Από το μάρμαρο στην κίνηση: ο Δημήτρης Παπαϊωάννου ετοιμάζει ειδική παράσταση για τα 40 χρόνια του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου βρίσκεται και πάλι στο στούντιο, στην Αθήνα, μαζί με τη μούσα του, την Breana O’Mara, καθώς προετοιμάζει μια ιδιαίτερη performance για το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Η παράσταση, προγραμματισμένη για τις αρχές Οκτωβρίου, αποτελεί μια αναδρομή που αντλεί από τέσσερις δεκαετίες του έργου του, πλεγμένες με τη διαχρονική αισθητική των Κυκλάδων. Πρόκειται για μια βραδιά με στόχο τη συγκέντρωση πόρων που θα συμβάλουν στην ανανέωση του μουσείου.

Η ατμόσφαιρα στο στούντιο είναι ηλεκτρισμένη από δημιουργία. Περιβαλλόμενος από νέους συνεργάτες και την Breana O’Mara, ο Παπαϊωάννου κοινοποίησε στιγμιότυπα από τις πρόβες, σχολιάζοντας απλώς «Together again in the studio!», αφήνοντας το κοινό να αναμένει κάτι μοναδικό.

Η παράσταση δεν είναι απλώς μια επετειακή εκδήλωση. Επιδιώκει να ενώσει τη μνήμη με το παρόν: το ανθρώπινο σώμα μετατρέπεται σε αρχαίο εύρημα αλλά και σε γλυπτό από φως και κίνηση, ενώ οι Κυκλάδες παρευρίσκονται όχι ως τουριστικός προορισμός, αλλά ως πηγή αισθητικής και πνευματικής έμπνευσης.

Η εκδήλωση είναι κλειστή και έχει σχεδιαστεί ως fundraising, με εισιτήριο που φτάνει τα 2 000 €. Παράλληλα, μέρος των θέσεων θα διατεθεί δωρεάν σε φοιτητές καλλιτεχνικών σχολών, ώστε να έχουν πρόσβαση στη δημιουργία ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες δημιουργούς της εποχής μας.

Η σχέση του Παπαϊωάννου με το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης δεν είναι καινούργια. Πολλές φορές στο παρελθόν έχει επιλέξει τον χώρο ως σημείο δημιουργικής συνάντησης. Η μουσικός Laurie Anderson έχει μάλιστα αναφέρει πως, όποτε βρίσκεται στην Αθήνα, συνηθίζει να γευματίζει μαζί του στο καφέ του μουσείου, κάτω από την εμβληματική οροφή του Στέλιου Κόη — μια μικρή τελετουργία που συνδυάζει φιλία και τέχνη.

Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης ιδρύθηκε πριν από 40 χρόνια από το ζεύγος Ντόλυ και Νικολάου Γουλανδρή. Η νέα παράσταση του Παπαϊωάννου λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον του μουσείου, υπογραμμίζοντας την αξία της τέχνης ως διαχρονικό καταλύτη και συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο παρόν, το παρελθόν και την αισθητική των Κυκλάδων.