Displaying items by tag: Ομάδα χορού κι όμΩς κινείται

Χριστίνα ΣουγιουλτζήΟι καιροί όπου ο χορευτής ήταν αντιπρόσωπος του χορού και ο χορός αντιπρόσωπος μιας κοινωνικά φιλότεχνης, ευαίσθητης, καλλιεργημένης, ταξικά οριοθετημένης, τέλος πάντων «ιδιαίτερης» κοινωνικά ομάδας, η οποία αυτοπροσδιοριζόταν από αυτό της το γούστο, την απόλαυση, τη συνήθεια και πάνω από όλα την ικανότητα της να εκτιμά και τιμά το Ωραίο, μάλλον πέρασαν.

Published in Άρθρα Χορού


4η Πλατφόρμα Σύγχρονου Ελληνικού Χορού

του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων

 

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 5,6,7 και 8 Ιουνίου 2010

 

Ώρα έναρξης 21:00

 

Η φετινή Επιτροπή Επιλογής των έργων Ελλήνων Χορογράφων που θα παρουσιαστούν είναι:

 

Martin M. Bartelt Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού 'OSA! Ladanza', Διευθυντής του Obviam EST και Ιδρυτής του 'Artists for the World', (Ελβετία)

Rolf Dennemann Διευθυντής creations/performance art, Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Off Limits, Συγγραφέας, Ηθοποιός (Γερμανία)

Sandra Noeth Δραματουργός στο Tanzquartier Wien (Αυστρία)

Samme Raeymaekers Καλλιτεχνικός Συντονιστής και Προγραμματιστής Χορού στο Concertgebouw Brugge και στο December Dance Festival (Βέλγιο)

Norbert Servos Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Tanzwelten του Braunschweig (Γερμανία)

 

 

Πρόγραμμα:

 

Σάββατο 5 Ιουνίου:

Ομάδα: Χορευτές του Βορρά

Τίτλος έργου: Session 1

Χορογράφος: Παναγιώτης Αργυρόπουλος

Ομάδα: Art

Τίτλος έργου: Woman without men

Χορογράφος: Άρτεμις Ιγνατίου

Ομάδα: Ήρος Άγγελος

Τίτλος έργου: Ασκήσεις ετοιμότητας V

Χορογράφος: Πέτρος Γάλλιας

 

Κυριακή 6 Ιουνίου:

Ομάδα: Yelp

Τίτλος έργου: Das (ist) ein

Χορογράφος: Μαριέλα Νέστορα

Ομάδα: Χοροθέατρο Νταλίκα

Τίτλος έργου: Ευγενείς Αποδράσεις

Χορογράφος: Βάσω Γιαννακοπούλου, Φαίδρα Φουρούλη

 

Δευτέρα 7 Ιουνίου:

Ομάδα: Πρόσχημα

Τίτλος έργου: ράξη] V

Χορογράφος: Μαρία Κολιοπούλου

Ομάδα: Ζήτα

Τίτος έργου: Α τime to mourn

Χορογράφος: Ίρις Καραγιάν

Ομάδα: Salto Futuro

Τίτλος έργου: Ο τοίχος

Χορογράφος: Τατιάνα Λοβέρδου

 

Τρίτη 8 Ιουνίου:

Ομάδα: Αερίτες

Τίτλος έργου: D. οπα

Χορογράφος: Πατρίτσια Απέργη

Ομάδα: Κι όμως κινείται

Τίτλος έργου: Purgatorio

Χορογράφος: Χριστίνα Σουγιουλτζή

 

Κάθε μέρα μετά τις παραστάσεις ο κριτικός και αναλυτής χορού, Donald Hutera και η χορογράφος και θεωρητικός του χορού, Ana Sanchez-Colberg, θα συνομιλούν με τους δημιουργούς παρουσία του κοινού.



Ξεκινώντας από δύο διαφορετικές, εκ διαμέτρου αντίθετες αφετηρίες, το θαυμάσιο κείμενο του Jean Baudrillard «Η διαφάνεια του κακού» και τους αμανέδες, οι «κι όμΩς κινείται» στήνουν μια οργιαστική παράσταση – μια «επίθεση μαγείας» στην απομαγεμένη εποχή μας, όπως μελαγχολικά διαπιστώνει ο Γάλλος στοχαστής, ο οποίος αναγνωρίζει «το τέλος των μυστηρίων».

Και όμως…Στο ίδρυμα Κακογιάννη, για δύο τετραήμερα (1-4 και 8-11 Μαρτίου 2012) παρακολουθούμε ένα ακόμη γαμήλιο μυστήριο από τους «Κι όμΩς κινείται», όπου παντρεύουν το τσίρκο με το σύγχρονο χορό, τη μουσική, και το θεατρικό αναλόγιο.

Ακολουθούν και τις δυο διαδρομές, τη διαφάνεια της Δύσης και το μυστήριο της Ανατολής, για να φτάσουν στο σταυροδρόμι που δίνει τον τίτλο στην παράσταση: MedDet*! Ακόμη κι αν αυτή η ανοίκεια λέξη που τώρα πια θυμίζει ιστοσελίδα ιατρικού κέντρου είναι παρμένη από τους λαϊκούς και θρησκευτικούς αμανέδες, ίσως αποτελεί τον πιο οικείο τόπο συνάντησης των ανθρώπων: το MedDet* μεταφράζεται ως «βοήθεια», μας ενημερώνει το δελτίο τύπου. Είτε ως ψίθυρος είτε ως σπαραχτική κραυγή, στο πλαίσιο μιας τυπικής προσευχής ή μιας «αυτοσχέδιας» έκκλησης προς το θεό ή τους ανθρώπους είναι η σφραγίδα μιας αφόρητης μοναξιάς.

MedDet, κι όμΩς κινείται

Αντιστοίχως, το αφηγηματικό νήμα της παράστασης περνάει απ’ τη θρησκευτική στην κοσμική έκφραση του MedDet*, απ’ την επίκληση του θείου στην έκκληση προς τον Άλλον, απ’ τη συλλογική αναζήτηση στην απολύτως μοναχική κι απ’ τις προσευχές που εισακούγονται στις ανεκπλήρωτες ευχές.  Τα μέλη της ομάδας, ως «καταπτοημένοι», όπως λέει ο Baudrillard, πότε απ’ την απουσία πεπρωμένου πότε απ’ την παρουσία του, εκτελούν ακροβατικά που κόβουν την ανάσα, ανεβοκατεβαίνοντας σε σκοινιά, χορεύοντας σε κρίκους, σε ύφασμα, σε διάφορους σχηματισμούς μεταξύ τους ή μόνοι, εντάσσουν δημιουργικά στη χορογραφία την εκστατική περιδίνιση του τάγματος του Μεβλεβί και την πολεμική τέχνη του καποέιρα   ενώ η μουσική περνά απ’ τους αμανέδες και την παραδοσιακή μουσική στη τζαζ, με το μοναδικό ύφος των Χαίνηδων και των Μode Plagal, μέλη των οποίων βρίσκονται στη σκηνή.

Ο ρόλος της μουσικής στο MedDet* είναι καθοριστικός. Τη λειτουργία της συνοψίζει η εξαιρετική σκηνή, όπου ο Δημήτρης Αποστολάκης (απ’ τους Χαίνηδες) φεύγει απ’ το σημείο που βρίσκονται οι έξι μουσικοί, εξαφανίζεται πίσω απ’ τη σκηνή και επιστρέφει έχοντας διαγράψει ένα νοητό κύκλο, όπως μαρτυρά η φωνή του με το μακρόσυρτο «αμάν», που ακούγεται σταθερά κατά την περιφορά του. Πράγματι αν η περιπλάνηση των χορευτών /ακροβατών καθιστά το αφηγηματικό νήμα διακεκομμένο κάποιες φορές, λόγω της πολλαπλότητας των προσευχών και των θεών απ’ τις οποίες περνά,  η μουσική περιπλάνηση χαράσσει και κρατά αδιάσπαστο τον κύκλο – στοιχείο απαραίτητο για να εκδηλωθεί η μαγεία.

Ο Camilo Bentancor απ’ τους «κι όμΩς κινείται» και ο Θοδωρής Ρέλλος απ’ τους Mode Plagal διαβάζουν αποσπάσματα απ’ το κείμενο του Baudrillard ενώ μουσικοί και χορευτές, σε μικρές ομάδες, με διαφορετική σύνθεση κάθε φορά, αναλαμβάνουν αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της παράστασης ρόλο «φωτιστή», καθώς μετακινούν τους προβολείς που βρίσκονται μέσα σε καρότσια super market – μια αναφορά στη νέα θρησκεία της κατανάλωσης με τα δισεκατομμύρια πιστούς ανά τον κόσμο; Ή αντιθέτως, στους άστεγους, τους «νομάδες» της πόλης που συχνά διασχίζουν τους δρόμους της κουβαλώντας όλα τους τα υπάρχοντα μέσα σ’ ένα καρότσι;

Oι «Κι όμΩς κινείται» είναι μια πιστή ομάδα – κατ’ αρχάς στα πρόσωπα:  δεν είναι μόνο  η Χριστίνα Σουγιουλτζή και ο Camilo Bentancor, οι οποίοι ως ιδρυτικά μέλη της ομάδας συνδημιουργούν από το 2003· η συντριπτική πλειοψηφία των υπόλοιπων συντελεστών του MedDet* μετρά ήδη κάποια χρόνια συνεργασίας. Μαζί με τους καλλιτέχνες το αποτέλεσμα κάθε «συνάντησης» που έχουν οι «κι όμΩς κινείται» («τα συναντάμε τα πράγματα – δεν τα κυνηγάμε», λέει ο Camilo Bentancor στη συνέντευξη που έδωσε μαζί με τη Χ. Σουγιουλτζή στο dancetheatre.gr), φαίνεται να λειτουργεί ως παρακαταθήκη, η οποία αξιοποιείται στην επόμενη δημιουργία της ομάδας. «Θεοί και Δαίμονες» άλλωστε (τίτλος μιας παράστασης της χρονιάς που πέρασε με τους Χαίνηδες, μέλη των Μode Plagal, τον Ψαραντώνη και τη Χριστίνα Σουγιουλτζή) επανέρχονται σταθερά στο έργο τους. Λίγα χρόνια πριν από το MedDet*, με οδηγό και πάλι ένα βιβλίο, τη «Θεία Κωμωδία» ανέβασαν τρεις παραστάσεις, ακολουθώντας τη δομή του δαντικού έργου: το 2009 παρουσιάστηκε το μέρος «InfeRno» («Κόλαση») και το 2010, το «PURGATOЯIO» («Καθαρτήριο») και «IL paRЯaiso» («Παράδεισος»).

Σίγουρα η πίστη τους δεν τους αποτρέπει απ’ την έρευνα· μελετούν κείμενα, μουσικούς διαλόγους, συνεργασίες και κυρίως την κίνηση, εντάσσοντας στοιχεία και τεχνικές από διαφορετικά είδη χορού. Μοιάζουν με αλχημιστές που πειραματίζονται διαρκώς με τα βασικά υλικά, δημιουργώντας κράματα με στόχο τη μεταστοιχείωσή τους στο «ευγενές μέταλλο» της υψηλού επιπέδου performance. Όπως στην αλχημεία η μετατροπή που επιδιώκεται είναι ενός «κατώτερου» υλικού σε ένα «ανώτερο», «ευγενές», το βασικό «υλικό» των «κι όμΩς κινείται» είναι το τσίρκο – ένα κράμα τεχνών και τεχνικών από μόνο του βέβαια.

Πέρα απ’ το πλήθος των ακροβατικών, η ομάδα αυτή μας μεταφέρει κάθε φορά με διάφορους τρόπους σ’ αυτόν τον πλουμιστό κόσμο των αλλόκοτων πλασμάτων που αποπνέει λάμψη και παρακμή, ευτέλεια και πλούτο, τη γοητεία της περιπλάνησης και τη μελαγχολία της ανεστιότητας – μια ιδιότυπη χαρμολύπη, όπως τη συμβολίζει η εμβληματική φιγούρα του κλόουν με το τεράστιο χαμόγελο και το δάκρυ.

Στο MedDet* ξαναβρίσκουμε το σκοτάδι του μυστηρίου, απαραίτητο φόντο για να αναδειχθεί η πολύχρωμη μαγεία των θαυματοποιών· την αποκάλυψη της κωμικής διάστασης που μπορεί να κρύβει ακόμη κι η πιο «δραματική» στιγμή, όπως στη σκηνή όπου ο «πιστός» χριστιανός, μουσουλμάνος, βουδιστής, όπως καταλαβαίνουμε από τις στάσεις προσευχής που εναλλάσσονται, εξελίσσεται σε καρικατούρα, κάνοντας το κοινό να ξεσπάσει σε γέλια· τα θαύματα και τις ήττες της παιδικής ηλικίας. Ο Ερμής Μαλκότσης, μ’ αυτή τη φιγούρα που θυμίζει τζίνι που μόλις ξεπήδησε απ’ το λυχνάρι για να μας παρασύρει σ’ ένα παιχνίδι απατηλής εκπλήρωσης των ευχών μας, «αίφνης» δεν μπορεί να ακολουθήσει τους άλλους στην πτήση τους – το δικό του σκοινί δεν λειτουργεί… Κι όταν, προς το τέλος της παράστασης, ανεβαίνει μόνος στον κρίκο, ξεχνιέται εκεί αιωρούμενος, παρατηρώντας, ονειροπολώντας (;) τον κόσμο των μεγάλων, που μοιάζει να τα καταφέρνει καλύτερα με το ζήτημα της επιθυμίας.

Υπάρχει ωστόσο ένα στοιχείο που διακρίνει το  MedDet*: είναι η αίσθηση της κοινότητας, μιας κοινότητας δεμένης και παράλληλα ανοιχτής, στην οποία εντάσσεται το κοινό τους, χωρίς όμως να εκβιάζεται η περίφημη «διάδραση». Δεν είναι ότι το στοιχείο αυτό, που παραπέμπει και πάλι στο τσίρκο, απουσίαζε απ’ τις προηγούμενες δουλειές της ομάδας – κάθε άλλο. Δεν πρόκειται για νέα ποιότητα αλλά για μια νέα ένταση, η οποία αντισταθμίζει μια κάποια ολίσθηση του αφηγηματικού αρμού προς το τέλος της παράστασης. Προφανώς έχει να κάνει ή ακόμη, ορίζει την «παραληρηματική οπτική» που υιοθετεί η ομάδα μέσα στην κρίση, η οποία καθώς συνεχίζεται αποκαλύπτει και γεννά ολοένα και περισσότερες διαστάσεις, πλην της οικονομικής. Με τα λόγια των ίδιων: «Αφού ο κόσμος παίρνει παραληρηματικό δρόμο, εμείς πρέπει να υιοθετήσουμε μια παραληρηματική οπτική».

Για την ψυχανάλυση, το παραλήρημα αποτελεί «απόπειρα ίασης» του ψυχωσικού υποκειμένου. Οι «κι όμΩς κινείται» με το δικό τους παραλήρημα, ακολουθώντας τον Baudrillard, προτείνουν τη λύση του Άλλου, όχι του άλλου της σύγκρισης αλλά αυτού που «μου επιτρέπει να μην επαναλαμβάνομαι επ’ άπειρον» (J. Baudrillard, «Η διαφάνεια του κακού»). Είναι η ίδια η ρίζα της επιστήμης της ίασης, η οποία επιβιώνει, αν και δύσκολα αναγνωρίσιμη πια, στο λατινογενές σημαίνον: το Μed της Medicine, Médicine, είναι απ’ το αρχαίο «μέδομαι» που σημαίνει σκέπτομαι, φροντίζω, προνοώ αλλά και μηχανεύομαι· από ‘ κει και το όνομα της Μήδειας, της «φαρμακίδας», δηλαδή της μάγισσας.

Ακόμη κι αν το Μed του MedDet* δεν έχει σχέση με το «μέδομαι», η παράσταση που είδαμε είχε να κάνει και με την έγνοια, τη σκέψη για τον άλλο και με τη μαγεία – μια μαγεία όπως που δεν στοχεύει στο θάνατο αλλά στον Έρωτα, ως δύναμη ένωσης που στηρίζει τις «συναντήσεις».

 

Σοφία Αθανασίου

για το Dancetheater.gr

2012-05-04

Published in Άρθρα Χορού
Like us on Facebook