Marianela Núñez: η «Μέσι του μπαλέτου» που εξακολουθεί να χορεύει σαν να είναι η πρώτη φορά

Στα 44 της χρόνια και ύστερα από σχεδόν τρεις δεκαετίες στο Royal Ballet, η Marianela Núñez αποκτά για πρώτη φορά τη δική της παράσταση. Η Αργεντινή μπαλαρίνα μιλά για τον Lionel Messi, την τελειότητα, την ηλικία και μια σχέση με το μπαλέτο που μοιάζει περισσότερο με έρωτα παρά με επάγγελμα.

Υπάρχει κάτι παράδοξο στον χαρακτηρισμό «η Messi του μπαλέτου». Από τη μία, είναι το είδος της σύγκρισης που αγαπούν τα μέσα ενημέρωσης: δύο Αργεντινοί, δύο σπάνια ταλέντα, δύο καριέρες που έφτασαν στην κορυφή μέσα από μια σχεδόν απόλυτη αφοσίωση στην τέχνη τους. Από την άλλη, στην περίπτωση της Marianela Núñez, η σύγκριση δεν μοιάζει τελικά τόσο επιφανειακή.

Η ίδια καταλαβαίνει πολύ καλά γιατί υπάρχει.

Σε συνέντευξή της στη Guardian, η πρώτη χορεύτρια του Royal Ballet περιγράφει πόσο αναγνωρίζει τον εαυτό της στον τρόπο με τον οποίο ο Lionel Messi μιλά για το ποδόσφαιρο: όχι ως έναν μηχανισμό κατασκευής επιτυχίας αλλά ως μια πρωταρχική χαρά. Για τη Núñez, αρκούν οι πουέντ και η αίθουσα χορού. Εκεί επιστρέφει πάντοτε η επιθυμία. (The Guardian)

Η εικόνα αυτή ίσως εξηγεί καλύτερα από οποιοδήποτε βιογραφικό σημείωμα γιατί η Marianela Núñez παραμένει, ύστερα από τόσα χρόνια, μία από τις σημαντικότερες κλασικές μπαλαρίνες της εποχής μας.

Από το Μπουένος Άιρες στο Covent Garden

Η ιστορία της έχει σχεδόν τη δραματουργία κλασικού μπαλέτου.

Γεννημένη στο Μπουένος Άιρες το 1982, ξεκίνησε μαθήματα χορού σε ηλικία τριών ετών και πολύ γρήγορα έγινε φανερό ότι η σχέση της με το μπαλέτο δεν ήταν περιστασιακή. Στα οκτώ της μπήκε στη σχολή του περίφημου Teatro Colón, ενώ ήδη στα δεκατέσσερα χόρευε πρωταγωνιστικούς ρόλους. (LA NACION)

Στα δεκαπέντε της έφυγε για το Λονδίνο. Δεν μιλούσε ουσιαστικά αγγλικά, όμως η κίνηση ήταν ήδη η δική της γλώσσα.

Εντάχθηκε στο Royal Ballet το 1998 και πριν ακόμη κλείσει τα 21 της χρόνια είχε γίνει principal dancer. Σήμερα συμπληρώνει σχεδόν τρεις δεκαετίες σε έναν από τους απαιτητικότερους και ιστορικότερους οργανισμούς κλασικού χορού στον κόσμο. (The Guardian)

Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικά εντυπωσιακό στοιχείο της καριέρας της: όχι μόνο ότι έφτασε τόσο ψηλά, αλλά ότι κατάφερε να παραμείνει εκεί.

Η τεχνική που εξαφανίζεται

Όσοι έχουν παρακολουθήσει τη Núñez επί σκηνής γνωρίζουν την ιδιαίτερη ποιότητα του χορού της. Η τεχνική της είναι τόσο ασφαλής ώστε συχνά παύεις να την παρατηρείς.

Τα 32 fouettés της Λίμνης των Κύκνων, το Rose Adagio της Ωραίας Κοιμωμένης, οι εκρηκτικές ισορροπίες και η ταχύτητα της Kitri στον Δον Κιχώτη δεν αντιμετωπίζονται σαν ακροβατικά κατορθώματα. Αποτελούν απλώς το υπόστρωμα πάνω στο οποίο χτίζεται ο χαρακτήρας.

Αυτό είναι και το ενδιαφέρον με τη Núñez: η μεγάλη της αρετή δεν είναι ότι κάνει τα δύσκολα να φαίνονται εύκολα. Είναι ότι κάνει τα δύσκολα να μοιάζουν δευτερεύοντα.

Η Guardian επισημαίνει ακριβώς αυτή την αντίθεση ανάμεσα στην τεχνική ακρίβεια και στη φωτεινή, σχεδόν ανεπιτήδευτη θεατρικότητά της — από την ενέργεια της Kitri μέχρι τη μελαγχολία της Odette. (The Guardian)

Ακόμη και σήμερα, η ίδια αρνείται να ταυτίσει την ομορφιά του μπαλέτου με την απόλυτη τελειότητα. Η θέση της είναι απλή: ένα μπαλέτο μπορεί να μην είναι τέλειο και παρ' όλα αυτά να είναι όμορφο. (The Guardian)

Για μια καλλιτέχνιδα που έχει γίνει σχεδόν συνώνυμη με την τεχνική αξιοπιστία, η δήλωση έχει ιδιαίτερο βάρος.

«Timeless»: η πρώτη παράσταση με το όνομά της

Το παράδοξο είναι ότι μια χορεύτρια με τόσο μεγάλη διεθνή καριέρα χρειάστηκε να φτάσει στα 44 για να παρουσιάσει την πρώτη προσωπική της παραγωγή.

Το Marianela: Timeless, που παρουσιάστηκε στο Royal Opera House από τις 29 Ιουλίου έως τις 2 Αυγούστου 2026, σχεδιάστηκε ως ένα είδος αυτοβιογραφίας μέσα από το ρεπερτόριο. (infobae)

Η Núñez επέλεξε όχι μόνο χορογραφίες αλλά κυρίως ανθρώπους.

Ανάμεσα στους παρτενέρ της βρέθηκαν οι Vadim Muntagirov, Matthew Ball, William Bracewell και Patricio Revé — χορευτές που, όπως εξηγεί η ίδια, της επέτρεψαν σε διαφορετικές στιγμές να αισθανθεί εμπιστοσύνη, ελευθερία και ευαλωτότητα πάνω στη σκηνή. (The Guardian)

Η επιλογή είναι αποκαλυπτική.

Σε μια εποχή κατά την οποία η προσωπική παράσταση ενός σταρ του μπαλέτου θα μπορούσε εύκολα να λειτουργήσει ως μνημείο της ατομικής δεξιοτεχνίας του, η Núñez επιλέγει να μιλήσει για σχέσεις.

Γιατί το μπαλέτο, όσο κι αν κατασκευάζει αστέρες, παραμένει μια βαθιά συλλογική τέχνη. Το σώμα του παρτενέρ, η εμπιστοσύνη στο lift, ο χρόνος του άλλου, η ανάσα της ορχήστρας και η παρουσία του corps de ballet αποτελούν μέρος της ίδιας χορογραφικής πραγματικότητας.

Η κριτική της Guardian για το Timeless στάθηκε στην εντυπωσιακή σταθερότητα της τεχνικής της ακόμη και σήμερα, από τον Robbins και τον Ashton μέχρι τον MacMillan, τον Wheeldon και τον McGregor. (The Guardian)

Η αντι-σταρ του σύγχρονου μπαλέτου

Υπάρχει ακόμη μία λεπτομέρεια που διαφοροποιεί την Núñez από αρκετούς σύγχρονους σταρ της χορευτικής σκηνής.

Δεν έχει προσωπικό agent.

Δεν έχει οικοδομήσει γύρω από τον εαυτό της τον μηχανισμό ενός διεθνούς celebrity brand ούτε ακολούθησε επί χρόνια την πρακτική των ατελείωτων gala και των προσωπικών projects που χαρακτηρίζει πλέον τις καριέρες αρκετών principal dancers.

Η ίδια υποστηρίζει ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους που το προσωπικό της πρόγραμμα άργησε τόσο πολύ να πραγματοποιηθεί. Αντί όμως να αντιμετωπίζει την καθυστέρηση ως χαμένη ευκαιρία, βλέπει την πραγματοποίηση του Timeless σε αυτή τη φάση της ζωής της ως τον σωστό χρόνο. (The Guardian)

Ίσως ακριβώς γι' αυτό ο τίτλος Timeless δεν αφορά μόνο τη μακροβιότητα μιας καριέρας.

Αφορά μια διαφορετική σχέση με τον χρόνο.

Η καθημερινή τάξη ως τελετουργία

Η Núñez περιγράφει το καθημερινό μάθημα μπαλέτου σχεδόν σαν διαλογισμό.

Η ίδια θέση στη μπάρα, οι ίδιες βασικές ασκήσεις, η επανάληψη των ίδιων κινήσεων που ένας χορευτής κάνει από παιδί. Εκεί βρίσκεται, όπως λέει, η «ασφάλεια» της πρακτικής της. (The Guardian)

Είναι ένα χαρακτηριστικό που συχνά ξεχνάμε όταν κοιτάζουμε τις μεγάλες μπαλαρίνες μόνο μέσα από τις φωτογραφίες της σκηνής.

Πίσω από την Odette, την Aurora ή την Kitri υπάρχει κάθε πρωί ένα plié.

Μετά άλλο ένα.

Και ύστερα άλλο ένα.

Η εξαιρετικότητα στο κλασικό μπαλέτο δεν γεννιέται μόνο από το ταλέντο αλλά από αυτή την ακραία εξοικείωση με την επανάληψη. Από την προθυμία να επιστρέφει κανείς στην αρχή ακόμη κι όταν έχει ήδη φτάσει στην κορυφή.

Η Messi του μπαλέτου — ή μήπως το αντίστροφο;

Η σχέση της Núñez με την Αργεντινή παραμένει έντονη. Παρότι ζει στη Βρετανία από την εφηβεία της και έχει αποκτήσει βρετανική υπηκοότητα, η ίδια δεν κρύβει ποτέ την καταγωγή της. Έχει εμφανιστεί με κορμάκια στα χρώματα της εθνικής Αργεντινής και έχει ονομάσει ακόμη και τη γάτα της… Messi. (The Guardian)

Στην πατρίδα της, λοιπόν, το προσωνύμιο «Messi του μπαλέτου» μοιάζει αναπόφευκτο.

Υπάρχει όμως και μια παιχνιδιάρικη αντιστροφή: ίσως, όπως σχολιάζει και το βρετανικό δημοσίευμα, όταν πρόκειται για περίφημη χρήση των ποδιών, θα μπορούσε κανείς να αποκαλέσει τον Messi… Núñez του ποδοσφαίρου. (The Guardian)

Το αστείο κρύβει κάτι ουσιαστικό.

Οι μεγάλες καριέρες δεν μετρώνται μόνο από τα βραβεία, τους τίτλους ή το πόσο δύσκολη είναι μια τεχνική που μπορεί κάποιος να εκτελέσει. Μετρώνται ίσως και από το αν, αφού περάσουν είκοσι ή τριάντα χρόνια, εξακολουθεί να υπάρχει η αρχική επιθυμία.

Στη Marianela Núñez φαίνεται πως υπάρχει ακόμη.

Σαν το παιδί που μπήκε κάποτε σε μια αίθουσα χορού στο Μπουένος Άιρες και ανακάλυψε κάτι από το οποίο δεν ήθελε ποτέ να απομακρυνθεί.

Και αυτό ίσως είναι το πραγματικό νόημα του Timeless.

Όχι ότι η χορεύτρια νίκησε τον χρόνο.

Αλλά ότι, έπειτα από μια ολόκληρη ζωή στο μπαλέτο, εξακολουθεί να έχει έναν λόγο να επιστρέφει κάθε πρωί στη μπάρα.

Πηγή / αφορμή: Συνέντευξη της Lyndsey Winship στη The Guardian, 28 Ιουλίου 2026, με συμπληρωματικές πληροφορίες από Financial Times, La Nación και την κριτική της Guardian για το Marianela: Timeless. (The Guardian)