Ο Αντώνης Φωνιαδάκης στο «Cuban Baroque» της Acosta Danza: τα «Pearls» από το Λονδίνο στο Νόργουιτς

Ο χορογράφος Αντώνης Φωνιαδάκης υπογράφει το νέο έργο της ομάδας του Κάρλος Acosta, ένα «Salve Regina» του 18ου αιώνα από την Κούβα, ξαναγραμμένο για δέκα χορευτές και ηλεκτρονικούς ρυθμούς.

Τα «Pearls» άνοιξαν στις αρχές Οκτωβρίου το «Cuban Baroque», το νέο διπλό πρόγραμμα της Acosta Danza, με πρεμιέρα στο York Theatre Royal και συνέχεια στο Sadler’s Wells του Λονδίνου. Η περιοδεία κλείνει για φέτος στο Norwich Theatre Royal στις 20 και 21 Οκτωβρίου, ενώ νέες ημερομηνίες στη Βρετανία έχουν προαναγγελθεί για την άνοιξη του 2027.

Μια σπάνια βρετανική εμφάνιση

Ο Φωνιαδάκης, γεννημένος στην Ιεράπετρα και απόφοιτος της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης, έχει περάσει από τη σχολή Rudra του Μορίς Μπεζάρ στη Λωζάνη, το Μπαλέτο της Όπερας της Λυών και την ομάδα του Σαμπούρο Τεσιγκαουάρα, και από το 2003 έχει στη Λυών τη δική του ομάδα, την Apotosoma. Ως χορογράφος έχει δουλέψει, μεταξύ άλλων, για το Μπαλέτο του Μεγάλου Θεάτρου της Γενεύης, το Μπαλέτο της Φλάνδρας, τη Martha Graham Dance Company, την Aterballetto, τη Sydney Dance Company και τη Rambert. Στη Βρετανία όμως δεν εμφανίζεται συχνά, κάτι που σημείωσε και ο Bruce Marriott στην κριτική του για το LiftedLeg. Το έργο για την Acosta Danza είναι παραγγελία και παγκόσμια πρεμιέρα, την ίδια περίοδο που στην Ελλάδα ο «Ραβέλ» του παρουσιάστηκε στα φετινά Δημήτρια.

Η ομάδα που ίδρυσε ο Κάρλος Acosta στην Αβάνα το 2015 πατά σε τρία πόδια: το κλασικό μπαλέτο της κουβανικής σχολής, τον σύγχρονο χορό και τις λαϊκές παραδόσεις του νησιού. Είναι διεθνής συνεργαζόμενη ομάδα του Sadler’s Wells και, όπως αναφέρει το Theatre Weekly, τιμήθηκε πρόσφατα στα βρετανικά National Dance Awards ως η καλύτερη ομάδα μεσαίου μεγέθους. «Είμαι μεγάλος θαυμαστής και των δύο χορογράφων», είπε ο Acosta όταν ανακοινώθηκε το πρόγραμμα, προσθέτοντας ότι χαίρεται που ο Φωνιαδάκης δημιουργεί καινούργιο έργο για τους χορευτές του.

Μπαρόκ από το Σαντιάγο της Κούβας

Αφετηρία είναι το «Salve Regina» του Εστεμπάν Σάλας (1725–1803), του συνθέτη που υπηρέτησε ως διευθυντής μουσικής στον καθεδρικό ναό του Σαντιάγο και θεωρείται από τις πρώτες μεγάλες μορφές της κουβανικής μουσικής. Ο συνθέτης Julien Tarride πήρε το έργο και το έφερε στο σήμερα: η μουσική ξεκινά από τη μπαρόκ μελωδία, περνά σε κουβανική κιθάρα και καταλήγει σε ηλεκτρονικούς ρυθμούς, κάπου ανάμεσα στο ρέιβ και σε έναν βαρύτερο, σχεδόν μέταλ ήχο. Τη δομή τη δίνει η τσακόνα, η παλιά φόρμα που επαναλαμβάνει έναν κύκλο ξανά και ξανά· σύμφωνα με την παρουσίαση του Sadler’s Wells, το έργο περνά από φάσεις επιτάχυνσης, ρήξης και επανάκαμψης.

Στη σκηνή χορεύουν δέκα από τους δεκαέξι χορευτές της ομάδας, με κοστούμια σε βαθύ μπορντό του Τάσου Σοφρονίου (Anastasios Tassos Sofroniou). Ο φωτισμός του Nicolas Fischtel χαράζει λεπτές γραμμές στο πάτωμα που σχηματίζουν γεωμετρικά πλαίσια, μέσα στα οποία η κίνηση του Φωνιαδάκη, πυκνή και γρήγορη όπως τη γνωρίζουμε, απλώνεται και μαζεύεται. Τη μεταφορά του έργου στη σκηνή επιμελήθηκε ο Pierre Magendie.

Τι έγραψαν οι Βρετανοί κριτικοί

Οι κριτικές ήταν μοιρασμένες. Η Hannah Finnimore στο The Reviews Hub, μετά την πρεμιέρα στο Γιορκ, μίλησε για μια «ελεύθερη, σχεδόν ανάλαφρη» ανάγνωση της μπαρόκ πολυτέλειας και ξεχώρισε το λεξιλόγιο του έργου, που κινείται από τις αυλικές πόζες και τις κλασικές εκτάσεις στο street dance, τα κουβανικά λαϊκά βήματα, τη δουλειά στο πάτωμα και χειρονομίες που θυμίζουν voguing. Στο ίδιο κλίμα, το AlwaysTimeForTheatre περιέγραψε ένα έργο γεμάτο ενέργεια και συγχρονισμό, με την ομάδα να κινείται συχνά ως ένα σώμα.

Στο Λονδίνο οι τόνοι έπεσαν. Η Vera Liber στο British Theatre Guide μίλησε για έναν χορό εκστατικό και «άγριο», απαιτητικό σε μνήμη και αντοχή, που όμως τον βρήκε υπερβολικά φορτωμένο. Ο Marriott, που έδωσε τρία αστέρια στη βραδιά, θεώρησε τα «Pearls» το αδύναμο σημείο της: έγραψε ότι οι ιδέες σπάνια αναπτύσσονται και ότι δεν μπόρεσε να εντοπίσει αφηγηματικό ή συναισθηματικό τόξο, ξεχώρισε όμως ένα αντρικό ντουέτο με στενή επαφή και στροβιλιστές ανυψώσεις. Και οι δύο έκαναν συγκρίσεις με τον Χοφές Σέχτερ, ενώ η Liber πρόσθεσε τους Οχάντ Ναχαρίν και Γουέιν ΜακΓκρέγκορ.

Το δεύτερο μέρος: η «Chacona» του Goyo Montero

Το πρόγραμμα κλείνει με τη «Chacona» του Ισπανού Goyo Montero, έργο που δημιουργήθηκε το 2011 για το Μπαλέτο του Κρατικού Θεάτρου της Νυρεμβέργης, όπου ο Montero ήταν επί δεκαεπτά χρόνια καλλιτεχνικός διευθυντής. Χορεύουν και οι δεκαέξι χορευτές της ομάδας, πάνω στο τελευταίο μέρος της Παρτίτας αρ. 2 σε ρε ελάσσονα του Μπαχ, που παίζεται ζωντανά από βιολί, κιθάρα και πιάνο (Maria Lusson στο βιολί, Adrian Aguiar στην κιθάρα, Pepe Gavilondo στο πιάνο). Σε αντίθεση με τα «Pearls», οι κριτικοί συμφώνησαν σχεδόν όλοι ότι εδώ βρίσκεται το δυνατό χαρτί της βραδιάς. Η αντιπαράθεση των δύο έργων, δύο ματιές στην ίδια μπαρόκ φόρμα της τσακόνας, η μία ευρωπαϊκή και αυστηρή, η άλλη περασμένη από την Κούβα, είναι και το ενδιαφέρον του προγράμματος.

Πηγές αναφοράς

LiftedLeg, Bruce Marriott, «Acosta Danza: Cuban Baroque double bill», 8 Οκτωβρίου 2026

The Reviews Hub, Hannah Finnimore, «Cuban Baroque», 2 Οκτωβρίου 2026

British Theatre Guide, Vera Liber, «Cuban Baroque: Pearls / Chacona from Acosta Danza at Sadler’s Wells», Οκτώβριος 2026

AlwaysTimeForTheatre, «Review: Cuban Baroque (Touring)», 3 Οκτωβρίου 2026

Theatre Weekly, Staff Writer, «Acosta Danza Brings New Double Bill Cuban Baroque to Sadler’s Wells This Autumn», 15 Ιουλίου 2026

Sadler’s Wells – «Acosta Danza – Cuban Baroque», επίσημη σελίδα παράστασης

Norwich Theatre Royal – «Acosta Danza Cuban Baroque», επίσημη σελίδα παράστασης και κρατήσεων

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση – «Andonis Foniadakis», βιογραφικό

© dancetheater.gr. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση αποσπάσματος με αναφορά στην πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς το άρθρο.