«LOVE»: ο Χάρης Κούσιος και η Amelie Joannides εξομολογούνται βία, απώλεια και αγάπη στο BIOS

«Ποια ήταν η τελευταία φορά που πέθανες;» «Τι θα έκανες με ένα άδειο πιάτο;» Με τέτοιες ερωτήσεις ανοίγει ο Χάρης Κούσιος το «LOVE», μια performance που έρχεται στο BIOS για δέκα παραστάσεις, από τις 23 Νοεμβρίου έως τις 22 Δεκεμβρίου 2026.

Το έργο έκανε πρεμιέρα στην Κύπρο και τώρα παρουσιάζεται στην Αθήνα, κάθε Δευτέρα και Τρίτη βράδυ. Ο Κούσιος υπογράφει τη σύλληψη, τη σκηνοθεσία και τη χορογραφία και βρίσκεται ο ίδιος επί σκηνής μαζί με τη χορεύτρια Amelie Joannides. Το ερώτημα που θέτει είναι απλό στη διατύπωση και δύσκολο στην απάντηση: τι είναι τελικά αγάπη, και ποιος αποφασίζει τι σημαίνει για τον καθένα μας;

Δύο χορευτές, δύο βιογραφίες

Η παράσταση στηρίζεται στις προσωπικές διαδρομές των δύο ερμηνευτών. Σύμφωνα με την παρουσίαση της παραγωγής, οι δύο χορευτές μιλούν επί σκηνής για το πώς είναι να μεγαλώνεις μέσα σε ένα περιβάλλον πειθαρχίας και αυστηρότητας, για ιστορίες βίας, απώλειας και επιβίωσης, και για το πώς κάποιος μαθαίνει να αναγνωρίζει τη βία και να στρέφεται προς κάτι άλλο. Οι δύο αφηγήσεις ξεκινούν από διαφορετικά σημεία και καταλήγουν σε έναν κοινό τόπο: την ανάγκη για σύνδεση και ελευθερία. Η ίδια η παραγωγή περιγράφει μια πορεία «από τον θρήνο στο γλέντι, από το πένθος στην απελευθέρωση», με εξομολογήσεις που εναλλάσσουν το χιούμορ και την τρυφερότητα με σκληρές παραδοχές.

Η φωτογραφία της παράστασης δίνει μια ιδέα για το λεξιλόγιο: η Joannides με κλασικό τουτού και πουέντ, σε μια στάση που θυμίζει «Κύκνο», και πίσω της ο Κούσιος γυμνός από τη μέση και πάνω, κρατώντας ένα λευκό ομοίωμα κεφαλιού. Η μπαλετική εικόνα δεν είναι τυχαία. Στο ηχητικό υλικό ακούγεται «Ο Κύκνος» του Σεν-Σανς από το «Καρναβάλι των ζώων», σε μια ηχογράφηση του 1911 με τη βιολονίστρια Maud Powell, ενώ υπάρχουν και ηχητικές αναφορές στη «Λίμνη των κύκνων» του Τσαϊκόφσκι. Δίπλα τους στέκονται τα ηλεκτρονικά τσιφτετέλια του Ecati και μια πρωτότυπη σύνθεση για φλάουτο του Κορνήλιου Σελαμσή. Το πιο αυστηρό σύμβολο της χορευτικής εκπαίδευσης και ο πιο λαϊκός χορός της ανατολικής Μεσογείου μοιράζονται έτσι την ίδια σκηνή.

Το κοινό γράφει μέρος του έργου

Πριν από την έναρξη, οι θεατές καλούνται να απαντήσουν ανώνυμα σε μια σειρά ερωτήσεων. Οι απαντήσεις τους επηρεάζουν το σκηνικό αποτέλεσμα κάθε βράδυ, ώστε οι προσωπικές ιστορίες των δύο ερμηνευτών να ανοίγουν προς μια συλλογική εμπειρία. Στη διάρκεια της παράστασης προβάλλεται επίσης απόσπασμα από το «Death», παλαιότερη χορογραφία του Κούσιου, σε ερμηνεία του Γιώργου Κοτσιφάκη.

Στο σκηνοθετικό του σημείωμα ο Κούσιος γράφει ότι η στιγμή που τόλμησε να αμφισβητήσει την αγάπη των γονιών του ήταν και η στιγμή που άλλαξαν πολλά από όσα θεωρούσε αυτονόητα. Αφού δεν έβρισκε απάντηση στο αν τον αγάπησαν, αποφάσισε, όπως σημειώνει, «να αρχίσω να με αγαπώ όπως θα ήθελα να με είχαν αγαπήσει». Για τον ίδιο, το να επανεξετάζει κανείς τα δεδομένα του και να αναλαμβάνει την ευθύνη για το πώς αγαπά είναι μια μικρή πράξη ελευθερίας και σεβασμού προς τους άλλους.

Τα κείμενα έχουν γράψει ο Κούσιος και ο Οδυσσέας Ι. Κωνσταντίνου, και τη δραματουργία έχει η Ελένη Μολέσκη. Στην ομάδα της παραγωγής συμμετέχει και η ψυχολόγος Μαριάννα Βασιλάκη, ως σύμβουλος για τα κείμενα, κάτι που δείχνει με πόση προσοχή αντιμετωπίζεται το προσωπικό υλικό. Η παράσταση παίζεται στα ελληνικά και στα γαλλικά, με υπέρτιτλους και στις δύο γλώσσες, και απευθύνεται σε θεατές άνω των 18 ετών, καθώς περιλαμβάνει γυμνό και σκηνές βίας.

Πηγές αναφοράς

CultureNow.gr, «LOVE – Η performance του Χάρη Κούσιου στο BIOS», 10 Νοεμβρίου 2026

BIOS – επίσημη ιστοσελίδα του χώρου