Dare Dance Festival 2026 // Οι διοργανωτές του φεστιβάλ απαντούν στις ερωτήσεις του Dancetheater.gr

5ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΟ DARE DANCE FESTIVAL

18-29 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026

ΔΑΝΑΟΣ CINEMA & ΣΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

O Αντώνης Μπέρτος (Co-Artistic Director), η Άρτεμις Μανάκου (Co-Artistic Director) και ο Βαγγέλης Παπαευαγγελίου (Κινηματογραφιστής) είναι οι διοργανωτές του 5^ου Διεθνούς Πολυθεματικού Dare Dance Festival 2026 και απαντούν στις ερωτήσεις του Dancetheater.gr

Το DareDanceFestival φτάνει φέτος στην πέμπτη διοργάνωσή του. Ποια ανάγκη οδήγησε στη δημιουργία του και πώς έχει εξελιχθεί το αρχικό σας όραμα μέσα σε αυτά τα χρόνια;

ΒαγγέληςΠαπαευαγγελίου:   Το Dare Dance Festival ξεκίνησε τελείως αθώα, από την αγάπη μας για τον χορό και τον κινηματογράφο. Φέτος που κλείνουμε  5 χρόνια από όταν δημιουργήθηκε η ομάδα μας, μπορώ να πω ότι η στήριξη του κόσμου και το πείσμα μας να συνεχίζουμε, μας έχει φέρει ως το σήμερα.

Αντώνης Μπέρτος: Μου αρέσει που ο Βαγγέλης μιλάει για μια αυθόρμητη, πηγαία και αθώα ανάγκη να μοιραστούμε την αγάπη μας για τον χορό, το σώμα, το βλέμμα, την εικόνα και την ποίηση. Μια ανάγκη να συναντήσουμε και να συναντηθούμε, να «δούμε και να μας δουν» με μια πιο υπαρξιακή ματιά. Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Το πρώτο σπίτι ήταν ο ιστορικός κινηματογράφος Ideal το 2022 και έκτοτε είναι ο κινηματογράφος Δαναός. Έχω την αίσθηση ότι το όραμα μας εξελίχθηκε-χτίζοντας με σταθερά βήματα. Τα δύο πρώτα χρόνια στηριχθήκαμε πολύ στην ελληνική χορευτική σκηνή, την επόμενη χρονιά μας εμπιστεύτηκαν για συνεργασία δύο πολύ σημαντικά Ευρωπαϊκά φεστιβάλ, το Moovy TanzFilm Festival από την Κολωνία της Γερμανίας και το Fuori Formatto-Stories We Dance από την Ιταλία. Ενώ πέρσι συνεργαστήκαμε με το φεστιβάλ Miden. Η περσινή χρονιά υπήρξε και ο σπόρος για διεύρυνση του φεστιβάλ στους τομείς και άλλων τεχνών (εικαστικά) και στον τομέα της ψυχολογίας/ψυχοθεραπείας, καθώς το κοινό που συμμετείχε στο περσινό φεστιβάλ ενθουσιάστηκε με αυτές τις συνδέσεις.

Η φετινή διοργάνωση απλώνεται σε έξι διαφορετικούς χώρους της Αθήνας. Τι σας οδήγησε σε αυτή τη διεύρυνση και πώς επηρεάζει η ταυτότητα κάθε χώρου την εμπειρία του κοινού;

Αντώνης: Η φετινή διοργάνωση απλώνεται στην πόλη σε έξι διαφορετικούς χώρους. Μια διαδρομή και μια αφήγηση για να μεγιστοποιήσει την εμπειρία της «παρουσίας» που είναι η κεντρική θεματική του φεστιβάλ και ο συνδετικός κρίκος που ενώνει όλη τη φετινή επιμέλεια του φεστιβάλ. Το φεστιβάλ ξεκινά με τις εικαστικές εκθέσεις στο TAF-The Art Foundation στο Μοναστηράκι και στο EIGHT-ΤΟ ΟΚΤΩ στην Πατησίων όπου δρουν αλληλοσυμπληρωματικά: Στο TAF-The Art Foundation οι καλλιτέχνες εστιάζουν στην ‘’παρουσία’’ ενώ στο EIGHT-ΤΟ ΟΚΤΩ στα ‘’Ίχνη της Απουσίας’’ Η εμπειρία του κοινού ξεκινά από την εμπειρία που σου προσφέρει μια γκαλερί και συνεχίζεται στους χώρους των σεμιναρίων όπου περιλαμβάνεται ένα Κέντρο Ψυχοθεραπείας (ΣυνΧώρος) στην Πανόρμου, το ΙΣΟΝ για άτομα με και χωρίς αναπηρία στον Κεραμικό και το Mind Body LAB. στον Χαλάνδρι ένας κατεξοχήν διαθεματικός χώρος όπου οι παραστατικές τέχνες και η ψυχοθεραπεία συναντιούνται. Τέλος στο Δαναό, όπου κορυφώνεται το φεστιβάλ το κοινό μπορεί να απολαύσει videodance από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο, live performance με χορευτές και ομιλίες για την παρουσία στην τέχνη, την εκπαίδευση και τη θεραπεία.   

Βαγγέλης: Σκοπός μας είναι να καταφέρουμε να ενώσουμε όσες τέχνες μπορούμε και να τις συνδυάσουμε, ώστε ο κόσμος να μπορεί να κερδίσει συνολικά από αυτή την ένωση. Για αυτό ο θεατής μπορεί να απολαύσει βίντεο και παραστάσεις χορού, εκθέσεις ζωγραφικής, σεμινάρια χορού και ομιλίες από ανθρώπους διαφορετικών ειδικοτήτων.

Στην παρουσίαση του φεστιβάλ επανέρχονται οι έννοιες της «παρουσίας», της «επαφής» και του «μαζί». Γιατί επιλέξατε να τις αναδείξετε φέτος και πώς συνδέονται με την εποχή που ζούμε; 

Άρτεμις Μανάκου: Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, βιώνουμε μια έντονη αντίφαση: ενώ είμαστε πιο «συνδεδεμένοι» από ποτέ μέσω της τεχνολογίας και των social media, στην πραγματικότητα είμαστε βαθιά αποσυνδεδεμένοι και οριακά απόντες από τα πάντα. Η καθημερινότητά μας χαρακτηρίζεται από μια ψηφιακή υπερ-έκθεση που συχνά οδηγεί στην αποξένωση, τη μοναξιά και την αίσθηση του «απουσιάζειν» από το ίδιο μας το σώμα και τον παρόντα χρόνο.

Αντώνης: Σε αυτή την παγκόσμια δυστοπία που ζούμε δε θα γινόταν να μην σταθούμε σε αυτούς τους θεμελιώδεις τρόπους να υπάρχουμε. Απευθύναμε πρόσκληση σε καλλιτεχνικούς και επιστημονικούς κύκλους, από το χώρο της τέχνης της θεραπείας και της εκπαίδευσης και εκείνοι ανταποκρίθηκαν. Οι εποχές που ζούμε είναι σκοτεινές, το φως όμως πάντα βρίσκει το δρόμο. 

Βαγγέλης: Κάθε χρόνο επιλέγουμε διαφορετικές έννοιες να εστιάσουμε, ώστε να δίνουμε μια διαφορετική ταυτότητα στο φεστιβάλ και ο θεατής να αποκτάει μια οικειότητα προσωπική με το φεστιβάλ. Για μένα οι φετινές έννοιες της «παρουσίας», της «επαφής» και του «μαζί» είναι σημεία του καιρού μας. Πολύς κόσμος αναζητάει αυτές τις έννοιες μέσα στην καθημερινότητα του μέσω δραστηριοτήτων και των social media. Για μένα κάθε έννοια κουβαλάει και το αντίθετο της. Μέσα στην παρουσία, την επαφή και το μαζί, κρύβεται η έννοια του φόβου της μοναξιάς, που ο καθένας μας προσπαθεί να αντιμετωπίσει στην σύγχρονη κοινωνία για αυτό και αναζητά τρόπους να την αντιμετωπίσει. Χρειάζεται να δουλέψει πολύ ο καθένας μας για να αγαπήσει την δικιά του μοναξιά και να την κάνει κομμάτι του και όχι να την φοβάται.

Το πρόγραμμα φέρνει κοντά τον χορό, τον κινηματογράφο, τα εικαστικά και τη μουσική. Πώς επιλέγετε τα έργα και με ποιον τρόπο αναζητάτε έναν ουσιαστικό διάλογο ανάμεσα στις διαφορετικές τέχνες;

Αντώνης: Επιλέξαμε το φεστιβάλ να ξεκινά με δύο διαφορετικές εκθέσεις για να υπάρξει ένας διάλογος μεταξύ των εννοιών και των βιωμάτων της «απουσίας» και της «παρουσίας». Τους εικαστικούς που συνεργαζόμαστε τους γνωρίζουμε τα τελευταία χρόνια και τους καλέσαμε να δημιουργήσουν τα έργα τους, αποκλειστικά για το φετινό φεστιβάλ, βασισμένοι στο ύφος, την αισθητική και γενικότερα τη φιλοσοφία που έχουμε διαμορφώσει. Είναι όμορφο που οι θεατές μπορούν να επιλέξουν αν θα επισκεφθούν πρώτα την έκθεση στο EIGHT/Το ΟΧΤΩ που εστιάζει στην «απουσία» ή θα ξεκινήσουν από την έκθεση στο TAF-The Art Foundation που εστιάζει στην «παρουσία». Η επαφή με τα εικαστικά έργα των 6 εικαστικών, δημιουργεί στους θεατές συνδέσεις με τα έργα που έχουμε επιλέξει να προβληθούν στο Δαναό στο Videodance Section καθώς και τις δύο live performances στον κινηματογράφο Δαναό (ON STAGE:ALERT) και στο TAF-The Art Foundation (ATMOSPHERES). Η μουσική που επιλέξαμε για το ON STAGE:ALERT είναι τα live-electronics διότι ταιριάζουν με το εντυπωσιακό background video που προβάλλεται στη σκηνή του Δαναού και στην κίνηση των χορευτών. Για το ATMOSPHERES επιλέξαμε τον συνδυασμό του τσέλλου-ηλεκτρικού μπάσου και πλήκτρων όπου δημιουργούν ατονικά μινιμαλιστικά ηχοτοπία με θραύσματα μελωδιών, που ταιριάζει στο ύφος μιας gallery όπου θέλουμε να αναδείξουμε τη σύνδεση του χορού με τα εικαστικά έργα.

Βαγγέλης: Όσον αφορά τα videodance που είναι η ειδικότητα μου ως κινηματογραφιστής,γίνεται open call όπου καλλιτέχνες από όλον τον κόσμο μπορούν να μας στείλουν δουλειές τους και έπειτα η ομάδα να κάνει επιλογή των έργων που να είναι σύμφωνα με την ιδέα του φεστιβάλ. Κάθε χρόνο προσπαθούμε να δίνουμε την δυνατότητα στον περισσότερο κόσμο να δείξει την δουλειά του, ακόμα και αν υπάρχει απειρία. Το φεστιβάλ είναι ανοιχτό για όλους. Φέτος παρόλο που τα βίντεο δεν μπορούσαν να χωρέσουν στο χρονικό περιθώριο του προγράμματος, τα συμπεριλάβαμε όλα δημιουργώντας μια καινούρια ενότητα στο φεστιβάλ όπου θα προβάλλονται στο φουαγιέ, έτσι ώστε να φανούν οι δουλειές όλων των δημιουργών. Ουσιαστικό διάλογος ανάμεσα σε διαφορετικές τέχνες είναι πολύ εύκολο να επιτευχθεί, καθώς όλες οι τέχνες έχουν κοινά σημεία. Και αυτό είναι η ανάγκη και η αγάπη για δημιουργία.

Το videodance κατέχει σημαντική θέση στο φεστιβάλ. Τι μπορεί να αποκαλύψει η συνάντηση της κάμερας με το κινούμενο σώμα που ενδεχομένως δεν βλέπουμε σε μια ζωντανή παράσταση;

Βαγγέλης: Η συνάντηση της κάμερας με το κινούμενο σώμα δημιουργεί μια νέα, αυτόνομη οπτικοακουστική γλώσσα, η οποία υπερβαίνει την απλότητα μιας χορευτικής παράστασης. Ενώ η ζωντανή θεατρική εμπειρία χαρακτηρίζεται από τη συνολική, ευρυγώνια προοπτική του θεατή και τη φυσική απόσταση από τη σκηνή, το videodance λειτουργεί ως ένας μεγεθυντικός φακός και ταυτόχρονα ως συν-δημιουργός της κίνησης.

Άρτεμις : Η κινηματογράφηση είναι η απόλυτη ματιά και αλήθεια του σκηνοθέτη. Είναι αναγκαίο να είσαι παρών και να δεις την οπτική κάποιου άλλου, ώστε να συμμετάσχεις σε αυτή την τέχνη! Για όσο βρίσκεσαι σε μια αίθουσα ενός σινεμά, “αναγκάζεσαι” να σκεφτείς και να συσχετιστείς με πράγματα που πιθανόν είναι δύσκολο να συμβεί κατά τη διάρκεια μιας ζωντανής παράστασης. Προσωπικά θεωρώ πως μια καλή παράσταση είναι πραγματικά κάτι μοναδικό και υπέροχο, όμως δυστυχώς σε μια παράσταση δεν γίνεται εύκολα “zoom in”.

Φέτος παρουσιάζονται έργα της ελληνικής σκηνής που επιλέχθηκαν μέσω ανοιχτής πρόσκλησης, αλλά και διεθνείς παραγωγές σε συνεργασία με το MoovyTanzFilmFestival της Κολωνίας. Ποιες τάσεις ή αναζητήσεις διακρίνετε μέσα από αυτή τη συνάντηση;

Αντώνης: Αυτό που παρατηρούμε από τη συνάντηση των videodance που «καταφθάνουν» σε εμάς μέσω του open call και των διεθνών παραγωγών είναι να παραμένουν οι τάσεις-παρακλάδια του είδους που έχουν διαμορφωθεί εδώ και δεκαετίες-πάντα βέβαια με άλλο τρόπο δοσμένες-χορογραφημένες και κινηματογραφημένες: videodance που δίνουν έμφαση στην έννοια του άρτιου αισθητικά και του διαχρονικά όμορφου, που συνήθως κινηματογραφούνται στη φύση, videodance που αναμετρώνται με το αστικό τοπίο άλλοτε με την αρχιτεκτονική του και άλλοτε με τις προβληματικές του  διαστάσεις, videodance με έντονο τον πειραματικό χαρακτήρα και έρευνα σε σχέση με τα όρια χορογραφίας για κάμερα. 

Προσωπικά, ως καλλιτέχνη και ως ψυχοθεραπευτή με ενδιαφέρει πως φέρνω την ποιητική εικόνα στην τέχνη μου και πώς στο θεραπευτικό δωμάτιο. Την ποιητική εικόνα που όπως γράφει ο Bachelard μπορεί να εκφράσει με απίστευτο πλούτο και αμέτρητες αντηχήσεις και συνηχήσεις τον ψυχισμό του ανθρώπου. Νομίζω η τέχνη και η ψυχοθεραπεία συναντιούνται σε αυτό που γράφει ένας σημαντικός ψυχοθεραπευτής της Gestalt: «Συνηθίζω να λέω στους εκπαιδευόμενους ψυχοθεραπευτές: Κοιτάξτε τον άνθρωπο που έχετε απέναντι σας με τον τρόπο που θα κοιτούσατε ένα ηλιοβασίλεμα ή τα βουνά. Προσλάβετε αυτό που βλέπετε με ευχαρίστηση. Ούτως ή άλλως αυτό θα κάνατε με ένα ηλιοβασίλεμα. Είναι λιγότερο πιθανό να πείτε « Αυτό το ηλιοβασίλεμα έπρεπε να είναι πιο μωβ ή τα βουνά σε αυτή την οροσειρά πρέπει να είναι πιο ψηλά στο μέσον της….».  Έτσι είναι και με έναν άνθρωπο. Κοιτάζω χωρίς να λέω «…το δέρμα του έπρεπε να είναι πιο ροδαλό, τα μαλλιά του πρέπει να τα κόψει πιο κοντά». Είναι ένας άνθρωπος μοναδικός και κάθε άνθρωπος είναι ένα ολόκληρο σύμπαν από μόνος του. 

Η διοργάνωση συνδέει τις παραστατικές τέχνες με την ψυχοθεραπεία και τις θεραπείες μέσω τεχνών. Πώς προσεγγίζετε αυτή τη συνάντηση, διατηρώντας διακριτό τον καλλιτεχνικό και τον θεραπευτικό χαρακτήρα κάθε δράσης;

Άρτεμις: Η προσέγγισή μας βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό των ορίων κάθε πεδίου. Δεν αντιμετωπίζουμε την τέχνη ως ένα απλό «εργαλείο» για τη θεραπεία, ούτε τη θεραπεία ως ένα «θέαμα». Η σύνδεση γίνεται οργανικά: η τέχνη ανοίγει ερωτήματα και γεννά συναισθήματα, και οι θεραπείες μέσω τεχνών προσφέρουν τα εργαλεία για να επεξεργαστούμε αυτά τα ερεθίσματα. Είναι δύο παράλληλοι δρόμοι που συναντιούνται στο ίδιο κέντρο: τον άνθρωπο.

Αντώνης: Ως εργαζόμενος σε κέντρο ημέρας τέχνης όπου προσέρχονται άνθρωποι με βιωμένη ψυχιατρική εμπειρία στο φάσμα της ψύχωσης και σοβαρών καταθλιπτικών διαταραχών και ως καθηγητής ψυχολογίας-παιδαγωγικών σε επαγγελματική σχολή χορού, η καθημερινότητά μου, εδώ και χρόνια, είναι μια σύνδεση των παραστατικών τεχνών με την ψυχοθεραπεία και τις θεραπείες μέσω τεχνών. Όντως είναι πολύ σημαντικό να μην μπερδεύουμε τον διακριτό χαρακτήρα της τέχνης και της θεραπείας. Από την άλλη πιστεύω ακράδαντα ότι υπάρχουν τόσα πολλά να ερευνηθούν και να ανακαλυφθούν από αυτή τη συνάντηση τέχνης και θεραπείας για αυτό το λόγο αποφασίσαμε ως φεστιβάλ να διευρύνουμε αυτό που ξεκινήσαμε σε μικρότερη κλίμακα πέρσι. Και  η ανταπόκριση που έχουμε και από τις δυο πλευρές και από τους καλλιτεχνικούς και από τους θεραπευτικούς κύκλους είναι πάρα πολύ ενθαρρυντική. Το πρόγραμμα μας ενθαρρύνει τους συμμετέχοντες να παρακολουθήσουν ένα σεμινάριο κινητικού αυτοσχεδιασμού και στη συνέχεια να βιώσουν την εμπειρία ενός δραματοθεραπευτικού εργαστηρίου.

Στο πρόγραμμα συμμετέχουν νέοι επαγγελματίες και σπουδαστές χορού, ενώ παρουσιάζεται και το ευρωπαϊκό πρόγραμμα STEP για την επαγγελματική μετάβαση των performers. Ποιες θεωρείτε ότι είναι σήμερα οι πιο πιεστικές ανάγκες των ανθρώπων του χορού στην Ελλάδα;

Άρτεμις: Η πιο πιεστική ανάγκη στην Ελλάδα σήμερα είναι η έλλειψη θεσμικής υποστήριξης και βιωσιμότητας για τους επαγγελματίες του χορού και όχι μόνο. Οι καλλιτέχνες, εν γένει, αντιμετωπίζουν τεράστια εργασιακή ανασφάλεια, υποχρηματοδότηση και έλλειψη χώρων για πρόβες και δημιουργία.

Αντώνης: Μέσα σε αυτό την ανεπίτρεπτη κατάσταση για την αντιμετώπιση του χορού στην Ελλάδα, θέλαμε να συμβάλλουμε στο φετινό φεστιβάλ και με άλλους τρόπους. Για αυτό δίνουμε βήμα στο TAF-The Art Foundation στις Ροές Κοοπερατίβα να παρουσιάσει το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα STEP για την επαγγελματική μετάβαση των χορευτών. Επίσης,  φέτος για πρώτη χρονιά, θα παρουσιαστεί videodance που είναι συμπαραγωγή του Dare Dance Festival με την Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού «Μάρω Μαρμαρινού». Πέντε σπουδάστριες χορού από την προαναφερθείσα σχολή και ένας σπουδαστής από το Β’ έτος της Κρατικής Σχολής Χορού θα μιλήσουν για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι σπουδαστές χορού. Οπότε σας καλούμε, να έρθετε για να ακούσετε τη φωνή τους.

Η είσοδος στις προβολές, τις ομιλίες και τις εκθέσεις είναι ελεύθερη. Πόσο σημαντική είναι για εσάς η πρόσβαση ενός ευρύτερου κοινού και ποιες προκλήσεις αντιμετωπίζετε για να διατηρηθεί αυτή η επιλογή;

Άρτεμις: Η ελεύθερη είσοδος είναι για μένα μια αυτονόητη στάση, όχι μόνο για το dDF αλλά και για οτιδήποτε παραστασιακό κάνω. Στην πορεία της ζωής μου, όμως μου έγινε καθαρό το εξής: Για μένα η τέχνη δεν είναι “δουλειά” με την παραδοσιακή έννοια· δεν είμαι λογίστρια ούτε γιατρός για να κοστολογώ τις υπηρεσίες μου. Η δημιουργία είναι μια εσωτερική, πηγαία ανάγκη – είναι κάτι που απλώς δεν μπορώ να μην το κάνω, και όχι επειδή με πληρώνει. Ως άνθρωπος, λοιπόν, που έχω διαλέξει να εκφράζομαι με αυτόν τον τρόπο, θέλω να προσφέρω το έργο μου απλόχερα στους άλλους ανθρώπους, διασφαλίζοντας την ελευθερία μου αλλά και την απόλυτη ανεξαρτησία μου από τον κόσμο συνάμα.

Η μεγαλύτερη πρόκληση τώρα, σε αυτό μας το εγχείρημα είναι ακριβώς ότι δεν πληρώνει κανείς, αλλά ούτε πληρώνεται! Όταν επιλέγεις να μην υπάρχει κανένα οικονομικό αντίτιμο, έρχεσαι αντιμέτωπος με την καθαρή πρακτική πλευρά των πραγμάτων: οι χώροι, τα τεχνικά μέσα, οι μετακινήσεις και η σκέψη  κοστίζουν. Το να στηθεί ένα φεστιβάλ 11 ημερών σε  τόσα διαφορετικά σημεία της Αθήνας χωρίς τη σιγουριά των εισιτηρίων είναι ένα τεράστιο ρίσκο, είναι δύσκολο, βασίζεται στην προσωπική εργασία κυρίως των τριών μας, σε υποστηρικτικούς συνεργάτες μας και σε εναλλακτικές λύσεις. Πληρώνεται όμως με το μείνει στην ιστορία  ως ένα  σχεδόν ολοκληρωτικά ανεξάρτητο φεστιβάλ που συνεχίζει να συμβαίνει και να μεγαλώνει τα τελευταία 5 χρόνια με έμπνευση και φροντίδα.

Αντώνης: Το να δίνουμε τη δυνατότητα, στα πιο ευάλωτα μέρη του πληθυσμού, όπως οι άνθρωποι με βιωμένη ψυχιατρική εμπειρία που διαμένουν σε οικοτροφεία και ξενώνες να έρχονται δωρεάν, μας είναι πολύ σημαντικό και αδιαπραγμάτευτο. Επιδιώκουμε πραγματικά να προσκαλέσουμε ένα ευρύτερο κοινό να έρθει στο φεστιβάλ μας. Δε θα μπορούσε να επιτευχθεί όλο αυτό το εγχείρημα της ελεύθερης εισόδου σε όλες τις δράσεις του φεστιβάλ, αν δεν είχαμε τη συνεχή υποστήριξη των καλλιτεχνών, των επιστημόνων και των άλλων φεστιβάλ videodance από Ευρώπη και Ελλάδα.

Αν ένας άνθρωπος που δεν έχει προηγούμενη επαφή με τον σύγχρονο χορό επισκεφθεί για πρώτη φορά το DareDanceFestival, τι θα θέλατε να πάρει μαζί του φεύγοντας;

Βαγγέλης: Την προτροπή να ασχοληθεί και αυτός με τον χορό ή έστω με κάποια  άλλη τέχνη. Στις μέρες μας είναι αρκετά εύκολο να ασχοληθεί ο καθένας μας με οποιαδήποτε τέχνη στα μεγάλα αστικά κέντρα. Αρκεί να υπάρχει χρόνος. Είναι βασικό ο κόσμος να καταλάβει ότι το φεστιβάλ γίνεται κυρίως από την όρεξη και την αγάπη που έχουμε για τον χώρο του χορού και της τέχνης γενικότερα και δεν αποσκοπούμε σε κάποιο οικονομικό όφελος καθώς όλη η διοργάνωση καλύπτεται οικονομικά από εμάς τους ίδιους και την αφιλοκερδή στήριξη τόσων καλλιτεχνών του χορού, των εικαστικών, των θεραπειών μέσω τέχνης και ψυχοθεραπευτών.

Άρτεμις: Νομίζω πως θέλουμε απλώς να νιώσει. Να πάρει μαζί του την αίσθηση ότι το σώμα του έχει φωνή, είναι παρόν και  ότι οι δικές του δυσκολίες ή συγκινήσεις καθρεφτίζονται στην οθόνη ή στη σκηνή, και ότι τελικά, μέσα σε αυτή την αίθουσα, δεν είναι μόνος ή μόνη. Αν καταφέρει να συνδεθεί έστω και με μία στιγμή, με ένα βλέμμα ή με μια ανάσα ή ακόμα καλύτερα να αφουγκραστεί μια σκέψη του, που πυροδοτήθηκε από αυτό, τότε για μένα το φεστιβάλ έχει πετύχει τον σκοπό του.

Αντώνης: Θα ήθελα να πάρει μαζί του την τόλμη να ονειρευτεί και να ζήσει, να εμπνευστεί και να εμπνεύσει, να συνδεθεί και να συντονιστεί με άλλους ανθρώπους και να αναρωτηθεί με παρουσία: «Πώς υπάρχω σε αυτόν το κόσμο; Πώς υπάρχω σε σχέση με τον άλλο άνθρωπο;»