Η Natalia Osipova κάνει το ντεμπούτο της στο West End ως Lydia Lopokova

Η Natalia Osipova, μία από τις πιο εκρηκτικές και θεατρικές παρουσίες του σύγχρονου μπαλέτου, ετοιμάζεται να περάσει από τη σκηνή της Royal Opera House στο δραματικό θέατρο. Η Principal του Royal Ballet θα πραγματοποιήσει το ντεμπούτο της στο West End υποδυόμενη τη Ρωσίδα μπαλαρίνα Lydia Lopokova στο νέο έργο του James Graham, The Standard of Living. (Gramilano)

Η παράσταση, που σκηνοθετεί ο Nicholas Hytner, θα παρουσιαστεί στο Theatre Royal Haymarket από τις 21 Σεπτεμβρίου έως τις 12 Δεκεμβρίου 2026, σε περιορισμένο κύκλο δώδεκα εβδομάδων. Στον ρόλο του John Maynard Keynes εμφανίζεται ο βραβευμένος Βρετανός ηθοποιός Rory Kinnear, ενώ τα σκηνικά υπογράφει ο Bob Crowley. (Gramilano)

Από το Ballets Russes στο βρετανικό μπαλέτο

Η επιλογή της Osipova για τον ρόλο της Lopokova έχει μια σχεδόν αναπόφευκτη δραματουργική λογική. Η Lydia Lopokova υπήρξε σημαντική χορεύτρια των Ballets Russes του Sergei Diaghilev και μία από τις προσωπικότητες που συνέδεσαν τον ρωσικό μοντερνισμό των αρχών του 20ού αιώνα με τη διαμόρφωση της βρετανικής χορευτικής σκηνής. (Gramilano)

Η ίδια η Osipova χαρακτήρισε τη Lopokova «καθοριστική μορφή στην ιστορία του μπαλέτου», επισημαίνοντας ακριβώς αυτή τη γέφυρα ανάμεσα στα θρυλικά Ballets Russes και στην ανάπτυξη του βρετανικού μπαλέτου. (Gramilano)

Η Lopokova παντρεύτηκε το 1925 τον οικονομολόγο John Maynard Keynes, ένα από τα πλέον επιδραστικά πνεύματα του 20ού αιώνα και κεντρικό μέλος του κύκλου του Bloomsbury. Το The Standard of Living δεν αντιμετωπίζει, όμως, τον Keynes αποκλειστικά ως οικονομικό θεωρητικό. Ο James Graham στρέφεται τόσο στις ιδέες του όσο και στην προσωπική του ζωή, στις σχέσεις του με τον κύκλο του Bloomsbury και στη βαθιά του πεποίθηση ότι η τέχνη αποτελεί μέρος μιας λειτουργικής δημοκρατικής κοινωνίας. (The Times)

Ένα ζευγάρι που άφησε το αποτύπωμά του στον χορό

Η σχέση Keynes–Lopokova παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορία του χορού. Οι δυο τους συνδέθηκαν με τη δημιουργία της Camargo Society, ενός οργανισμού που βοήθησε να αναδειχθούν προσωπικότητες όπως η Ninette de Valois, η Marie Rambert και ο Frederick Ashton. Ο Keynes έπαιξε επίσης ουσιαστικό ρόλο στη μεταφορά του Sadler’s Wells Ballet –του σημερινού Royal Ballet– στη Royal Opera House το 1946. (Gramilano)

Έτσι, η παρουσία μιας σημερινής Principal του Royal Ballet στον ρόλο της Lopokova αποκτά μια ενδιαφέρουσα ιστορική κυκλικότητα. Η Osipova δεν υποδύεται απλώς μία παλαιότερη χορεύτρια· ενσαρκώνει μία γυναίκα που βρέθηκε στις απαρχές του ίδιου θεσμικού και καλλιτεχνικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο εκείνη δημιουργεί σήμερα.

Η Osipova πέρα από τα όρια του μπαλέτου

Η μετάβαση στο θεατρικό σανίδι μπορεί να μοιάζει απροσδόκητη για μια μπαλαρίνα τέτοιου διαμετρήματος, όχι όμως και για την Osipova. Η σκηνική της ταυτότητα ήταν πάντοτε έντονα δραματική: από τις ηρωίδες των κλασικών έργων έως τους ρόλους της στον Kenneth MacMillan και τις συνεργασίες της με σύγχρονους χορογράφους, το ενδιαφέρον της δεν περιορίστηκε ποτέ στην ακαδημαϊκή τελειότητα της κίνησης.

Ο διευθυντής του Royal Ballet Kevin O’Hare σημείωσε ότι η Osipova έχει ήδη διακριθεί σε μερικά από τα ισχυρότερα δραματικά μπαλέτα του ρεπερτορίου και έχει δείξει, μέσα από έργα dance theatre, ένα πολύ μεγαλύτερο υποκριτικό εύρος από εκείνο που το κοινό ίσως περίμενε από μια κλασική χορεύτρια. (Gramilano)

Η είσοδός της στο West End μπορεί επομένως να ιδωθεί όχι ως απότομη αλλαγή κατεύθυνσης, αλλά ως συνέχεια μιας καλλιτεχνικής πορείας που εδώ και χρόνια δοκιμάζει τα όρια ανάμεσα στον χορό, το θέατρο και την ερμηνεία.

Από τον Keynes στη Manon

Το πρόγραμμα της Osipova την περίοδο της παράστασης θα είναι ιδιαίτερα απαιτητικό. Παράλληλα με το The Standard of Living, θα διατηρήσει προγραμματισμένες εμφανίσεις με το Royal Ballet στη Manon του Kenneth MacMillan. Αντίθετα, αποσύρθηκε από το Song of the Earth, επίσης του MacMillan, που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα Visionaries. (Gramilano)

Η συνύπαρξη των δύο ρόλων είναι από μόνη της εντυπωσιακή: από τη Lydia Lopokova του μεσοπολεμικού Λονδίνου στη Manon, μία από τις πλέον απαιτητικές δραματικές ηρωίδες του αφηγηματικού μπαλέτου.

Όταν ο χορευτής γίνεται ηθοποιός

Το ενδιαφέρον στο ντεμπούτο της Osipova δεν βρίσκεται απλώς στο γεγονός ότι μία διάσημη μπαλαρίνα περνά στο West End. Βρίσκεται κυρίως στη δοκιμασία που συνεπάγεται αυτή η αλλαγή του εκφραστικού μέσου.

Ο χορευτής είναι ήδη ηθοποιός, αλλά η υποκριτική του χορού λειτουργεί μέσα από μια διαφορετική γραμματική: βάρος, χειρονομία, βλέμμα, μουσική, ρυθμό και σιωπή. Στο δραματικό θέατρο, η φωνή και ο λόγος μετακινούν το κέντρο βάρους της ερμηνείας.

Για μια καλλιτέχνιδα όπως η Natalia Osipova, της οποίας η δύναμη πάντοτε υπήρξε η αίσθηση ότι η τεχνική γεννιέται από μια εσωτερική ανάγκη και όχι το αντίστροφο, η συνάντηση με έναν καθαρά θεατρικό ρόλο έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Και η Lydia Lopokova –μια Ρωσίδα χορεύτρια που βρέθηκε ανάμεσα στο Ballets Russes, το Bloomsbury και τη γέννηση του σύγχρονου βρετανικού πολιτιστικού τοπίου– είναι ίσως ένας από τους καταλληλότερους χαρακτήρες για να γίνει αυτή η μετάβαση.

Το The Standard of Living κάνει πρεμιέρα στις 21 Σεπτεμβρίου 2026 στο Theatre Royal Haymarket του Λονδίνου. (WhatsOnStage.com –)

Πηγή: Gramilano, με συμπληρωματικά στοιχεία από What’s On Stage, BroadwayWorld και The Times. (Gramilano)