Εκατό χρόνια Royal Ballet School: η σχολή της Νινέτ ντε Βαλουά γιορτάζει στην Κόβεντ Γκάρντεν με τρεις παγκόσμιες πρεμιέρες

Από το «Checkmate» και την Άστον μέχρι τον Γουίλντον, τη Μάρστον και τον ΜακΓκρέγκορ: μαθητές, το Βασιλικό Μπαλέτο και το Μπαλέτο του Μπέρμιγχαμ μοιράζονται τη σκηνή της Royal Opera House έως το Σάββατο 10 Οκτωβρίου.

Σπάνια μια σχολή χορού αποκτά τόσο βάρος ώστε η επέτειός της να γίνεται γιορτή για ολόκληρο τον βρετανικό χορό. Η Royal Ballet School κλείνει φέτος έναν αιώνα ζωής και το επίσημο αποκορύφωμα των εορτασμών είναι το «A Centenary Celebration», ένα τρίωρο γκαλά στην κεντρική σκηνή της Royal Opera House που έκανε πρεμιέρα την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου και ολοκληρώνεται με δύο παραστάσεις το Σάββατο 10 Οκτωβρίου. Στη σκηνή βρίσκονται μαζί οι μαθητές της σχολής, το Βασιλικό Μπαλέτο και το Μπαλέτο του Μπέρμιγχαμ: δηλαδή τα δύο «παιδιά» που γέννησε η ίδια σχολή.

Από ένα στούντιο στο Λονδίνο σε έναν θεσμό

Η ιστορία ξεκινά το 1926, όταν η νεαρή Νινέτ ντε Βαλουά, μια Ιρλανδέζα χορεύτρια που είχε περάσει από τα Ballets Russes του Ντιαγκίλεφ, ίδρυσε την Academy of Choreographic Art. Η συνεργασία της με τη Λίλιαν Μπέιλις του Old Vic οδήγησε το 1931 στη μεταφορά της σχολής στο Sadler's Wells, όπου εκπαίδευε χορευτές για τη νεοσύστατη Vic-Wells Ballet. Από εκεί προέκυψαν σταδιακά το Βασιλικό Μπαλέτο και το σημερινό Birmingham Royal Ballet. Το 1955–56 οι μικρότερες τάξεις εγκαταστάθηκαν οικότροφες στο White Lodge του Ρίτσμοντ Παρκ, τον Οκτώβριο του 1956 η σχολή πήρε βασιλικό καταστατικό χάρτη και το όνομα που φέρει σήμερα, και το 2003 το ανώτερο τμήμα μετακόμισε στην Floral Street, ακριβώς δίπλα στην Όπερα, με την οποία συνδέεται με τη γυάλινη «Γέφυρα της Φιλοδοξίας».

Η ντε Βαλουά ονειρευόταν ένα εθνικό μπαλέτο με δικό του ρεπερτόριο, δικούς του χορογράφους και δική του σχολή. Το γκαλά του Οκτωβρίου είναι ουσιαστικά μια σκηνική απόδειξη ότι το σχέδιο πέτυχε. Και δεν είναι μόνο συμβολικό: η φετινή εκατοστή φουρνιά αποφοίτων, 30 μαθητές, εξασφάλισε στο σύνολό της επαγγελματικά συμβόλαια σε 17 ομάδες, από το Βασιλικό Μπαλέτο και το English National Ballet μέχρι το Μπαλέτο της Ζυρίχης, το Ολλανδικό και το Τσέχικο Εθνικό Μπαλέτο και το Studio Company του American Ballet Theatre.

Ένα πρόγραμμα-χρονολόγιο

Το πρόγραμμα είναι στημένο σαν ζωντανό αρχείο. Ανοίγει με σουίτα από το «Checkmate» της ίδιας της ντε Βαλουά (1937), σε μουσική Άρθουρ Μπλις και με τα γεωμετρικά σκηνικά του Ε. ΜακΝάιτ Κάουφερ. Μαθητές χορεύουν τα κόκκινα πιόνια δίπλα στη Μαγιάρα Μάγκρι ως Μαύρη Βασίλισσα και τον Ρις Κλαρκ ως Κόκκινο Ιππότη, ενώ τον γέρο Βασιλιά ερμηνεύει ο βετεράνος Κρίστοφερ Σόντερς. Στις πρόβες δούλεψαν, μεταξύ άλλων, η Ντάρσι Μπάσελ, η Ζενάιντα Γιανόφσκι και η Μόνικα Μέισον: τρεις γενιές της σχολής σε μία αίθουσα.

Ακολουθεί το «Birthday Offering» του Φρέντερικ Άστον, μπαλέτο που δημιουργήθηκε το 1956 για τα 25 χρόνια της Sadler's Wells Ballet, εδώ με τη Μαριανέλα Νουνιέθ και τον Πατρίσιο Ρεβέ επικεφαλής ενός μεικτού καστ από τις δύο ομάδες. Το τρίτο μέρος περνά από τον Κένεθ ΜακΜίλαν (το pas de deux από το «Winter Dreams» και το pas de deux της κρεβατοκάμαρας από τη «Μανόν», με τη Φραντσέσκα Χέιγουορντ και τον Μαρσελίνο Σαμπέ, στα σκηνικά και κοστούμια του Έλληνα Νίκου Γεωργιάδη), το «Still Life at the Penguin Café» του Ντέιβιντ Μπίντλεϊ, το «Nimbus» του Γουέιν ΜακΓκρέγκορ και το pas de deux της τρίτης πράξης της «Λίμνης των κύκνων» με τη Φούμι Κανέκο και τον Βαντίμ Μουνταγκίροφ. Ανάμεσα σε αυτά, το «Unforgettable» του Τζόσουα Τζάνκερ σε τραγούδια του Έλβις και το «Danse Russe» του Λόκλαν Πράιορ για τη Σάρα Λαμπ και τον Στίβεν ΜακΡέι, με το βιολί του Βάσκο Βασίλεφ επί σκηνής.

Τρεις νέες δημιουργίες

Το ενδιαφέρον όμως δεν εξαντλείται στη νοσταλγία. Τρεις χορογράφοι στενά δεμένοι με το Βασιλικό Μπαλέτο υπογράφουν παγκόσμιες πρεμιέρες. Ο Κρίστοφερ Γουίλντον παρουσιάζει το «Beautiful Shadow», ντουέτο σε μουσική Μπέντζαμιν Μπρίτεν για τη Λόρεν Κάθμπερτσον και τον Λούκας Μπ. Μπρένσροντ, με κοστούμια του σχεδιαστή μόδας Erdem Moralioğlu. Η Κάθι Μάρστον, με αφετηρία το πρόσφατο «Against the Tide», φτιάχνει το «Night Falling», ένα ανδρικό ντουέτο για τον Μάθιου Μπολ και τον Γουίλιαμ Μπρέισγουελ πάνω σε τραγούδι του Μπρίτεν σε στίχους του Ώντεν, με ζωντανό τενόρο. Το φινάλε, με τίτλο «Centenary», το υπογράφει ο Βαλεντίνο Τσουκέτι σε μουσική Μασνέ και ενώνει στη σκηνή χορευτές και των δύο ομάδων με μαθητές από όλες τις τάξεις της σχολής.

Η επιλογή έχει νόημα. Η ντε Βαλουά έλεγε ότι πρέπει κανείς να σέβεται το παρελθόν και να προαναγγέλλει το μέλλον, αλλά να συγκεντρώνεται στο παρόν: τη φράση τη θυμήθηκε ο Κάρλος Ακόστα, διευθυντής του Birmingham Royal Ballet, μιλώντας για το γκαλά. Ο Ίαν Μακέι, καλλιτεχνικός διευθυντής της σχολής και απόφοιτός της, το περιέγραψε ως μια συμβολική επανένωση της οικογένειας, επιμένοντας ότι ο ρόλος της σχολής δεν είναι να φυλάει μουσειακά την παράδοση αλλά να καλλιεργεί τους καλλιτέχνες που θα τη συνεχίσουν. Για τον θεατή, το γκαλά λειτουργεί σαν σπάνιο μάθημα ιστορίας του βρετανικού μπαλέτου μέσα σε ένα βράδυ.

Πηγές αναφοράς

Gramilano, Graham Spicer, «Royal Ballet School centenary gala sees students alongside The Royal Ballet and Birmingham Royal Ballet», 15 Σεπτεμβρίου 2026

Royal Ballet and Opera, «A Centenary Celebration – The Royal Ballet School» – επίσημη σελίδα παραγωγής

Royal Ballet and Opera, «A Centenary Celebration – Cast sheet», παράσταση 8 Οκτωβρίου 2026

The Royal Ballet School, Bridget Clark, «The School's 100th Graduate Year Achieve 100% Employment Rate», 7 Ιουλίου 2026

The Royal Ballet School, «History» – επίσημη σελίδα ιστορίας της σχολής

The Royal Ballet School, «Centenary Events» – πρόγραμμα εκδηλώσεων εκατονταετηρίδας

© dancetheater.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση αποσπάσματος με αναφορά στην πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς το άρθρο.