Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017 11:15

Ο δύσκολος δρόμος μιας παράστασης μπαλέτου στην Σοβιετική Ρωσία

Στην Σοβιετική Ρωσία το να φτάσει μια παράσταση μπαλέτου στην σκηνή ήταν μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Και αυτό το το έζησε από πρώτο χέρι ο Σεργκέι Προκόφιεφ.

Στη Ρωσία, κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής, ο έλεγχος της κυβέρνησης έκανε την πρόκληση τού να ανέβει μια παράσταση μπαλέτου στη σκηνή τόσο οδυνηρή, όσο και η εισαγωγή κάποιου υποψηφίου στις σχολές μπαλέτου της Μόσχας ή του Λένινγκραντ. Είναι γνωστές οι αφηγήσεις για τις τρομακτικές ακροάσεις των σοβιετικών καθηγητών-θρύλων οι οποίοι εξέταζαν παιδιά προεφηβικής ηλικίας προκειμένου να εντοπίσουν ακόμα και την παραμικρή σωματική ατέλεια, στον δρόμο για την εισαγωγή τους στα θέατρα Mariinsky και Kirov.

lepasdicierΜία επικείμενη παράσταση μπαλέτου έπρεπε να πληροί κάποια κριτήρια, όπως η νοηματική και πνευματική υπόσταση της θεματικής της παράστασης και φυσικά η ποιότητα της μουσικής και της χορογραφίας. Στην συνέχεια διεξαγόταν μια, κεκλεισμένων των θυρών, παράσταση χωρίς κοστούμια, όπου η καλλιτεχνική επιτροπή του θεάτρου θα αποφάσιζε αν το συγκεκριμένο έργο ήταν τέτοιο που θα μπορούσε να παρουσιαστεί στο κοινό ή αν θα έπρεπε να επιστρέψει στις αίθουσες προβών για τις απαραίτητες διορθώσεις.

Έπειτα ήταν η ώρα να παρουσιαστεί η παράσταση με κοστούμια μπροστά στους διευθυντές του Θεάτρου, πολιτικούς, εκπροσώπους αγροτικών και βιομηχανικών συνδικάτων και συγγενείς των χορευτών. Ακόμα και την τελευταία στιγμή και μετά από όλες τις προηγούμενες διορθώσεις, ένα ιδεολογικό πρόβλημα στην επικείμενη παράσταση θα μπορούσε να οδηγήσει στην κατάρρευσή της. Η πλοκή μιας παράστασης αλλά ακόμα και οι χορευτές, θα μπορούσαν να αλλάξουν ύστερα από παρέμβαση κάποιου πολιτικού. Η παραδοσιακή άποψη σχετικά με τον ευγενή χαρακτήρα των χορευτών μπάλέτου, έδωσε την θέση της σε "ισχυρότερα" σχήματα. Στην γλυπτική ο Σοβιετικός Άνθρωπος έμοιαζε τώρα με τους Έλληνες και Ρωμαίους ημίθεους όπου οι μυς του σώματος τους ήταν σκληρότεροι και από το ατσάλι. Το ίδιο συνέβη και στο μπαλέτο.

Το 1927, ο Σεργκέι Προκόφιεφ και ο χορογράφος Λεονίντ Μασίν προσπάθησαν να παρουσιάσουν αυτό ακριβώς το μοντέλο του ηρωικού σοβιετικού ανθρώπου στο κοινό του Παρισιού. Οι ίδιοι θέλησαν να παρουσιάσουν το έργο
τους "Le pas d’acier" στο θέατρο Bolshoi δύο χρόνια μετά και για τον λόγο αυτό έκαναν μια πρώτη παρουσίαση του έργου μπροστά σε επιτροπή. Αντί γι' αυτό που περίμεναν, αντιμετώπισαν την οργή του Κομμουνιστικού Κόμματος και της Ένωσης Προλετάριων Μουσικών της Ρωσίας οι οποίοι χλεύασαν το έργο των δύο καλλιτεχνών.

Εκφράζοντας την περιφρονησή τους για τον τρόπο ζωής του Προκόφιεφ στην καπιταλιστική Δύση, όσοι του άσκησαν κριτική ισχυρίστηκαν πως ο συνθέτης δεν θα μπορούσε να εκφράσει το ιδεώδες της σοβιετικής επανάστασης χωρίς να έχει γνώση από "πρώτο χέρι". Πράγματι, ο Προκόφιεφ είχε παρακολουθήσει την επανάσταση από το εξωτερικό και ενώ βρισκόταν σε περιοδεία ως πιανίστας και συνθέτης στην Ευρώπη και τις Η.Π.Α.

Η παράστση "Le pas d’acier" παρουσιάστηκε σε Παρίσι, Λονδίνο και Μόντε Κάρλο, αλλά ποτέ δεν έφτασε στην σκηνή του Bolshoi.


Πηγή: The Paris Review

Read 3837 times Last modified on Κυριακή, 08 Νοεμβρίου 2020 12:36
Like us on Facebook