Συνέντευξη του Γιάννη Καρούνη στο Dancetheater.gr
Με αφορμή την συμμετοχή του Γιάννη Καρούνη στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας 2020 με το έργο Orbital, τον συναντήσαμε και του θέσαμε κάποια ερωτήματα σχετικά με την πορεία του και την γενικότερη οπτική του για θέματα τέχνης και ζωής.
Με αφορμή την συμμετοχή του Γιάννη Καρούνη στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας 2020 με το έργο Orbital, τον συναντήσαμε και του θέσαμε κάποια ερωτήματα σχετικά με την πορεία του και την γενικότερη οπτική του για θέματα τέχνης και ζωής.
Επιμέλεια: Κώστας Βασιλιάγκος
Πώς είναι να δημιουργείς και πόσο δύσκολο είναι να εκφραστείς σε μία εποχή απαγορεύσεων και περιορισμών όπως αυτή σήμερα;
Η εποχή δεν είναι χειρότερη από άλλες (πάντα υπάρχουν περιορισμοί). Τους βασικούς περιορισμούς της ανθρώπινης φύσης τους οριοθετεί το ίδιο το σώμα. Χρειάζεται να καταλάβουμε τον μηχανισμό της δημιουργίας που είναι η συνεχόμενη μετακίνηση και η μετάβαση. Παρομοιάζω αυτήν την εποχή με ένα σημείο μέσα σε έναορμητικό ποτάμι, ήμουν προετοιμασμένος για αυτό και δεν αντιστέκομαι, ούτε χαρακτηρίζω την εποχή ως περιοριστική ή αρνητική απλά την διαχειρίζομαι.
Η συμμετοχή σου με το “ORBITAL” στο φεστιβάλ Καλαμάτας είναι μία επιβράβευση για την πορεία του έργου σου?
Η συμμετοχή του έργου “ORBITAL” στο φεστιβάλ Καλαμάτας έρχεται ως μία φυσική συνέπεια της πορείας του έργου και της θεματολογίας του, που είναι η ισορροπία μέσα από την τροχιά. Αυτό ακριβώς που υποστηρίζω στην ζωή και εφαρμόζω στην τέχνη και στην δημιουργία. Την συνεχόμενη μετακίνηση του ατόμου σε μία τροχιά η οποία επιτυγχάνει την ισορροπία. Το έργο ξεκίνησε το 2008 ως μία Performance και από τότε έχει παρουσιαστεί με διάφορες μορφές και διάρκειες και συνεχώς ανασχηματίζεται. Έχει προταθεί για να παρουσιαστεί στις πρωτεύουσες της Ευρώπης σαν ένα μητροπολιτικό έργο μετά την καραντίνα για τον Covid-19, αλλά ακόμα το σχέδιο είναι στα χαρτιά και είναι πολύ νωρίς να μιλάμε γι αυτό. Άλλωστε το θέμα πανδημία έχει πολύ δρόμο να διανύσει ακόμα. Δεν υπάρχει επιστροφή στην κανονικότητα. Η κανονικότητα είναι αυτό που βιώνουμε τώρα. Το φεστιβάλ της Καλαμάτας έχει βοηθήσει στην εξέλιξη του χορού στην Ελλάδα και μας έχει συστήσει μεγάλες προσωπικότητες του σύγχρονου χορού σε παγκόσμιο επίπεδο. Η καλλιτεχνική διευθύντρια Λίντα Καπετανέα, την οποία εκτιμώ σαν καλλιτέχνιδα αλλά και ως άνθρωπο, κατάφερε να υλοποιήσει αυτό το φεστιβάλ και να επιμείνει στο να μείνει αναμμένη η ελπίδα για έκφραση και δημιουργία στον κόσμο του χορού.
Η τέχνη μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο σε αυτήν την εποχή;
Η τέχνη ως εργαλείο μπορεί να βοηθήσει έως ένα βαθμό, ανήκει και αυτή σε ένα στάδιο εξέλιξης και συνειδητότητας του ανθρώπου. Ακόμα και η ίδια η έννοια “τέχνη” παρερμηνεύεται πολλές φορές, διαστρεβλώνεται και χειραγωγείται. Δεν κάνουμε τέχνη για να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά για να κατανοήσουμε τον κόσμο και να αλλάξουμε εμείς.
Η προσωπική μου άποψη σε ένα γενικότερο πλαίσιο το οποίο το εξηγώ και το συζητώ αναλυτικά με τους μαθητές μου, είναι ότι οι τέχνες θα σταματήσουν να υπάρχουν όπως τις ξέραμε έως σήμερα και αυτό το εκφράζω εδώ και πολλά χρόνια. Αυτό συμβαίνει σε όλους τους τομείς της ζωής και σε όλα τα επαγγέλματα, αυτό που τελειώνει είναι η εμπειρία. Παραμένουμε όμως δοχεία μεταφοράς ενέργειας μέσα από το υλικό μας σώμα και έτσι κατανοούμε την δημιουργία. Μαζί με την εμπειρία που βάλλεται, σαν συνέπεια θα έχουμε να μειωθεί και η ύλη που μας περιβάλλει και αυτό φαίνεται εδώ και χρόνια γύρω μας. Ακόμα και η φύση θα σταματήσει να υπάρχει όπως την ξέρουμε, κάτι που φαντάζει αρνητικό αλλά είναι απαραίτητο για την μετάβαση του ανθρώπινου είδους σε πιο πνευματικά πεδία.
Πιστεύεις ότι η κοινωνία οδεύει σε πνευματικό πεδίο;
Όχι καθόλου, στον άνθρωπο αναφέρομαι που έχει εκπαιδευτεί να διαχειρίζεται και όχι να αντιστέκεται. Η “κοινωνία” για εμένα αντιπροσωπεύει αυτό το οποίο κάθε άνθρωπος χρειάζεται να ξεπεράσει στα πρώτα στάδια της συνειδητής ζωής. Άρα αναγνωρίζω την χρησιμότητά της και τις παραδοσιακές αρχές που εκπέμπει αλλά δεν με επηρεάζει. Η πρώτη πράξη του συνειδητού ανθρώπου είναι να χρωματίσει το αποτύπωμά του σε ένα προκαθορισμένο σχέδιο το οποίο έχει ήδη δημιουργηθεί. Είναι σαν την παλιά ιχνογραφία των παιδιών. Απλή δουλειά αλλά δύσκολα την αντιλαμβάνεσαι. Συνήθως νομίζουμε ότι ο κόσμος μας ανήκει ή στην καλύτερη περίπτωση ότι τον δημιουργούμε. Εγώ λέω τον χρωματίζουμε.
Είσαι Performer αλλά διδάσκεις και Σύγχρονο χορό
Το μάθημα είναι μία βιωματική διαδικασία η οποία και αυτή κλονίζεται μαζί με την εμπειρία. Αλλά έτσι είναι κάποιες φορές τελειώνουν οι ευκαιρίες, αυτό το διδάσκει η ζωή.
Τώρα πια για εμένα όλα είναι κίνηση και εκφράζονται μέσα από ένα σώμα που και αυτό κινείται και η δεύτερη κατανόηση είναι ότι τα χρώματα και αυτά ανασχηματίζονται και γίνονται ένα τελικό φως άχρωμο, απλά λαμπερό, το οποίο ταξιδεύει στην δημιουργημένη ιχνογραφία της ζωής η οποία περιλαμβάνει και το θάνατο. Τα μαθήματα έχουν ένα πρακτικό χαρακτήρα και επιμένω να ρωτούν οι μαθητές γιατί το κάνουμε αυτό. Είναι σημαντικό να μπορείς να απαντήσεις στο γιατί το κάνουμε. Μέσα από το μάθημα διερευνώ και αποκαλύπτω τις ανάγκες του ανθρώπου σαν ένα φυσικό σώμα αλλά και πνεύμα.
{youtube}UbjeWEwUMGI{/youtube}
