Ακομινάτου 63: η ομάδα χορού Αμάλγαμα αποκτά δικό της σπίτι τεχνών στο Μεταξουργείο

Μετά από δεκαοκτώ χρόνια περιπλάνησης σε νοικιασμένες σκηνές, η χορογράφος Μαρία Γοργία και η ομάδα χορού Αμάλγαμα εγκαθίστανται σε δικό τους χώρο, στην οδό Ακομινάτου 63 στο Μεταξουργείο.

Ο νέος πολυχώρος θα λειτουργεί ταυτόχρονα ως θέατρο, αίθουσα προβών και εργαστήρι μαθημάτων, με το πρόγραμμα να ξεκινά, σύμφωνα με τη δημιουργό, στα μέσα Νοεμβρίου. Η ίδια παρουσίασε το σχέδιό της σε κείμενο που δημοσίευσε το Αθηνόραμα στις 20 Οκτωβρίου.

Από τη Χαλκοκονδύλη και τη Μενάνδρου σε δικό τους σπίτι

Η διαδρομή της Γοργία μοιάζει με αυτή πολλών ανεξάρτητων ομάδων χορού στην Αθήνα. Επί χρόνια το Αμάλγαμα νοίκιαζε κάθε σεζόν μια σκηνή, συχνά στις ημέρες και με τον εξοπλισμό που περίσσευαν από τον προγραμματισμό του θεάτρου, για να δώσει έπειτα από μήνες προβών λίγες μόνο παραστάσεις. Η χορογράφος περιγράφει αυτή την αναλογία κόπου και αποτελέσματος ως κάτι που είχε καταλήξει να της φαίνεται σχεδόν αυτοτιμωρία.

Το σημείο καμπής ήταν το 2015, όταν νοίκιασε ένα υπόγειο στην οδό Χαλκοκονδύλη και εκεί το «Στην άκρη του βατήρα» έφτασε τις 62 παραστάσεις και το «Νηπιαγωγείο» τις 50. Η εμπειρία την έπεισε ότι ένα έργο χρειάζεται χρόνο για να ωριμάσει και ότι το κοινό χτίζεται με παραστάσεις που μένουν ανοιχτές για ολόκληρη σεζόν. Ακολούθησε ο Χώρος Αμάλγαμα στον πέμπτο όροφο της Μενάνδρου 47, κοντά στην Ομόνοια, όπου η ομάδα έμεινε εννέα χρόνια αντί για τα τρία-τέσσερα που υπολόγιζε αρχικά. Εκεί παρουσιάστηκε, μεταξύ άλλων, το «Όπως αναπνοή στο τελείωμά της» (2025), με αφετηρία το «Le Dépeupleur» του Σάμιουελ Μπέκετ.

Η αναζήτηση ιδιόκτητου θεατρικού χώρου κράτησε χρόνια, καθώς παλαιότερες προσπάθειες αγοράς ναυάγησαν. Το ακίνητο της Ακομινάτου βρίσκεται λίγα λεπτά με τα πόδια από τον σταθμό μετρό Μεταξουργείο και από το Εθνικό Θέατρο, δίπλα στο θέατρο Προσκήνιο και μπροστά σε πάρκο της γειτονιάς.

Δύο αίθουσες, κινητές κερκίδες και ανοιχτή πόρτα

Ο χώρος έχει δύο αίθουσες: στο ισόγειο τη σκηνή, που θα φιλοξενεί και πρόβες και μαθήματα, και στο υπόγειο μια δεύτερη αίθουσα για πρόβες και εκπαίδευση. Η σκηνή θα έχει χωρητικότητα 110 θέσεων με μετακινούμενες κερκίδες, κάτι που επιτρέπει διαφορετικές διατάξεις κοινού. Η Γοργία σημειώνει ότι ο χώρος θα παραχωρείται και σε άλλα σχήματα για πρόβες και παραστάσεις.

Το όραμα που περιγράφει είναι ενός πυρήνα όπου ο χορός θα συνυπάρχει με το θέατρο, τα εικαστικά, τη σκηνοθεσία, την performance, τη μουσική και τον κινηματογράφο, αλλά και με θεωρητικά μαθήματα ιστορίας της τέχνης, φιλοσοφίας και πολιτικής θεωρίας. Θα συνεχιστούν τα jam αυτοσχεδιασμού που διοργανώνονταν τα δύο τελευταία χρόνια στη Μενάνδρου, μαζί με παραστάσεις instant composition ανοιχτές στο κοινό, με αναφορά στην παράδοση της Judson Church και της Grand Union στη Νέα Υόρκη των δεκαετιών του ’60 και του ’70.

Οι πρώτοι δάσκαλοι

Στο πρόγραμμα μαθημάτων που ανακοινώθηκε μέχρι στιγμής περιλαμβάνονται σύγχρονος χορός με την Εριφύλη Δαφέρμου, κλασικός χορός με τον Κωστή Τσιαμάγκα και τον Ταξιάρχη Βασιλάκο, φωνή με τον πανεπιστημιακό Βαγγέλη Αγγελάκη, performance art με τη Μαίρη Ζυγούρη και μέθοδος Feldenkrais με την Αταλάντη Μουσούρη. Η ίδια η Γοργία θα διδάσκει αυτοσχεδιασμό και χορογραφική σύνθεση, ενώ θα προσκληθούν και άλλοι χορογράφοι. Σχεδιάζεται επίσης ένας ετήσιος κύκλος μαθημάτων για δημιουργούς από διάφορα πεδία, που θα επιλεγούν με ακρόαση και θα παρουσιάσουν δικά τους έργα στο τέλος της χρονιάς.

Στο ίδιο κείμενο η χορογράφος σχολιάζει ότι ο σημερινός χορός έχει κερδίσει σε σωματική δεξιότητα, αλλά συχνά μένει στην αυτοαναφορά, ενώ το θέατρο που στράφηκε στο σώμα κρατά τον λόγο σε πρώτο πλάνο. Η δική της γραφή, όπως τη χαρακτηρίζει, επιδιώκει ισότιμο διάλογο ανάμεσα στον λόγο και την κίνηση, κάτι που φαινόταν ήδη σε έργα όπως το «Νηπιαγωγείο». Το άνοιγμα ενός ακόμη ανεξάρτητου χώρου στο κέντρο, μετά και το NØ52 στην Κυψέλη, δείχνει ότι μέρος της χορευτικής κοινότητας αναζητά λύσεις στη σταθερή έλλειψη κατάλληλων και προσιτών σκηνών.