«My Fierce Ignorant Step» στο Λονδίνο: ο Χρήστος Παπαδόπουλος περνά από το Sadler’s Wells και συνεχίζει για τις Κάννες

«My Fierce Ignorant Step» στο Λονδίνο: ο Χρήστος Παπαδόπουλος περνά από το Sadler's Wells και συνεχίζει για την Κάννη
Χορευτές της ομάδας του Χρήστου Παπαδόπουλου στο «My Fierce — Φωτό: Πηνελόπη Γερασίμου για τη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση / Sadler’s Wells

Το «My Fierce Ignorant Step», το έργο του Χρήστου Παπαδόπουλου για δέκα χορευτές, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη Βρετανία στις 13 και 14 Νοεμβρίου στο Sadler’s Wells του Λονδίνου. Είναι η πρώτη του δουλειά στη συγκεκριμένη σκηνή μετά το Βραβείο Rose του 2025, και η επόμενη στάση είναι το Φεστιβάλ Χορού των Καννών, στις 27 Νοεμβρίου.

Το έργο, παραγωγή της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση, ταξιδεύει από την άνοιξη σε φεστιβάλ και θέατρα της Ευρώπης, της Ασίας και της Βόρειας Αμερικής. Το Λονδίνο, όμως, είχε για τον Παπαδόπουλο άλλο βάρος: εκεί, πριν από έναν χρόνο, το «Larsen C» κέρδισε το πρώτο Διεθνές Βραβείο Χορού Rose, που ο βρετανικός Τύπος αποκαλεί «Turner του χορού». Το βραβείο, 40.000 λίρες, το μοίρασε σε μεγάλο βαθμό στους χορευτές του, όπως είπε στον Guardian, επειδή δουλεύουν σκληρά με χαμηλές αμοιβές, και το υπόλοιπο το έβαλε στη νέα παραγωγή.

Ένα «ευτυχισμένο» έργο που δεν βγήκε με την πρώτη

Στις συνεντεύξεις που έδωσε ενόψει του Λονδίνου, στον Guardian και στο περιοδικό PORT, ο Παπαδόπουλος περιγράφει μια πρώτη απόπειρα που απέτυχε. Ήθελε ένα αισιόδοξο έργο και κατέληξε ότι η αισιοδοξία δεν «στήνεται» απευθείας. Αυτό που μπορεί να κάνει ένας χορογράφος είναι να δημιουργήσει τις συνθήκες για να εμφανιστεί. Έτσι έφτιαξε μεγάλες, απαιτητικές φράσεις κίνησης, που οι δέκα χορευτές μπορούν να τις βγάλουν μόνο στηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Η χαρά, λέει, έρχεται από το ότι τις ολοκληρώνουν μαζί.

Ο τίτλος μιλά για τον νεότερο εαυτό του, τον έφηβο που πίστευε αφελώς ότι ο κόσμος αλλάζει όταν οι άνθρωποι δουλεύουν μαζί. Στο PORT θυμάται τα παιδικά του χρόνια στη Νεμέα, τις ώρες που περιπλανιόταν μόνος στους λόφους, τη νεότερη ελληνική και την παραδοσιακή μουσική που του γνώρισε η μητέρα του, και αργότερα την Αθήνα της δεκαετίας του ’90, όπου η ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του πανεπιστημίου τον οδήγησε τελικά στη σχολή SNDO του Άμστερνταμ. Αφετηρία του έργου στάθηκε το «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη, που διάβασε έφηβος, και η μελοποίηση του Μίκη Θεοδωράκη. Ούτε το ποίημα ούτε η μουσική ακούγονται στη σκηνής όπως εξηγεί, μένει μόνο το πνεύμα τους. Ο ίδιος τονίζει ότι δεν πρόκειται για νοσταλγία αλλά για μια προσπάθεια να ξαναβρεί τους λόγους που τον έκαναν τότε να ελπίζει.

Η κίνηση κρατά τη γνώριμη μέθοδο του Παπαδόπουλου, μικρές κυκλικές κινήσεις που αλλάζουν σταδιακά, αυτή τη φορά όμως με πιο εξωστρεφή χαρακτήρα: βηματισμοί, στοιχεία από voguing και τζαζ, καθημερινές χειρονομίες, και η ανάσα των χορευτών μέσα στο ηλεκτρονικό ηχοτοπίο του Κορνήλιου Σελαμσή.

Πώς το είδε η λονδρέζικη κριτική

Οι πρώτες κριτικές δεν συμφωνούν μεταξύ τους. Η Siobhan Murphy στο The Stage έδωσε τέσσερα αστέρια, με τίτλο «Driving energy», και χαρακτήρισε το έργο «σφυροκοπητική, χαρούμενη ωδή στην ελπίδα». Πιο επιφυλακτική η Nicola Claire στο Seeing Dance: αναγνωρίζει την ακρίβεια και την αντοχή των δέκα ερμηνευτών, την κατασκευή της χορογραφίας και τη στενή σχέση κίνησης και μουσικής, αλλά γράφει ότι η επανάληψη έγινε για εκείνη δύσκολη να την παρακολουθήσει και ότι το έργο της φάνηκε περισσότερο κλειστό και δυστοπικό παρά απελευθερωτικό. Το τελευταίο μέρος, με τις αστραπές του φωτισμού, το βρήκε έντονο, και το έργο «αναμφίβολα αξέχαστο», όχι όμως μια εμπειρία που θα επαναλάμβανε εύκολα.

Η απόσταση ανάμεσα στις δύο ματιές δείχνει μάλλον τι διακυβεύεται σε αυτό το έργο: ο Παπαδόπουλος ζητά από τον θεατή να μείνει μέσα στη διάρκεια και την επανάληψη, ώσπου η ένταση να μετατραπεί σε κάτι συλλογικό. Το πόσο θα το απολαύσει κανείς εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το αν θα μπει σε αυτόν τον ρυθμό.

Η ομάδα

Χορεύουν οι Θέμις Ανδρεουλάκη, Μαρία Μπρεγιάννη, Αμαλία Κοσμά, Γιώργος Κοτσιφάκης, Σωτηρία Κουτσοπέτρου, Τάσος Νίκας, Σπύρος Ντόγκας, Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Δανάη Παζυργιαννίδη και Σεβαστή Ζαφείρα. Τη δραματουργία υπογράφει ο Αλέξανδρος Μιστριώτης, τη μουσική ο Κορνήλιος Σελαμσής (με συνεργάτη συνθέτη τον Jeph Vanger), τον σκηνικό χώρο η Κλειώ Μπομπότη, τα κοστούμια η Μαρία Πανουργιά και τους φωτισμούς ο Στέφανος Δρουσιώτης. Το έργο είναι ανάθεση και παραγωγή της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση, με διανομή από την Art Happens· στο Λονδίνο παρουσιάστηκε με την υποστήριξη του Dance Reflections by Van Cleef & Arpels. Διαρκεί περίπου μία ώρα, χωρίς διάλειμμα.

Στις Κάννες το έργο εντάσσεται στο Festival de Danse Cannes Côte d’Azur και θα ακολουθήσει συζήτηση με τους συντελεστές μετά την παράσταση.

Πηγές αναφοράς

The Stage, Siobhan Murphy, «Christos Papadopoulos: My Fierce Ignorant Step at Sadler’s Wells, London», 16 Νοεμβρίου 2026

Seeing Dance, Nicola Claire, «Christos Papadopoulos’ My Fierce Ignorant Step», 15 Νοεμβρίου 2026

The Guardian, Lyndsey Winship, «‘Turner prize for dance’ winner Christos Papadopoulos: failure, friction and my forgotten youthquake», 5 Νοεμβρίου 2026

PORT Magazine, Barry Pierce, «Christos Papadopoulos is Rehearsing a Better World», 10 Νοεμβρίου 2026

Sadler’s Wells – «My Fierce Ignorant Step – Christos Papadopoulos», επίσημη σελίδα της παράστασης

Festival de Danse Cannes Côte d’Azur – «Christos Papadopoulos: My Fierce Ignorant Step», επίσημη σελίδα της παράστασης

© dancetheater.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση αποσπάσματος με αναφορά στην πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς το άρθρο.

Ειδοποιήσεις στο email σου για νέες δημοσιεύσεις

Μία σύνοψη κάθε Πέμπτη στο email σου, μόνο όταν υπάρχει κάτι νέο. Για μέλη — η εγγραφή είναι δωρεάν. RSS

Σου άρεσε; Μοιράσου το

MessengerViberWhatsAppX

Άλλες δημοσιεύσεις