Άρτεμις Λαμπίρη: “Mπορεί κανείς να υπάρξει χωρίς σημεία αναφοράς”;

Μοιράσου
Ακολούθησε μας

Σ΄ αυτή του δουλειά χρειάστηκε να «χρησιμοποιήσω» τις μοναδικές πλευρές όλων των συντελεστών. Ηταν μια απαραίτητη διαδικασία (αν και πολύ συμπυκνωμένη) για να είναι όλοι ο ένας αυτής της παράστασης. Να καταφέρω να τους δω κυρίως γι’ αυτό που είναι. Αλλά προφανώς αυτό που είναι σε συνδυασμό με μένα. Να δω που μας πάει αυτή η συνάντηση, τι βγάζουν οι κινητικοί δρόμοι στον καθένα.

Any One

Άρτεμις Λαμπίρη

Συνέντευξη: Ναταλία Κουτσούγερα (Dancetheater.gr)

Τι σημαίνει να είσαι ο ένας του εαυτού σου;

Το σημείο εκκίνησης αυτής της δουλειάς είναι ο κάθε άνθρωπος. Το ΑΝΥ ΟΝΕ εστιάζει στην έννοια της μοναδικότητας, εξετάζοντάς τη σε διαφορετικές δομές, σχέσεις και απρόσμενες στιγμές.
Τέσσερις χορευτές συνυπάρχουν στο χώρο, κινούνται μαζί, ίσως και με τον ίδιο τρόπο, αλλά διαλέγουν ο καθένας για τον εαυτό του τη διαδρομή που ακολουθεί. Οι επιλογές τους διαμορφώνουν τους χαρακτήρες και τις σχέσεις που δημιουργούν. Ισορροπούν μεταξύ του προσωπικού και του κοινωνικού “εγώ”.

Η παράσταση Any One θα παρουσιαστεί στον χώρο τέχνης Artiria Athens για 6  παραστάσεις, στις 20-21-22, 27-28 και 29 Απριλίου 2018.

1) Ποιά ήταν η αφορμή για να εξερευνήσετε χορογραφικά τη μοναδικότητα μέσα στο όλον;

Η αρχή ήρθε μέσα απ’ την έρευνα του πώς κινούμαι εγώ σήμερα, τώρα ή για την ακρίβεια πέρσι. Δεν ξέρω αν ήταν μια ακόμα κρίση ενηλικίωσης, κρίση των 30 ή απλά καλλιτεχνική ανάγκη, αλλά ένιωσα πως ήθελα να βρεθώ μόνη μου στο στούντιο για να δημιουργήσω μια κινητική γλώσσα που θα είναι δική μου και μόνο δική μου, αυτή τη δεδομένη στιγμή. Μια γλώσσα που έχει μεν επιρροές, που φέρει το παρελθόν αλλά πηγάζει από έναν. Στην συγκεκριμένη περίπτωση από μένα. Με τη γνώση και την επίγνωση πως είμαι μία απ’ όλους. Πως όλοι μας είμαστε μέρος του όλου αλλά δρούμε μεμονωμένα. Και με μια ερώτηση να αιωρείται διαρκώς: μπορεί κανείς να υπάρξει χωρίς σημεία αναφοράς, χωρίς καθρέφτες, χωρίς το όλον;

2) Πώς συνδέονται (εάν συνδέονται) οι προηγούμενες δουλειές σας με το παρόν έργο;

Το ΑΝΥ ΟΝΕ είναι μια στροφή προς τα μέσα και σαφώς συνδέεται με τις προηγούμενες δουλειές μου. Συνδέεται γιατί είναι ένα κομμάτι που βγαίνει απ’ το δικό μου σώμα. Πιστεύω πως με έναν τρόπο ενώνει κινητικά τις 3 προηγούμενες δουλειές φτιάχνοντας όμως μια νέα πρόταση. Είναι απόρροια της διαδρομής μου.

3) Τι είναι για εσάς αυτό το “όλον” και τι συνιστά τη μοναδικότητα του εαυτού μέσα σε αυτό;

Η μαμά μου μου έλεγε πως «οι επαναστάσεις ξεκινούν απ’ τη μονάδα». Και πως «αν καταφέρεις να εκπαιδεύσεις έστω και έναν διπλανό σου να μπορεί να σκέφτεται και ταυτόχρονα να φιλτράρει τις πληροφορίες που δέχεται, να τις κατανοεί και να δρα, τότε έχεις συμβάλει πολύ στη δημιουργία μιας
«καλύτερης» κοινωνίας». Κάπως έτσι μεγάλωσα και έμαθα να σκέφτομαι πως οι πολλοί, ο ένας, οι λίγοι δε διαφέρουν μεταξύ τους τόσο, και πως το όλον δεν είναι εχθρός αλλά φίλος του ενός.

4) Τι είναι το κοινωνικό “εγώ” στο οποίο αναφέρεστε και ποιά η σχέση του με τη μοναδικότητα του εαυτού;

Το κοινωνικό εγώ είναι ο τρόπος που συμπεριφέρεται κανείς μέσα σε ένα σύνολο. Η αλλιώς σε χώρους και πλαίσια που εμπεριέχουν κι άλλους ανθρώπους και υπάρχουν γραπτοί ή άγραφοι κανόνες συμπεριφοράς. Η μοναδικότητα συνίσταται στον τρόπο που ο καθένας από μας υπακούει σε τέτοιους κανόνες – τις περισσότερες φορές-, στο πώς το κάνει και τι σκέφτεται και πώς μοιάζει μέσα στο σύνολο. Μιλάω κυρίως για τις λεπτές αποχρώσεις που διαχωρίζουν τον ένα απ’ τον άλλο. Τις ατέλειες που τονίζουν το εγώ του ενός, του κάθε ενός. Τις επιλογές.

5) Ποιές είναι οι κινητικές φόρμες που αναπτύξατε για να χορογραφήσετε τους τέσσερις χορευτές;

Οι  εξαιρετικοί χορευτές που έχω την τιμή να δουλεύω στο κομμάτι, λένε πως είναι μια γλώσσα συμβολική. Κινήσεις που θα μπορούσαν να σημαίνουν κάτι όπως σημαίνουν οι λέξεις. Μια διάλεκτος που δημιουργεί συσχετισμούς με οικείες φόρμες αλλά λίγο διαστρεβλωμένες ούτως ώστε να μένουν ανοιχτές σε ερμηνείες. Είναι ένα κοινό λεξιλόγιο που μοιράζονται μεταξύ τους αλλά στον καθένα μεταφράζεται κάπως αλλιώς.

6) Πως χρησιμοποιήσατε τις “μοναδικές” πλευρές του κάθε χορευτή κατά τη διάρκεια διαμόρφωσης της χορογραφίας;

Σ΄ αυτή του δουλειά χρειάστηκε να «χρησιμοποιήσω» τις μοναδικές πλευρές όλων των συντελεστών. Ηταν μια απαραίτητη διαδικασία (αν και πολύ συμπυκνωμένη) για να είναι όλοι ο ένας αυτής της παράστασης. Να καταφέρω να τους δω κυρίως γι’ αυτό που είναι. Αλλά προφανώς αυτό που είναι σε συνδυασμό με μένα. Να δω που μας πάει αυτή η συνάντηση, τι βγάζουν οι κινητικοί δρόμοι στον καθένα. Πού βλέπει ο καθένας τον εαυτό του.
Μοιραστήκαμε προσωπικές ιστορίες, αγωνίες, σημεία καμπής και γεγονότα και φτάσαμε εδώ μαζί στον κοινό μας τόπο. Με καθρέφτη ο ένας τον άλλο.

7) Γιατί πιστεύετε οτι είναι επίκαιρη η παράσταση αυτή;

Είναι; Δεν ξέρω. Ίσως να μην είμαι η μόνη που ψάχνει να βρει τα όρια και την αισθητική της μέσα σ’ ένα τόσο γρήγορο κόσμο. Ίσως να υπάρχουν κι άλλοι που χάνονται στον κυκεώνα των πολλών ανθρώπων, των αμέτρητων σχέσεων με ή χωρίς διάρκεια, με ή χωρίς επαφή, που νιώθουν ότι αναλώνονται και ψάχνουν τη δική τους προσωπικότητα και το δικό τους σημάδι και σε τι διαφέρουν απ’ τους διπλανούς τους. Ίσως και ναι ίσως και όχι.

8) Τι αισθήσεις και εντυπώσεις προσδοκείτε να δημιουργήσετε στους θεατές; Τι περιμένετε να αποκομίσει το κοινό;

Οπως λέγαμε με τη δραματουργό μου τη Μπετίνα Παναγιωτάρα, το στοίχημα είναι αν κανείς θα κοιτάει το όλον ή τον έναν.

9) Θα θέλατε να προσθέσετε κάτι επιπλέον για την παράσταση;

Είναι ένα έργο πολύ προσωπικό, ευαίσθητο, μαλακό, γραμμικό με λέξη κλειδί το ρήμα αλλάζω.

Συνέντευξη: Ναταλία Κουτσούγερα (Dancetheater.gr)

Σου άρεσε; Μοιράσου το

MessengerViberWhatsAppX
Ακολούθησε το Dancetheater στο Facebook

Άλλες δημοσιεύσεις