9 Σόλο Χορογραφίες (Ναταλία Κουτσούγερα)

Τη φρεσκάδα και την ελευθερία του νέου αίματος της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού «Ακτίνα», αισθανθήκαμε την περασμένη Τρίτη 11 Μαρτίου, με την παρουσίαση 9 σόλο χορογραφιών από τους σπουδαστές και τις σπουδάστριες του δεύτερου έτους της Σχολής (Ιανουάριος-Μάρτιος 2014). Στην υποδοχή των καλεσμένων βρίσκονταν η Μπέττυ Δραμισιώτη και η Σοφία Μαυραγάνη

Σπουδαστές της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού «Ακτίνα»

Τη φρεσκάδα και την ελευθερία του νέου αίματος της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού «Ακτίνα», αισθανθήκαμε την περασμένη Τρίτη 11 Μαρτίου, με την παρουσίαση 9 σόλο χορογραφιών από τους σπουδαστές και τις σπουδάστριες του δεύτερου έτους της Σχολής (Ιανουάριος-Μάρτιος 2014). Στην υποδοχή των καλεσμένων βρίσκονταν η Μπέττυ Δραμισιώτη και η Σοφία Μαυραγάνη, όπου φανερά συγκινημένες, πραγματοποίησαν μια πολύ ζεστή εισαγωγική παρουσίαση των σόλο προσπαθειών. Ο ενθουσιασμός των performer αλλά και η αδημονία του κοινού  – όπως και των συγγενών και φίλων των μαθητών – ήταν έκδηλοι, συμπαρασύροντάς μας στη δίνη ενός αθώου συναισθήματος και μιας πηγαίας χαράς για το χορευτικό επίτευγμα.

Οι ολιγόλεπτες σόλο χορογραφίες τους – κάποιες πιο διστακτικές και κάποιες πιο θαρραλέες σε επιτέλεση – έδωσαν έμφαση στις αντιθέσεις και στις μεταμορφώσεις του εαυτού, με συμμάχους τη μουσική και τις διαφορετικές εκδοχές ή μετατροπές της, το ρουχισμό, τον ίδιο το χώρο και φυσικά την ίδια την έμπνευσή τους που αντιστάθηκε σθεναρά στον φορμαλισμό της κίνησης, σε μια μονόπλευρη ερμηνεία και συμπαγή αισθητική, καθώς και σε μια στατική ή μονόδρομη εννοιολογική κατασκευή της χορογραφίας του κάθε σόλο. Παρακολουθήσαμε έτσι αντιθέσεις ανάμεσα σε κλασσικές φόρμες χορού και σε πιο μοντέρνες, που βρήκαν έκφραση μέσα από Goth επικίνδυνες αιωρήσεις επάνω σε πανιά (Λευκοθέα Χαλαντζούκα) και  παράξενες, εντομοειδείς υπάρξεις που περιγράφουν έναν οικείο «άλλο» (Ελένη Βλάχου). Είδαμε επίσης μεταστροφές προσωπικότητας, μέσα από απότομες αλλαγές στην κίνηση και στην γεωμετρία της, όπως της Μαρίας Δανάης Δημητροπούλου που μετέτρεψε την αρχική μελαγχολική, επαναλαμβανόμενη κίνησή της, σε μια αχαλίνωτη επιθετική αντίδραση. Είδαμε και κυκλικές πορείες στο χώρο, που ενώ αρχικά μοιάζουν συνηθισμένες, στην εξέλιξη της χορογραφίας, εξοπλίζονται με μια έντονη εκφραστικότητα και συναισθηματική φόρτιση (Ραλλού Καρελλά), όπως και αλλαγές κινησιολογικών μοτίβων αναλόγως με τη μουσική υπόκρουση (Άννα-Ρόζα Κυράνη), αλλά και σκοτεινές, μυστηριώδεις επιτελέσεις με επικαλύψεις προσώπου (Ιωάννα Τόλιου).

Αν και είναι δύσκολο να πει κανείς ποιο solo μάγεψε περισσότερο, λόγω της προσεγμένης δουλειάς όλων των παιδιών, οι τρεις παραστάσεις που απογείωσαν την ζεστή βραδιά, ήταν: το «χωρο-γραφώντας Χαϊκού» σε χορογραφία και ερμηνεία Στέλλας Τριπολιτάκη και σε μουσική σύνθεση και ερμηνεία της Άννας Κούμα, ένα solo που έδωσε παλμό με την αφηρημένη αισθητική του. Η χορογραφία ξετυλίχθηκε ανάμεσα σε ένα κρουστό και σε ένα σώμα, εμπνευσμένη από την ιαπωνική ποιητική φόρμα Haiku, όπου η ροή, μέσα από την κίνηση και το ρυθμό, «έπαιξε» με το αντίθετό της, τη διακοπή και τη ρωγμή. Ακολούθως, αναφερόμενο στον ανυπέρβλητο υποκειμενισμό στο ερωτικό συναίσθημα, το ρομαντικό «Ceci n’ est pas un spectacle» μας πλημύρισε με συγκίνηση. Ήταν μια performance έντονης ενσυναίσθησης ανάμεσα στη Σοφία-Δανάη Βορβίλα και τον Δημήτρη Καράλη στο πιάνο, αλλά και το συμβολικό ενδιάμεσό τους, ένα παλτό, επάνω στο οποίο εκφράζεται όλη η συναισθαντικότητα και σωματικότητα. Και τέλος, η βραδιά έκλεισε με το εξτρεμιστικό σόλο του Δημήτρη Καράλη, ο οποίος ενσωμάτωσε ταυτόχρονα και με κάθε «αστεία-σοβαρότητα» μια αρσενική και μια θηλυκή φιγούρα από άλλη εποχή στην Ελλάδα, βρισκόμενος σε μια διαρκή αναταραχή φύλου που μας ξεσήκωσε καθώς τον παρακολουθούσαμε να χορεύει πότε στη φωνή της Μαρίας Κάλλας και πότε σε ρεμπέτικους ρυθμούς του Μάρκου Βαμβακάρη. Το εκπληκτικό χαρακτηριστικό των  παρουσιάσεων αυτών ήταν, ότι προς δική μας έκπληξη, η ίδια η συγκίνηση των παιδιών, χρησιμοποιήθηκε θετικά, γινόταν ακαριαία σώμα και performance και εμπλεκόταν δυναμικά στην απόδοση της «ιδέας» της χορογραφίας, προδίδοντάς της μια αυθόρμητη εκρηκτικότητα. Αναχωρήσαμε λοιπόν με καλή, «νεανική» διάθεση και με την αισιοδοξία ότι το αύριο μας περιμένει με καινούργιους πειραματισμούς από αυτούς τους νεαρούς, ταλαντούχους καλλιτέχνες.

Ναταλία Κουτσούγερα

Η παρουσίαση σόλο χορογραφίας του Β’ έτους (Ιανουάριος-Μάρτιος 2014) πραγματοποιήθηκε στις 11 Μαρτίου στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού «Ακτίνα».