Dance Umbrella 2026: το «After After» του Άρνο Σχάουτεμακερ και μια μέρα για τον μαύρο βρετανικό κοινωνικό χορό κλείνουν το φεστιβάλ του Λονδίνου

Το Dance Umbrella, το φεστιβάλ σύγχρονου χορού που απλώνεται κάθε Οκτώβριο σε σκηνές όλου του Λονδίνου, μπαίνει στην τελευταία του εβδομάδα. Μετά τη βραβευμένη στη Βενετία Μαμέλα Νιάμζα και τον Λιβανέζο Ομάρ Ρατζέχ, η σκυτάλη περνά στον Ολλανδό Άρνο Σχάουτεμακερ, σε ένα ολοήμερο πρόγραμμα για την ιστορία του μαύρου βρετανικού κοινωνικού χορού και σε μια παράσταση για παιδιά βασισμένη στη μυθολογία των Γιορούμπα.

Η φετινή διοργάνωση, με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Φρέντι Οπόκου-Αντάι (Freddie Opoku-Addaie), ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου και ολοκληρώνεται στις 27. Το πρόγραμμα δεν είναι μεγάλο σε αριθμό παραστάσεων, έχει όμως καθαρή κατεύθυνση: καλλιτέχνες από τη Νότια Αφρική, τη Βραζιλία, τον Λίβανο, την Ολλανδία και τη Βρετανία, και ένα σταθερό ενδιαφέρον για τον χορό ως κοινωνική πράξη, για το πού και πώς χορεύουν οι άνθρωποι έξω από τη σκηνή. Ο ίδιος ο Οπόκου-Αντάι κάλεσε το κοινό να φέρει «τα παπούτσια του χορού και καλή διάθεση».

Η αρχή: Νιάμζα και Ρατζέχ

Το φεστιβάλ άνοιξε ουσιαστικά με το «The Herd/Less» της Νοτιοαφρικανής Μαμέλα Νιάμζα (Mamela Nyamza), που πήρε φέτος τον Αργυρό Λέοντα της Μπιενάλε Χορού της Βενετίας. Η παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Βρετανία στο Sadler’s Wells East (8-10 Οκτωβρίου), με εννέα χορευτές, χωρίς μουσική για το μεγαλύτερο μέρος της, με τενεκεδάκια δεμένα στα παπούτσια και μια μορφή ντυμένη στα χρώματα της σημαίας του απαρτχάιντ που κινείται χωριστά από την ομάδα. Η κριτικός Λίντια Γουόρφ (Lydia Wharf) στο Gramilano την περιέγραψε ως ένα θορυβώδες, ζωντανό πορτρέτο της σημερινής Νότιας Αφρικής.

Ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, το «A Place to Dance» της Βραζιλιάνας Πολιάνα Λίμα (Poliana Lima) και της Βρετανίδας Γίνκα Έσι Γκρέιβς (Yinka Esi Graves) στο The Place και η λονδρέζικη πρεμιέρα του «Dance is Not for Us» του Ομάρ Ρατζέχ (Omar Rajeh) και της ομάδας Maqamat στο Barbican. Ο Λιβανέζος χορογράφος, που δουλεύει σήμερα ανάμεσα στον Λίβανο και τη Γαλλία, επιμελείται και την προβολή ταινιών χορού «Sunday Shorts: Spaces of Encounter», που γίνεται σήμερα, Κυριακή 18 Οκτωβρίου, στον κινηματογράφο του Barbican. Στις 12 Οκτωβρίου, στο The Bhavan, ο Ακράμ Καν μίλησε για τον τρόπο που χτίζει τις ιστορίες του, σε συζήτηση με τον διευθυντή του Βασιλικού Μπαλέτου Κέβιν Ο’Χέαρ, ενώ ο Μάβιν Κου της ομάδας του και οι χορευτές του English National Ballet Ερίνα Τακαχάσι και Τζέιμς Στρίτερ έδειξαν ζωντανά αποσπάσματα της δουλειάς του.

«After After»: τι μένει μετά την ανάπτυξη

Το κεντρικό χορευτικό γεγονός της τελευταίας εβδομάδας είναι η βρετανική πρεμιέρα του «After After» του Άρνο Σχάουτεμακερ (Arno Schuitemaker), την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου στο The Place. Ο Ολλανδός χορογράφος, που δουλεύει στο Άμστερνταμ με τη δική του δομή παραγωγής SHARP, έχει χτίσει τα τελευταία χρόνια μια γλώσσα που πατά ανάμεσα στον σύγχρονο χορό, την περφόρμανς, τα εικαστικά και την κουλτούρα των κλαμπ. Η δουλειά του έχει παρουσιαστεί σε περισσότερες από 25 χώρες, το «The Way You Sound Tonight» τιμήθηκε το 2019 με το ολλανδικό βραβείο Zwaan για την πιο εντυπωσιακή παραγωγή χορού, και το «30 appearances out of darkness» ανέβηκε στο Holland Festival το 2022.

Το «After After» έκανε πρεμιέρα στο Julidans του Άμστερνταμ, τον Ιούλιο του 2024, στη μεγάλη σκηνή του Internationaal Theater Amsterdam. Αφετηρία του είναι ένα ερώτημα του Ιταλού φιλοσόφου Φεντερίκο Καμπάνια: πώς μπορούμε να βοηθήσουμε να γεννηθούν νέοι κόσμοι μέσα από τα ερείπια του δικού μας; Ο Καμπάνια υποστηρίζει ότι κάθε πολιτισμός φτάνει σε ένα ζενίθ και μετά καταρρέει, και ότι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός έχει φτάσει στο τέλος του. Ο Σχάουτεμακερ δεν μένει στα ερείπια. Ξεκινά, όπως λέει, από ένα λευκό φύλλο: «Τι θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε πάνω του;»

Επτά χορευτές μοιράζονται μια λωρίδα φωτός σε μια σκηνή που αρχικά είναι εντελώς λευκή και αλλάζει ριζικά στην πορεία. Η κίνηση έχει την ενέργεια της πίστας, αλλά και αγγίγματα, φροντίδα, στιγμές όπου ο ένας στηρίζει τον άλλο. Η πολυεπίπεδη ηλεκτρονική μουσική είναι του Ολλανδού συνθέτη Αρτ Στρόουτμαν (Aart Strootman), ενώ τον φωτισμό και, μαζί με τον χορογράφο, το σκηνικό υπογράφει ο Ζαν Καλμάν (Jean Kalman), ο Γάλλος σχεδιαστής φωτισμών με τη μακρά διαδρομή στην όπερα και το θέατρο, που συνεργάζεται με τον Σχάουτεμακερ και σε προηγούμενες δουλειές του. Η παράσταση κρατά 62 λεπτά, χωρίς διάλειμμα, και ακολουθεί συζήτηση με το κοινό με διερμηνεία στη βρετανική νοηματική γλώσσα. «Το ότι συνεχίζουμε να προσπαθούμε είναι ζωτικό», λέει ο χορογράφος, και αυτή η επιμονή μοιάζει να είναι το πραγματικό θέμα του έργου.

Μια μέρα για τις πίστες της μαύρης Βρετανίας

Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου, το Rich Mix στο Ανατολικό Λονδίνο φιλοξενεί από τη μία το μεσημέρι ως αργά το βράδυ το «Touch the Floor», ένα πρόγραμμα που επιμελείται η Άνθια Λιούις (Anthea Lewis) της Blulili Projects, προσκεκλημένη επιμελήτρια του φεστιβάλ. Το θέμα είναι η ιστορία του μαύρου βρετανικού κοινωνικού χορού και της μουσικής του: τα πάρτι στα σπίτια, οι «blues dances», τα κοινοτικά κέντρα και τα κλαμπ, χώροι ανεπίσημοι που λειτούργησαν, σύμφωνα με τους διοργανωτές, ως τόποι πολιτιστικής έκφρασης, κοινότητας και ίασης.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει έναν ανοιχτό χώρο συνάντησης με ελεύθερη είσοδο, εργαστήριο κίνησης με τη SERAFINE1369, εργαστήριο κατασκευής fanzine με τη Νατίφα Γουάιτ, που χαρτογραφεί τις πίστες της πόλης, και μια συζήτηση με τίτλο «Sitting in Limbo» με τον Ντουέιν Τσερτς-Σιμς, την ιστορικό Αλίμα Γκρέι και τον Στιούαρτ Τόμας. Η μέρα κλείνει με το «Memory in Motion», μια βραδιά με ιστορίες, μουσική και χορό, όπου το κοινό καλείται να συμμετάσχει. Η πρόσκληση είναι μέρος ενός τριετούς προγράμματος του Dance Umbrella (2026-2028) για να ανοίξει η επιμέλεια σε νέες φωνές.

Για τους μικρούς: ο Εσού στο σταυροδρόμι

Το φεστιβάλ κλείνει με το «Eshu at the Crossroads», μια παράσταση χορού, κουκλοθεάτρου και ζωντανής δράσης για παιδιά από πέντε ετών, σε σκηνοθεσία της Σου Μπάκμαστερ, καλλιτεχνικής διευθύντριας των Theatre-Rites, και χορογραφία του Αφροκουβανού χορογράφου Μιγκέλ Αλτουνάγκα (Miguel Altunaga). Ένας ταξιδιώτης στέκεται σε ένα σταυροδρόμι και πρέπει να διαλέξει δρόμο, ενώ τον παρακολουθούν ένας κόκορας και ο Εσού, το παιχνιδιάρικο πνεύμα-απατεώνας της παράδοσης των Γιορούμπα. Η παράσταση, που γεννήθηκε για υπαίθριους χώρους, έχει προσαρμοστεί για θεατρική σκηνή και θα παιχτεί σε τρεις διαφορετικές γειτονιές του Λονδίνου.

Πηγές αναφοράς

Gramilano, Lydia Wharf, «Review: Mamela Nyamza’s The Herd/Less – a noisy, vivid portrait of South Africa today», 12 Οκτωβρίου 2026.

Dance Umbrella, «Dance Umbrella announces 2026 Festival programme», δελτίο τύπου, 23 Ιουνίου 2026.

One Dance UK, «Dance Umbrella announces full 2026 Festival programme», 23 Ιουνίου 2026.

Dance Umbrella – Arno Schuitemaker: After After, επίσημη σελίδα της παράστασης.

The Place – After After, επίσημη σελίδα της παράστασης.

Julidans – Arno Schuitemaker (NL): After After, σελίδα της παγκόσμιας πρεμιέρας και βιογραφικό του χορογράφου.

Dance Umbrella – Anthea Lewis / Blulili Projects: Touch the Floor, επίσημη σελίδα του προγράμματος.

Dance Umbrella – Theatre-Rites & Miguel Altunaga: Eshu at the Crossroads, επίσημη σελίδα της παράστασης.

Dance Umbrella – Akram Khan Company: Artist Encounters – Anatomy of a Story, επίσημη σελίδα της εκδήλωσης.

© dancetheater.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση αποσπάσματος με αναφορά στην πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς το άρθρο.