Από ένα σχολείο του Βερολίνου στην ΠΛΥΦΑ: η LUNA PARK ρωτά «πώς χορεύεις σε καιρούς κρίσης;»

Μια ομάδα χορού που έχει έδρα την αίθουσα ενός δημοτικού σχολείου στο Βερολίνο έρχεται αυτή την εβδομάδα στην ΠΛΥΦΑ, στον Βοτανικό. Η LUNA PARK, με καλλιτεχνικό διευθυντή τον χορευτή και χορογράφο Κοσμά Κοσμόπουλο, παρουσιάζει δύο προγράμματα με ελεύθερη είσοδο, στο πλαίσιο της 12ης Διεθνούς Συνάντησης Νέων Επαγγελματιών Χορού.

Η συνάντηση φέρει τον τίτλο «How to dance in times of crisis;» («Πώς χορεύεις σε καιρούς κρίσης;») και είναι ελληνογερμανικό πρόγραμμα ανταλλαγής, με την υποστήριξη του Ελληνογερμανικού Ιδρύματος Νεολαίας. Την Πέμπτη 29 και την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου ανεβαίνει η ένατη πλατφόρμα LUNAPARK.works, με σύντομα σόλο, ντουέτα και ομαδικά κομμάτια νέων χορευτών από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Το Σάββατο 31 Οκτωβρίου και την Κυριακή 1 Νοεμβρίου ακολουθεί το «Where Do We Meet», νέο έργο της Νικολέτας Κουτίτσα για πέντε περφόρμερ.

Ένα σχολείο ως χώρος παραγωγής

Η LUNA PARK ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 ως πρωτοβουλία ανεξάρτητων καλλιτεχνών από διαφορετικά πεδία και το 2019 έγινε μη κερδοσκοπικό σωματείο (Initiative LUNA PARK e.V.). Μετρά πάνω από είκοσι χρόνια παραγωγών σύγχρονου χορού, με παραστάσεις στη Γερμανία, στην Ελλάδα και αλλού. Η βάση της είναι η αίθουσα εκδηλώσεων του δημοτικού σχολείου Gesundbrunnen, στην Prinzenallee του Wedding, μιας περιοχής του Βερολίνου με λίγες πολιτιστικές και εκπαιδευτικές υποδομές. Εκεί η ομάδα δημιουργεί παραστάσεις σύγχρονου χορού και οργανώνει εξωσχολικά καλλιτεχνικά προγράμματα για παιδιά, εφήβους και νέους, ενώ παράλληλα στήνει διεθνείς ανταλλαγές. Το σχολείο λειτουργεί, όπως περιγράφει η ίδια, ως «τόπος πολιτιστικής παραγωγής και ανταλλαγής».

Ο Κοσμάς Κοσμόπουλος εργάζεται εδώ και πάνω από είκοσι πέντε χρόνια ως χορογράφος, εκπαιδευτικός χορού και θεάτρου και περφόρμερ. Οι παραγωγές της ομάδας στήνονται συχνά σε στενή συνεργασία με τους μαθητές και τις οικογένειές τους. Η παιδική παράσταση «Get on the mat!», για παράδειγμα, μιλούσε για σύνορα, θάρρος και αλληλεγγύη, με αφορμή τις προσφυγικές ροές, μέσα από το παιχνίδι πέντε χορευτών πάνω σε ένα τεράστιο στρώμα γυμναστικής. Το πρόγραμμα ανταλλαγής «How to dance in times of crisis;» τρέχει από το 2016, με τακτικές συναντήσεις σε Βερολίνο και Αθήνα, και απευθύνεται σε ανερχόμενους χορευτές και χορογράφους. Οι συμμετέχοντες δουλεύουν σε εργαστήρια χορογραφίας και αυτοσχεδιασμού, παρακολουθούν διαλέξεις και σεμινάρια και ετοιμάζουν δικά τους έργα. Στην Ελλάδα η ομάδα συνεργάζεται με την ελληνική ΑΜΚΕ ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ ΕΡΓΑ, ενώ την αθηναϊκή συνάντηση στηρίζει και η Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού ΑΚΤΙΝΑ.

LUNAPARK.works 09: δώδεκα μικρά έργα σε δύο βραδιές

Η πλατφόρμα LUNAPARK.works είναι ένα ανοιχτό εργαστήρι. Οι συμμετέχοντες δείχνουν σύντομες δημιουργίες, κάποιες ως work in progress, πάνω σε ερωτήματα που θέτει η ίδια η συνάντηση: χορεύουμε διαφορετικά σε περιόδους κρίσης; Μπορεί ο χορός να κάνει τη διαφορά και έξω από το θέατρο; Την επιμέλεια έχει ο Κοσμάς Κοσμόπουλος. Η καθοδήγηση των νέων καλλιτεχνών έγινε από τον Νίκο Καλύβα, τη Νικολέτα Κουτίτσα και τη Δρ. Μαρία Τσουβάλα, και τη μουσική έγραψε ο Αντώνιος Παλάσκας.

Την Πέμπτη το πρόγραμμα ανοίγει με το ντουέτο «We // again» της Φωτεινής Δριτσάκου και της Γαβριέλας Κοκκίνη και συνεχίζει με τα σόλο «The Swan» του Mofei Hao και «What’s in my fantasy;» της Αγγελικής Λιακοπούλου. Ακολουθούν το ντουέτο «Maja» των Eleonora Cirelli και Veronica Sala, το σόλο της Ελίνας Καβαλάκη «The impossible task» και το «Preferable Indifferents» της Εμμανουέλας Αντιβάση, με ζωντανή μουσική από τον Φοίβο Γκούβα. Την Παρασκευή παρουσιάζονται το ντουέτο «AIGOL» της Μυρσίνης Σακίρι και της Ρόζας Τσιγαλίδα, τα σόλο «Ciao Mer», «Arumbai» και «Photo-synthetic», το ομαδικό «Crane fly» του Noah am Ende και, στο κλείσιμο, το εικοσιπεντάλεπτο «Minus Six», που υπογράφουν από κοινού έξι νέες χορεύτριες.

«Where Do We Meet»: η συνάντηση ως εύθραυστη συνθήκη

Το έργο της Νικολέτας Κουτίτσα, που υπογράφει και τη σύλληψη και τα σκηνικά, ξεκινά από ένα απλό ερώτημα: πώς συναντιούνται οι άνθρωποι και τι τους κρατά μαζί όταν οι δομές στις οποίες στηρίζονταν αρχίζουν να χάνονται. Δεν πρόκειται για σταθερή χορογραφία. Οι πέντε περφόρμερ (Nolwenn Benichou-Samson, Davide Lorenzi, Caspar Sebastian Stuart Ilschner, Milica Tancic και η ίδια η Κουτίτσα) δουλεύουν με την ακρόαση και την προσαρμογή, και διαπραγματεύονται συνεχώς την εγγύτητα και την απόσταση, τον ρυθμό και τον δισταγμό. Τα σώματα, τα αντικείμενα και ο χώρος επηρεάζουν το ένα το άλλο και σχηματίζουν προσωρινά σημεία προσανατολισμού που εμφανίζονται και διαλύονται. Η παράσταση δεν έχει γραμμική αφήγηση ούτε καθαρό τέλος.

Το έργο δημιουργήθηκε μαζί με το δημοτικό σχολείο Gesundbrunnen, με χρηματοδότηση του βερολινέζικου προγράμματος «Kiez in Bewegung», της Deutsche Fernsehlotterie και της Διεύθυνσης Πολιτισμού και Κοινωνικής Συνοχής του Βερολίνου. Μουσική: Αντώνιος Παλάσκας. Φωτισμοί και τεχνική διεύθυνση: Eduard Mont de Palol, Δημήτρης Σταμάτης. Δραματουργική συμβουλή: Kai Pichmann.

Η επίσκεψη της LUNA PARK δείχνει μια πλευρά του χορού που σπάνια φτάνει στις αίθουσες: τη δουλειά που γίνεται σε σχολεία και γειτονιές, και τις ανταλλαγές που φέρνουν νέους χορευτές από την Ελλάδα σε επαφή με συναδέλφους τους από τη Γερμανία και αλλού. Η ελεύθερη είσοδος ανοίγει τις δύο βραδιές και σε όσους θέλουν να δουν από κοντά πώς δουλεύει η νέα γενιά.