Παρασκευή, 04 Δεκεμβρίου 2020 09:43

Οι χορευτές μιλούν για την ντροπιαστική συμπεριφορά των επαγγελματικών ομάδων μπαλέτου

kathryn morgan

Kathryn Morgan

Μετάφραση - Απόδοση: Κώστας Βασιλιάγκος

Στη σκηνή, όλα είναι τέλεια. Η κουρτίνα υψώνεται, όμορφοι χορευτές και χορεύτριες στέκονται στην σειρά με ακριβή ομοιομορφία. Αλλά όταν η κουρτίνα πέσει, το ξόρκι σπάει, το μακιγιάζ σβήνει, τα κοστούμια βγαίνουν και οι κύκνοι γίνονται άνθρωποι. Και τώρα οι πρώην κύκνοι που έγιναν και πάλι απλοί άνθρωποι πρέπει να μουλιάσουν τα πονεμένα πόδια τους στον πάγο, να βάλουν αλοιφή στην ακμή που απέκτησαν από τα στρώματα μακιγιάζ  και στη συνέχεια να ακούσουν μια λίστα λαθών που έκαναν στη σκηνή από τον χορογράφο που παρακολουθούσε από το βάθος της αίθουσας.

Πώς αντιμετωπίζει ένας χορευτής μπαλέτου, με το ψυχικό σθένος του φυσικά ελαττωματικού ανθρώπου, την ύπαρξή του σε μια μορφή τέχνης που είναι αφιερωμένη στην τελειότητα; Ιστορικά, όχι καλά. Στο τέλος της ταινίας Black Swan του 2010, ο χαρακτήρας της Natalie Portman, Nina, ισχυρίζεται ότι «ήμουν τέλεια», πριν πεθάνει σε ένα ματωμένο σωρό φτερών κύκνου.

Η Portman κέρδισε ένα Όσκαρ λέγοντας αυτή την ατάκα, και ίσως αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχει ένας υπαινιγμός πραγματικότητας στην απεικόνιση ενός εμμονικού καλλιτέχνη. Στο Black Swan, η Νίνα τρελαίνεται προσπαθώντας να είναι η τέλεια μπαλαρίνα.

Στον πραγματικό κόσμο, είναι πολύ συνηθισμένο για τους χορευτές να λιμοκτονούν από εξαντλητικές δίαιτες, να χορεύουν στα δάχτυλα των ποδιών τους, πιεζοντας το σώμα τους χορεύοντας έως το σημείο ενός πιθανού τραυματισμού που θα τελειώσει την καριέρα τους - αρκεί όλα να είναι τέλεια. Και τις περισσότερες φορές, αυτό το είδος αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς προκαλείται, ή ακόμη και ενθαρρύνεται, από το καλλιτεχνικό προσωπικό του μπαλέτου.

Ακόμα και σε μια σύγχρονη εποχή όπως αυτή που ζούμε, με τους νέους χορευτές ναι είναι πια αφυπνισμένοι, αυτό εξακολουθεί να είναι ο κανόνας για τις επαγγελματικές κλασικές ομάδες μπαλέτου οι οποίες επιτρέπουν πρακτικές ντροπής στο σώμα του χορευτή και καλλιεργούν εχθρικούς και τοξικούς χώρους εργασίας. Πρόσφατα, ωστόσο, ορισμένοι χορευτές άρχισαν να μιλούν, αμφισβητώντας τα ξεπερασμένα πρότυπα της παλιάς φρουράς.

H Kathryn Morgan (αριστερά), με τις χορεύτριες Erica Pereira και Mary Elizabeth Sell του New York City Ballet το 2008. (Patrick McMullan via Getty Images)

Η Kathryn Morgan είναι πρώην χορεύτρια του New York City Ballet (NYCB) που έκανε αίσθηση πέρυσι (2019), όταν σε ηλικία 30 ετών επανήλθε με το Miami City Ballet (MCB) ως σολίστ μετά από ένα επταετές κενό στην καριέρα της. Αλλά στις 8 Οκτωβρίου 2020, δημοσίευσε ένα βίντεο στο δημοφιλές κανάλι της στο YouTube, εξηγώντας γιατί επέλεξε να αφήσει την καριέρα της ως χορεύτρια. Η Morgan διαγνώστηκε με υποθυρεοειδισμό νωρίς στην καριέρα της στο NYCB - μια κατάσταση που την έκανε να αυξήσει το βάρος της και την οδήγησε στο να αποχωρήσει από την ομάδα.

Κατά τα επόμενα επτά χρόνια ασχολήθηκε με τη διαχείριση της ασθένειάς της, μαθαίνοντας ότι υπέφερε επίσης από μια αυτοάνοση πάθηση που ονομάζεται ασθένεια Hashimoto και εργάστηκε σε ένα σχέδιο διαχείρισης που της επέτρεψε να αισθάνεται και πάλι υγιής. Το Miami City Ballet την είδε και αποφάσισε ότι ήταν σε θέση να γίνει σολίστ. Η Morgan λέει ότι της είπαν ότι ήταν πολύ όμορφη και μετά την πρόσληψή της, η Lourdes Lopez, καλλιτεχνική διευθύντρια της MCB, της υποσχέθηκε έναν αριθμό πρωταγωνιστικών ρόλων για την επερχόμενη σεζόν. Όμως, όπως εξηγεί η Morgan στο βίντεο που έχει συγκεντρώσει περισσότερες από 200.000 προβολές, κατά τη διάρκεια του έτους, η υποψηφιότητά της για αυτούς τους ρόλους αφαιρέθηκε επανειλημμένα.

Κατά την περίοδο που το Miami City Ballet ήταν σε περιοδεία με το Nutcracker, της είπαν ότι το σώμα της δεν έδειχνε πολύ καλό και συγκεκριμένα ότι δεν μπορούσε  να επιστρέψει στη σκηνή χωρίς «να μοιάζει με αληθινή μπαλαρίνα». Η Μόργκαν συνεχίζει να εξηγεί ότι εξαιτίας αυτού, άρχισε να επιστρέφει σε μερικές από τις παλιές της "συνήθειες" - περιορίζοντας δραματικά το φαγητό και έχοντας συνεχή αίσθηση ψυχικής πίεσης και άγχους- μέχρι που συνειδητοποίησε τελικά ότι αυτή η ομάδα δεν ήταν το σωστό μέρος για αυτήν.

Αφού δημοσίευσε το βίντεο, ορδές χορευτών, πολλοί και από το Miami City Ballet, την ακολούθησαν μιλώντας για τους διάφορους τύπους ντροπής για το σώμα τους που έχουν βιώσει από το καλλιτεχνικό προσωπικό και τη σκοτεινή πορεία που τους οδήγησε σε άσχημη ψυχική κατάσταση. Σε μια ανάρτηση στο Instagram, ο χορευτής Aldeir Monteiro είπε ότι ενώ ήταν στο MCB του είπαν ότι τα πόδια του δεν είχαν το σωστό σχήμα για τη σκηνή. Η Brianna Abruzzo έγραψε στο Instagram της ότι η ηγεσία της MCB δεν πίστευε ότι έχασε βάρος, ακόμα και αφού έφερε διαγράμματα από τον διατροφολόγο της. Η Chloe Freytag μοιράστηκε επίσης την ιστορία της, λέγοντας ότι της είπαν ότι τα πόδια της ήταν «πολύ μεγάλα για να χωρέσουν στην πέμπτη θέση».

Σε πολλές περιπτώσεις όπως αυτές, ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος είναι ότι το καλλιτεχνικό προσωπικό της ομάδας λέει στους χορευτές ότι το σώμα τους είναι λάθος και στη συνέχεια τους αφήνει μόνους για να βρούν πώς να το "διορθώσουν". Σε μια συνέντευξη, η Μόργκαν είπε στον Observer ότι η καλλιτεχνική ηγεσία τής είπε ότι «πρέπει να έχουν χορευτές που να μπορούν να τους βάλουν στη σκηνή». Για τη Μόργκαν, αυτό το είδος αόριστης κριτικής ήταν που την οδήγησε να επιστρέψει σε αυτές τις ανθυγιεινές συμπεριφορές ακραίας δίαιτας, προκειμένου να ταιριάξει το σώμα της στο μικροσκοπικό καλούπι που προτιμούσε η καλλιτεχνική διευθύντρια, Lourdes Lopez.

Η χορεύτρια Chloe Freytag λέει ότι έχασε περίπου οκτώ κιλά με ανθυγιεινές διατροφικές συνήθειες και ακόμα δεν ήταν αρκετά εντάξει για να είναι «κατάλληλη για τη σκηνή». Οι χορευτές σπάνια λαμβάνουν ολοκληρωμένη ή υγιή καθοδήγηση σχετικά με το πώς να φτάσουν το σώμα τους στο σχήμα που τους ζητείται.

«Το να συμβουλεύεσαι έναν διατροφολόγο θεωρείται μια μορφή αδυναμίας», μου είπε ένας χορευτής του NYCB (το όνομά του δεν αναφέρεται εδώ για να προστατευτεί η ανωνυμία του). Από νεαρή ηλικία, οι χορευτές διδάσκονται το πώς να υπερβαίνουν τα εμπόδια που βρίσκουν στο δρόμο τους, ότι όλα έχουν να κάνουν με την επιβίωση του πιο κατάλληλου και ότι αδυναμία δεν επιτρέπεται.

Η Kathryn Morgan σε πρόβα με το Miami City Ballet το 2019

Η Morgan λέει τα εξής: «Όλοι προσπαθούμε για αυτήν την τέλεια ψευδαίσθηση και οποιαδήποτε συζήτηση για το ζήτημα της ψυχικής υγείας ή για το πρόβλημα του σώματος, εάν παλεύετε με οποιονδήποτε τρόπο — δεν έχουν θέση στο χαρούμενο μπαλόνι της τέλειας ψευδαίσθησης. Αν λοιπόν πονάτε στον αστράγαλο, θα χορέψετε πονώντας. Εάν είστε ανήσυχοι ή έχετε κατάθλιψη, μην κάνετε σαν μωρό. Και αν σας πουν ότι πρέπει να χάσετε βάρος, θα το κάνετε με όποιο κόστος».

Στη συνέχεια, υπάρχει η διαρκής υπενθύμιση ότι αν διαμαρτυρηθείτε, μπορείτε εύκολα να αντικατασταθείτε από τον επόμενο χορευτή στη σειρά. Πολλοί νεαροί χορευτές μένουν σε αυτές τις σκληρές καταστάσεις πίεσης και αντιμετωπίζουν συνεχή κακοποίηση επειδή τους ενημερώνουν από την πρώτη μέρα ότι μπορεί να αντικατασταθούν, όπως επισημαίνει η Morgan. Όμως η Μόργκαν αισθάνθηκε ότι έπρεπε να μιλήσει. «Έπρεπε να πω στον εαυτό μου πως αν κάθε ομάδα μπαλέτου, αν κάθε καλλιτεχνικός διευθυντής μου κάνει bulling, θα είμαι εντάξει; Και συνειδητοποίησα ότι, όχι, δεν ήμουν». Και γρήγορα όλο και περισσότεροι άνθρωποι ένιωθαν επίσης αρκετά γενναίοι για να μιλήσουν για αυτό που συμβαίνει.

Αλλά με την έναρξη αυτού του μίνι-κινήματος αντιδράσεων, τι είδους αλλαγή μπορούμε να περιμένουμε από την παγκόσμια βιομηχανία του μπαλέτου που στηρίζεται στις παραδόσεις του παλιού κόσμου;

«Η αλλαγή δεν πρόκειται να συμβεί εν μία νυκτί», καταλήγει η Morgan. «Νομίζω ότι όταν η γενιά μου αρχίζει να αναλαμβάνει την ηγεσία των ομάδων μπαλέτου, τότε θα αρχίσουμε να βλέπουμε την αλλαγή». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν προέρχονται από την κορυφή.

Με τη σύγχρονη χορογραφία, επίσης, η ιδέα ότι όλα τα σώματα μιας ομάδας μπαλέτου πρέπει να έχουν ένα ακριβές μέγεθος αρχίζει να μοιάζει ξεπερασμένη. Για έναν σύγχρονο χορογράφο για παράδειγμα όπως η Crystal Pite, το μόνο που έχει σημασία είναι εάν οι χορευτές μπορούν να εκτελέσουν σωματικά τα απαιτητικά βήματα. Και καθώς τα σύγχρονα κομμάτια αρχίζουν να ενσωματώνονται όλο και περισσότερο στα ρεπερτόρια των κλασικών ομάδων, είναι πιθανό οι καλλιτεχνικοί διευθυντές να συνειδητοποιήσουν ότι δεν χρειάζεται να προσλάβουν χορευτές που να ταιριάζουν σε ένα καλούπι. Σύντομα μπορεί να μην υπάρχουν πλέον «ψηλές» ή «κοντές» ομάδες, ή ίσως το πιο σημαντικό, πολύ «λεπτές» ομάδες.

Αλλά αυτή η αλλαγή δεν είναι ακόμη εδώ. «Νομίζω ότι εδώ και πολλά χρόνια, όλοι έχουν πιστέψει ότι ο κόσμος του μπαλέτου έχει ήδη αλλάξει, γιατί μιλάμε για τους πολύ λίγους χορευτές που έχουν διαφορετικά σώματα όπως εγώ ή η Misty Copeland. Αλλά στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο δύο ή τρεις από εμάς για τις οποίες μιλάμε στην πραγματικότητα», λέει η Morgan. Αλλά με την Morgan και άλλες χορεύτριες και χορευτές να μιλούν, ίσως η αργά μεταβαλλόμενη βιομηχανία του μπαλέτου να συνειδητοποιήσει ότι το τραύμα, η ντροπή και η εχθρότητα δεν είναι συστατικά για τη δημιουργία της «τελειότητας». Ίσως  οι χορευτές μπορέσουν να μάθουν να αγαπούν το σώμα τους κάποια στιγμή πριν από την απόσυρση, και ίσως η διαφορετικότητα από την τελειότητα κάνει πραγματικά πιο ενδιαφέρουσα την τέχνη του χορού. Αυτή είναι μόνο η αρχή μιας πολύ μεγαλύτερης συζήτησης.

Μετάφραση - Απόδοση: Κώστας Βασιλιάγκος

→ Πηγή

Read 950 times Last modified on Παρασκευή, 04 Δεκεμβρίου 2020 19:36
Like us on Facebook
Χρησιμοποιούμε cookies

Χρησιμοποιούμε cookies στον ιστότοπό μας. Μερικά από αυτά είναι απαραίτητα για τη λειτουργία του ιστότοπου, ενώ άλλα μας βοηθούν να βελτιώσουμε τον ιστότοπο και την εμπειρία του χρήστη (παρακολούθηση cookie). Μπορείτε να αποφασίσετε μόνοι σας εάν θέλετε να επιτρέψετε τα cookies ή όχι. Λάβετε υπόψη ότι εάν τα απορρίψετε, ενδέχεται να μην μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όλες τις λειτουργίες του ιστότοπου.