί για την κάθε σκηνή, δεν είναι όλες οι κούκλες το ίδιο, άλλες ενσωματώνονται στο σώμα του χορευτή, άλλες έχουν λαβές, και το πώς είναι φτιαγμένη μια κούκλα επηρεάζει τον τρόπο που κινείται και την αίσθηση που δίνει προς τα έξω.


D.Th: Τι έχει αλλάξει χορογραφικά σε σχέση με την προηγούμενη παράσταση του REJECTION που είχατε δώσει στο Badminton σχεδόν 10 χρόνια πριν;
Εριφύλη Δαφέρμου: Μια δεύτερη ματιά στο ίδιο έργο μου δίνει την δυνατότητα να το χτενίσω σε λεπτομέρειες και, προσθέτοντας ή απλοποιώντας στοιχεία, να εμβαθύνω λίγο παραπάνω, να αφουγκραστώ το έργο λίγο περισσότερο. Όμως πολύ βασικό είναι πως το Rejection vol2 ερμηνεύεται από διαφορετικούς χορευτές – ηθοποιούς από ότι το 2011. Η αύρα τους και η ιδιαιτερότητα τους είναι ευπρόσδεκτη και είναι αναπόφευκτο να φέρει στους ρόλους και στην κίνηση τους κάτι λίγο άλλο.


D.Th: REJECTION Vol. 2. Απόρριψη. Τι σημαίνει για σένα και πώς την βιώνεις
Εριφύλη Δαφέρμου: Σίγουρα την βιώνω και με διάφορους τρόπους. Την βιώνω ως μέλος της κοινωνίας μας πρωτίστως, νιώθω ότι συχνά το σύστημα όπως διαμορφώνεται μοιάζει να μη με χωράει... Την βιώνω ως άνθρωπος που και πάλι δεν μπορεί να χωρέσει στον άυλο και δυσδιάστατο κόσμο του κυβερνοχώρου που μας κυβερνά. Απόρριψη αλλά και αποδοχή βρίσκω τον εαυτό μου να βιώνει καθημερινά σε μικρά η μεγαλύτερα ζητήματα. Αν βρω τη ν δύναμη να το κοιτάξω και να το αποδεχτώ ως γεγονός μπορεί να έχει δημιουργικό αποτέλεσμα. Όπως και στο έργο μας, η απόρριψη μπορεί να γίνει η κινητήριος δύναμη να μετακινηθείς, να ταξιδέψεις σε κόσμους διαφορετικούς...


Συνέντευξη: Dancetheater.gr



Οι Dirty Granny Τales είναι:

(Φωνή, Κιθάρα, Μαντολίνο): Σταύρος Μητρόπουλος
(Πνευστά, μπάσο, δεύτερη φωνή): Θάνος Μητρόπουλος
(Πιάνο, δευτερή φωνή): Χριστίνα Συριοπούλου
(Κρουστά, δευτερή φωνή): Μιχάλης Κασβίκης

Χορός και κούκλες: Εριφύλη Δαφέρμου, Σταύρος Ψυλλάκης, Μαρίνα Τσαπέκου


Σκηνοθεσία: Σταύρος Μητρόπουλος
Χορογραφίες: Εριφύλη Δαφέρμου
Μουσική: Σταύρος Μητρόπουλος
Κούκλες: Merlin Puppet Theatre
Animation: Σταύρος Μητρόπουλος
Τεχνική επιμέλεια: Θάνος Μητρόπουλος, Γιώργος Πετράτος

Σενάριο: Σταύρος Μητρόπουλος
Στίχοι: Hλίας Παυλόπουλος

 

Share this post

Last modified on
elenfrdeites
Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019

Στοιχεία Επισκεψιμότητας

Top Visiting Day: 03-18-2019 : 1055
Αριθμός μελών σε σύνδεση: 2
Επισκέπτες τώρα: 814
Εγγεγραμένα μέλη: 4426
Τώρα σε σύνδεση:
desapoin
dmelina
Dancetheater.gr. All rights reserved 2010-2016

Login or Register

LOG IN

resources