Σβετλάνα Ζαχάροβα: “Να δοκιμάζεις τα όριά σου και να τα ξεπερνάς καθημερινά”
Η μεγάλη Ρωσίδα μπαλαρίνα, Σβετλάνα Ζαχάροβα, έρχεται αυτά τα Χριστούγεννα στην Αθήνα, για τρεις παραστάσεις, στις 26, 27 και 28 Δεκεμβρίου 2015, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Η Σβετλάνα Ζαχάροβα θα ερμηνεύσει τη Ζιζέλ, τον ρόλο που την καθιέρωσε παγκοσμίως. Δίπλα της, ως Πρίγκιπας Άλμπρεχτ, εμφανίζεται ο σπουδαίος χορευτής Σεργκέι Πολούνιν, ο νεότερος πρώτος χορευτής στην ιστορία του Govent Garden και επί χρόνια προσκεκλημένος σολίστ των μπαλέτων Μπολσόι. Μαζί τους θα είναι τα φημισμένα Κρατικά Κλασικά Μπαλέτα της Μόσχας.
Διαβάστε παρακάτω την συνέντευξη που έδωσε η διάσημη χορεύτρια στην Ηλιάνα Φωκιανάκη για το “Πρώτο Θέμα”.
– Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση σας από παράσταση;
Η Giselle ήταν ο πρώτος μεγάλος ρόλος που χόρεψα στην καριέρα μου. Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Μόνο και μόνο για αυτό, είναι ίσως η σημαντικότερη χορογραφία για μένα. Θα έλεγα λοιπόν πως παρόλο που μετά από εκείνη την πρώτη φορά, έχω χορέψει το ρόλο αρκετές φορές και σε πολύ σημαντικά θέατρα ανά τον κόσμο, η πιο έντονη ανάμνηση είναι από τότε. Όταν βρέθηκα 17 χρόνων πάνω στη σκηνή. Τόσο μικρή και ταυτόχρονα αντιμέτωπη με μία τεράστια πρόκληση, να αποδείξω ότι μπορώ να τα καταφέρω. Από τότε όποτε χορεύω αυτό το ρόλο, πάντα αυτό το συναίσθημα επανέρχεται. Το πείσμα και η επιμονή μου για να τα καταφέρω.
Και τώρα την χορεύετε και πάλι, για τους Αθηναίους. Μιας και πήγατε στο παρελθόν, αν πηγαίνατε πίσω στον χρόνο τι θυμάστε οτι σας ώθησε στον χορό;
Η μητέρα μου ήταν εκείνη που με ώθησε στο χορό. Ήμουν εξάλλου πολύ μικρή όταν ξεκίνησα. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιο παιδί που να ξέρει σε τόσο μικρή ηλικία τι θέλει και τι ανάγκες έχει. Στην πορεία όμως, όταν κέρδισα και το πρώτο μου βραβείο και με κάλεσαν στην Ακαδημία της Βαγκάνοβα, άρχισε να μου μπαίνει το μικρόβιο. Δεν ξέρω ακόμη και σήμερα αν ήταν ο ίδιος ο χορός ή η διαδικασία στην οποία μπήκα που με παρέσυρε τελικά. Αυτό όμως που θυμάμαι είναι ο ενθουσιασμός μου. Θυμάμαι να περιμένω τα μαθήματα πως και πως κάθε μέρα και να μην θέλω να τελειώσουν. Με κάποιο τρόπο όσο περνούσε ο καιρός για μένα ήταν όλο και πιο φυσική αυτή η ανάγκη. Δεν πίεσα τον εαυτό μου για να μου αρέσει. Ίσα ίσα που δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς το χορό.
-Πόσες παραστάσεις κάνετε τον χρόνο; Τι απαιτεί αυτό από εσάς σωματικά;
Είναι πολλές είναι η αλήθεια. Εκτός από τις σταθερές παραστάσεις στο θέατρο του Μπολσόι, υπάρχουν συνεργασίες με σημαντικά θέατρα ανά τον κόσμο, άρα οι απαιτήσεις είναι πολλές. Η καταπόνηση είναι μεγάλη δεν θα πω ψέματα, αλλά είναι τόσο περίεργο ταυτόχρονα γιατί την ίδια στιγμή είναι σαν να μην μπορώ να σταματήσω. Από τη μία το σώμα μου καταπονείται και από την άλλη είναι σαν να ζητάει συνεχώς και άλλο. Σε όλο αυτό παίζει ρόλο και η φυσική κατάσταση. Η εξάσκηση μας είναι καθημερινή όλα αυτά τα χρόνια. Το σώμα δεν ξεχνάει.
– Είναι λιγότερες οι περισσότερες οι ταλαντούχες μπαλαρίνες σήμερα; Θεωρείτε ότι είναι ευκολότερα τώρα τα πράγματα ή δυσκολότερα για κάποιο κορίτσι που αποφασίζει να ασχοληθεί με τον χορό;
Σίγουρα στις μέρες είναι πιο εύκολο να αναδειχθεί μία χορεύτρια. Δεν νομίζω ότι υπάρχει περισσότερο ταλέντο σήμερα, νομίζω ότι απλώς πλέον είναι πιο εύκολο ένας χορευτής να δείξει το ταλέντο του. Ο χώρος αυτός είναι απαιτητικός και δύσκολος. Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τις συνεργασίες αλλά με τον ίδιο τον χορό. Απαιτεί τεράστια πειθαρχία και εξάσκηση. Πρέπει να προπονήσεις όχι μόνο το σώμα σου αλλά και το μυαλό σου. Να δοκιμάζεις τα όρια σου και να τα ξεπερνάς καθημερινά. Διαφορετικά θα έχεις μόνο τη χάρη αλλά δεν θα έχει ψυχή η χορογραφία. Αυτό θα πρέπει να σκεφτεί οποιοσδήποτε θέλει να γίνει χορευτής. Αν έχει αποφασίσει ότι μπορεί να ανταπεξέλθει σε αυτή την πρόκληση, οι υπόλοιπες δυσκολίες είναι τίποτα.
-Εάν δεν υπήρχε ο χορός στη ζωή σας τι θα γέμιζε τον χρόνο σας;
Κάθε άνθρωπος στην πορεία της ζωής του βρίσκει συνειδητά ή ασυνείδητα έναν τρόπο να εκφράσει τον εαυτό του, τα συναισθήματα του, ή απλώς καταστάσεις φανταστικές ή πραγματικές. Αυτό είναι για μένα ο χορός. Μου έδινε πάντα ένα εισιτήριο έκφρασης. Μπορώ να χαθώ με τον χορό ή να χάσω την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Είναι σαν να μιλώ και να εξηγώ αυτά που νιώθω και δεν εκφράζονται με λέξεις. Ο χορός και εγώ είμαστε ένα. Δεν ξέρω πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς χορό. Είναι καθρέφτης για τα συναισθήματα μου, ακόμη και για την ίδια μου την ψυχή. Φυσικά πάντα υπάρχει και η οικογένεια μου. Ο σύζυγος μου και η κόρη μου. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να εξηγήσω γιατί έχουν την απόλυτη προτεραιότητα στη ζωή μου.
-Ποιον άνδρα χορευτή θαυμάζετε περισσότερο και με ποιόν πιστεύετε οτι “ταιριάξατε” πιο πολύ;
Έχω χορέψει με πολλούς και διαφορετικούς παρτενέρ γιατί έτσι θεωρώ ότι μπορείς να δώσεις νέες προοπτικές κάθε φορά σε μία χορογραφία. Οι παρτενέρ με τους οποίους πιστεύω ότι ταιριάζω περισσότερο είναι ο Andrej Uvarov, ο Andrej Merkuriev, ο Michael Lobukhin από τη Ρωσία, ο Roberto Bolle Froni στη Σκάλα του Μιλάνου και ο David Holberg στο American Ballet Theatre.
Πηγή: www.protothema.gr (Ηλιάνα Φωκιανάκη)
