«Pulsations»: η Λουσίντα Τσάιλντς επιστρέφει στο Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού, 42 χρόνια μετά το «Premier orage»

Η Λουσίντα Τσάιλντς, από τις μορφές που άνοιξαν τον δρόμο στον μεταμοντέρνο αμερικανικό χορό, ετοιμάζει νέο έργο για το Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού. Είναι η πρώτη της δημιουργία για την ομάδα από το «Premier orage» του 1984 και κάνει πρεμιέρα στις 4 Δεκεμβρίου στο Palais Garnier.
Η νέα δουλειά, που στο πρόγραμμα της Όπερας αναφέρεται ακόμη απλώς ως «Création», ανοίγει το τρίπτυχο «Pulsations». Η μουσική είναι του Μαξ Ρίχτερ, τα σκηνικά του Μπρουνό ντε Λαβενέρ, οι φωτισμοί του Νταβίντ Ντεμπρινέ και τα βίντεο του Ετιέν Γκιόλ. Τα κοστούμια τα έχει σχεδιάσει ο οίκος Chanel. Ο τίτλος της βραδιάς, όπως εξηγεί η Όπερα, παραπέμπει ταυτόχρονα στον ρυθμό του χρόνου και στον χτύπο της καρδιάς: τρία έργα από τρεις διαφορετικές εποχές, που μιλούν το καθένα με τον τρόπο του για το σώμα και τη διάρκεια.
Δίπλα στην Τσάιλντς στέκεται το «Lamentation» της Μάρθας Γκράχαμ, το σόλο του 1930 σε μουσική Ζόλταν Κόνταϊ, όπου η χορεύτρια, τυλιγμένη σε έναν σωλήνα από ύφασμα, δεν «παριστάνει» το πένθος αλλά το αφήνει να τεντώσει και να παραμορφώσει το σώμα της. Τη βραδιά κλείνει το «Schmetterling» (2010) της Σολ Λεόν και του Πολ Λάιτφουτ, που μπαίνει για πρώτη φορά στο ρεπερτόριο της ομάδας. Είναι ένα έργο γραμμένο αρχικά για το Nederlands Dans Theater, σε μουσική και πάλι του Ρίχτερ αλλά και των The Magnetic Fields, με κοστούμια των Γιόκε Φίσερ και Χέρμιν Χόλαντερ και φωτισμούς του Τομ Μπέφορτ. Στη διανομή που έχει ανακοινωθεί (με την επιφύλαξη ότι μπορεί να αλλάξει) εμφανίζονται, μεταξύ άλλων, οι Αμαντίν Αλμπισόν, Χάνα Ο’Νιλ, Ροξάν Στογιάνοφ, Μαρκ Μορό, Καμίγ Μπον και Ζερεμί-Λου Κερ.
Μια ζωή στο όριο ανάμεσα στον χορό και τα εικαστικά
Η Τσάιλντς ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 στο Judson Dance Theater της Νέας Υόρκης, τον πυρήνα των καλλιτεχνών που αμφισβήτησαν ό, τι θεωρούνταν δεδομένο στον χορό: τη δεξιοτεχνία, την αφήγηση, ακόμη και την ανάγκη για σκηνή. Ίδρυσε τη δική της ομάδα το 1973 και τρία χρόνια αργότερα βρέθηκε στο «Einstein on the Beach» του Φίλιπ Γκλας και του Ρόμπερτ Γουίλσον, συμμετοχή που της χάρισε βραβείο Obie. Το 1979 παρουσίασε το «Dance», σε μουσική Γκλας και με ταινία του εικαστικού Σολ ΛεΒιτ προβαλλόμενη πάνω από τους χορευτές, ένα έργο που σήμερα θεωρείται σταθμός του μινιμαλισμού στη σκηνή.
Η απήχηση δεν ήταν πάντα δεδομένη. Σε πρόσφατο βίντεο του BBC, όπως το παρουσίασε το ArtsJournal, η 86χρονη χορογράφος θυμήθηκε ότι στα πρώτα χρόνια το κοινό έφτανε μέχρι να τους πετάει αυγά. Από τότε η Τσάιλντς έχει υπογράψει περισσότερα από τριάντα έργα για μεγάλα μπαλέτα και έχει σκηνοθετήσει και χορογραφήσει όπερες, ανάμεσά τους τον «Ακενατόν» του Γκλας, το «Doctor Atomic» του Τζον Άνταμς και τον «Αλέξανδρο» του Χέντελ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Το 2017 τιμήθηκε με τον Χρυσό Λέοντα της Μπιενάλε της Βενετίας για το σύνολο της προσφοράς της.
Ένας χειμώνας Τσάιλντς στο Παρίσι
Η πρεμιέρα στο Garnier δεν είναι η μόνη της παρουσία στη γαλλική πρωτεύουσα αυτή την περίοδο. Λίγες μέρες νωρίτερα, από τις 25 έως τις 29 Νοεμβρίου, το Μπαλέτο της Όπερας της Λυών χορεύει το «Dance» στη La Villette, στο πλαίσιο του Festival d’Automne. Το έργο ανήκει στο ρεπερτόριο της ομάδας από το 2016 και εδώ συνδυάζεται με το «HØPE», νέα δημιουργία του Ιταλού Αλεσάντρο Σιαρόνι πάνω σε έναν χορό ζευγαριών της κάουμπόικης παράδοσης (εισιτήρια 8–35 €).
Στις αρχές της νέας χρονιάς, από τις 8 έως τις 12 Ιανουαρίου, η Bourse de Commerce, το μουσείο της Pinault Collection, παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ευρώπη ανασύνθεση του «Street Dance» του 1964, ενός εξάλεπτου έργου που γεννήθηκε για τον δρόμο και εδώ προσαρμόζεται στο αστικό περιβάλλον γύρω από το κτίριο. Η παρουσίαση, με τους Κλαρά Λου Μινί και Άνταμ Τσαντό, συνομιλεί με την έκθεση «Minimal» του μουσείου, και στις 8 Ιανουαρίου η Τσάιλντς θα συζητήσει με τον επιμελητή Λου Φόρστερ.
Τρεις διαφορετικές στιγμές μιας πορείας εξήντα χρόνων, λοιπόν, μέσα σε λίγες εβδομάδες: ένα έργο του δρόμου, ένα κλασικό του μινιμαλισμού και μια καινούργια δημιουργία για τη σκηνή που ταυτίζεται περισσότερο από κάθε άλλη με το κλασικό μπαλέτο.
Πηγές αναφοράς
ArtsJournal (βίντεο του BBC Arts), «“They Threw Eggs At Us”: Lucinda Childs On Early Reactions To Her Choreography», 19 Νοεμβρίου 2026
Opéra national de Paris, «Pulsations – Lucinda Childs | Martha Graham | Sol León, Paul Lightfoot» – σελίδα της παραγωγής
Opéra national de Paris, «Lucinda Childs» – βιογραφικό
Festival d’Automne à Paris, «Lucinda Childs, Alessandro Sciarroni, Ballet de l’Opéra de Lyon – Dance; HØPE» – σελίδα της παράστασης
Bourse de Commerce – Pinault Collection, «Lucinda Childs, Street Dance (1964-2026)» – σελίδα της εκδήλωσης
© dancetheater.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση αποσπάσματος με αναφορά στην πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς το άρθρο.
Ειδοποιήσεις στο email σου για νέες δημοσιεύσεις
Μία σύνοψη κάθε Πέμπτη στο email σου, μόνο όταν υπάρχει κάτι νέο. Για μέλη — η εγγραφή είναι δωρεάν. RSS
